ΣΧΟΛΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ 2015

Η Δημοκρατία Ιδεών σας προσκαλεί στον νέο κύκλο διαλέξεων της Σχολής Πολιτικής – μια πρωτοβουλία που προσφέρει ποιοτική πολιτική παιδεία για κάθε πολίτη.

Η ημερομηνία διεξαγωγής της Σχολής φέτος είναι 8-10 Μαΐου, και ο θεματικός άξονας πάνω στον οποίο θα κινηθούν αυτή τη χρονιά οι διαλέξεις είναι ο εξής:

«Από την οργή στη συμμετοχή: πολίτης – πολιτικό σύστημα – εναλλακτικές»

Η περίοδος της μεταπολίτευσης χαρακτηριζόταν από μια διάχυτη ελπίδα η οποία όμως κατέληξε εν τέλει στην περίοδο της κρίσης και σε φαινόμενα οργής, θυμού και απογοήτευσης τα οποία εκδηλώθηκαν με πορείες, αλλαγές στις κομματικές ταυτότητες και κλυδωνισμούς στο πολιτικό μας σύστημα. Οι συνθήκες που διαμορφώθηκαν επηρέασαν τη συναισθηματική κατάσταση των πολιτών που με τη σειρά της προσδιόρισε την πολιτική τους συμπεριφορά.

Κόμματα ακολουθούν νέες πολιτικές – επικεντρωμένες στο φόβο, νέες έννοιες όπως «Grexit», «spreads» κ.ά. έγιναν κομμάτι του δημόσιου και πολιτικού διαλόγου, το κοινωνικό σύστημα διαταράχθηκε και κοινωνικά ζητήματα οξύνθηκαν. Τα αποτελέσματα ακόμα δεν έχουν αποκρυσταλλωθεί. Ερευνητές πιθανολογούν την ανάδειξη νέων στοιχείων στην ταυτότητα του Έλληνα όπως η ενοχή, η ντροπή και η απογοήτευση.

Πως από το αίσθημα ευφορίας των προηγούμενων ετών οδηγήθηκαν οι πολίτες σε τόσο αντίθετα συναισθήματα; Ποιες είναι οι επιπτώσεις στον πολίτη και στις επιλογές του; Ποια είναι η θέση του πολίτη στο παρόν κοινωνικοπολιτικό σύστημα; Υπάρχει περιθώριο συναισθηματικής ανάκαμψης που θα οδηγήσει σε συμμετοχικές δράσεις; Καταλήγουμε στην «οργή» και την «παραίτηση» ή τη «συμμετοχή»;

Στο τριήμερο διαλέξεων θα ακουστούν διαφορετικές απόψεις πάνω στον άξονα πολιτικής – συναισθημάτων ενώ θα ακολουθήσει και έκθεση εφαρμοσμένων ιδεών για συμμετοχικές δράσεις των πολιτών. Διότι η απλή παρατήρηση του προβλήματος δεν είναι αρκετή. Αυτό το τριήμερο θα ενημερωθούμε για λύσεις και εναλλακτικές σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο.

Δηλώσεις συμμετοχής: https://www.eventora.com/en/Events/sxolh-politikhs-2015

Facebook event: https://www.facebook.com/events/445386968958158/

Δημοκρατία Ιδεώνwww.idimokratia.com

 

  • Standard Post
  • Written by Σταύρος Καλεντερίδης
  • Leave a comment

ΜΙΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΜΑΤΙΑ ΣΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ

Με δεδομένο τις εξελίξεις των διαπραγματεύσεων της Ελληνικής κυβέρνησης στις Βρυξέλλες, ανώτεροι κυβερνητικοί αξιωματούχοι χρησιμοποιούν όλο και περισσότερο τη λέξη «δημοψήφισμα». Είτε πρόκειται για τον υπουργό οικονομικών είτε για βουλευτές και στελέχη των δύο κομμάτων της συγκυβέρνησης, η πάλαι ποτέ λέξη-ταμπού έχει αρχίσει να διακρίνεται ως ελπίδα διεξόδου και νομιμοποίησης για μια κυβέρνηση που αποζητά από ότι φαίνεται την επιβολή νέων μέτρων στη χώρα. Δυστυχώς όμως για τη νέα κυβέρνηση αλλά και για εμάς τους πολίτες, το δημοψήφισμα δεν μπορεί ποτέ να αποτελέσει διέξοδο για οποιοδήποτε πολιτικό, κοινωνικό ή οικονομικό ζήτημα στην Ελλάδα.

Αυτό συμβαίνει διότι ο θεσμός του δημοψηφίσματος στη χώρα μας έχει θεσμοθετηθεί στο Σύνταγμα με τον πλέον αντιδημοκρατικό τρόπο. Συγκεκριμένα, ο μόνος πολίτης που μπορεί να εκκινήσει τη δημοψηφισματική διαδικασία είναι ο πρωθυπουργός (άρθρο 44§2 του Συντάγματος). Αντιστοίχως, ο μόνος που μπορεί να θέσει το θέμα αλλά και τις επιλογές που θα έχουν οι πολίτες στην κάλπη κατά το δημοψήφισμα είναι επίσης ο πρωθυπουργός. Προφανώς, όποιος ελέγχει τα ερωτήματα του δημοψηφίσματος, και τη διατύπωση αυτών, μπορεί να ελέγξει και το αποτέλεσμα. Εύλογα λοιπόν διακρίνεται η πρωθυπουργοκεντρική φύση των δημοψηφισμάτων στην Ελλάδα καθώς και η συγκέντρωση της εξουσίας σε έναν  μόνο άνθρωπο, κάτι το οποίο είναι βέβαια αντίθετο με τη φύση των δημοψηφισμάτων.

Με έναν τόσο απλό και εύκολο τρόπο, το Σύνταγμα αφενός αποκλείει τους πολίτες από τη διαδικασία του δημοψηφίσματος, αφετέρου εξασφαλίζει τον έλεγχο και την αυξημένη επιρροή της εκάστοτε κυβέρνησης στο δημοψηφισματικό αποτέλεσμα. Πριν λοιπόν καλωσορίσει κανείς με χαμόγελα τα «δημοκρατικά» ανοίγματα του εκάστοτε πολιτικού για δημοψήφισμα, αξίζει να εξετάσουμε τον εν λόγω θεσμό από μια πραγματικά δημοκρατική σκοπιά.

Ένα δημοκρατικό δημοψήφισμα λοιπόν θα ήταν συνταγματικά κατοχυρωμένο ως εργαλείο των πολιτών και όχι των κυβερνώντων – οι οποίοι έχουν ήδη περισσότερη εξουσία από ότι θα έπρεπε. Αυτό σημαίνει πως η πρωτοβουλία για τη διενέργεια δημοψηφίσματος οφείλει να ανήκει αποκλειστικά στους πολίτες. Οι πολίτες δηλαδή πρέπει να μπορούν να εκκινούν τη διαδικασία κατόπιν συλλογής ορισμένου από τον νόμο αριθμού υπογραφών (είτε φυσικά είτε διαδικτυακά). Επιπροσθέτως, οι ίδιοι οι πολίτες πρέπει να είναι αυτοί που θα επιλέξουν το πώς θα τεθούν τα ερωτήματα στα ψηφοδέλτια του δημοψηφίσματος έτσι ώστε να μην επηρεάσει και αλλοιώσει η πολιτεία το εκάστοτε κοινωνικό αίτημα που εκφράζεται μέσω της διαδικασίας του δημοψηφίσματος.

Συνεχίζοντας τη δημοκρατική προσέγγιση, το δημοκρατικό δημοψήφισμα πρέπει να φροντίζει πως οι πολίτες μένουν ανεπηρέαστοι από τις εκατέρωθεν επικοινωνιακές προπαγάνδες και προσπάθειες ελέγχου και χειραγώγησης της κοινής γνώμης (από μεγάλα Μ.Μ.Ε., προβεβλημένους πολιτικούς, κέντρα ισχύος, κτλ.). Αυτό προϋποθέτει τη δυνατότητα έκφρασης επιχειρημάτων από κάθε οργανισμό, οργάνωση, εταιρία και πρωτοβουλία της Κοινωνίας των Πολιτών που εμπλέκεται με το θέμα του δημοψηφίσματος. Ταυτόχρονα, επιβάλλεται η εξασφάλιση της ισότιμης μεταχείρισης και προβολής των διαφορετικών απόψεων στα διάφορα μέσα ενημέρωσης. Τέλος, απαιτείται να υπάρχουν όρια στις χρηματοδοτήσεις διαφημίσεων και πολιτικών μηνυμάτων υπέρ ή κατά της κάθε άποψης.

Επειδή δεν έχουμε ζήσει κάποιο δημοψήφισμα στη σύγχρονη εποχή της Ελλάδας, αυτό δεν σημαίνει πως δεν μπορούμε να φανταστούμε τι θα σήμαινε την εποχή των νέων τεχνολογιών και της επικοινωνίας η άκρατη διαφήμιση (καμπάνιες, εκδηλώσεις κτλ.) ειδικών συμφερόντων και πως θα επηρεαζόταν το αποτέλεσμα ενός δημοψηφίσματος στη χώρα μας. Αρκεί απλά κανείς να εξετάσει τις αποτυχημένες περιπτώσεις της Σκωτίας και της Ελβετίας για να καταλάβει πως επηρεάζεται η κοινή γνώμη στις μέρες μας αν δεν υπάρχει συνταγματικά κατοχυρωμένη ισότιμη και δημοκρατική συμμετοχή.

Προφανώς, το δημοψήφισμα που έχουμε τώρα στην  Ελλάδα, μόνο δημοκρατικό δεν μπορεί να χαρακτηριστεί. Με αυτήν την μικρή παρουσίαση του τι θα σήμαινε ένα δημοκρατικό δημοψήφισμα, καθίσταται επίσης πρόδηλο πως το εν λόγω εργαλείο δεν είναι απλά ένα ερώτημα που εξυπηρετεί την ατζέντα της πολιτικής ηγεσίας, με δυο μονοδιάστατες επιλογές «ναι» ή «όχι», των οποίων επιλογών οι πολίτες ποτέ δεν γνωρίζουν τις επιπτώσεις. Κάτι τέτοιο άλλωστε θα ήταν απλά μηδενιστικό και εθνικά αυτοκαταστροφικό και δεν θα το επιθυμούσε σίγουρα κανείς πολιτικός της χώρας.

Σε μια εποχή που η ανάγκη έκφρασης και συμμετοχής των πολιτών είναι μεγαλύτερη από ποτέ, έχει έρθει η ώρα να μεταβούμε από ένα «ολιγαρχικού» τύπου δημοψήφισμα σε ένα πραγματικά δημοκρατικό θεσμό που θα ενδυναμώσει το ρόλο και τη θέση του πολίτη. Έχει έρθει η ώρα να απορρίψουμε μια και καλή τα όπλα της παλιάς φρουράς η οποία επιμένει να χρησιμοποιεί τις δημοκρατικές πρακτικές ως επικοινωνιακά εργαλεία εντυπωσιασμού και εντυπώσεων. Μπορούμε πλέον να επανακαθορίσουμε τις έννοιες και να διεκδικήσουμε ένα δημοψήφισμα που προσφέρει λύσεις και διεξόδους, ένα δημοψήφισμα υπέρ του πολίτη και όχι εναντίον του.

  • Standard Post
  • Written by Σταύρος Καλεντερίδης
  • Leave a comment

ΤΟ ΧΑΛΙΦΑΤΟ ΤΗΣ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ

«Στρατιώτες του Χαλιφάτου σηκωθείτε. Ξαναζωντανέψτε τη δόξα μας.

Και επιστρέψτε την κορώνα στην κεφαλή του Έθνους μας (Ummah), σηκωθείτε.
Καταστρέψτε όλους τους απίστους (Taghut). Ανάψτε την καυτή φωτιά σας.

Εκπαιδεύστε στρατιώτες με κάθε τρόπο. Αναπνεύστε με κάθε τρόπο».

Πολεμικό τραγούδι της οργάνωσης ISIS

 

Μετά από μια δεκαετία πολέμου και βίας που επέφερε η παράνομη επίθεση και κατοχή των Η.Π.Α. στο Ιράκ, η ιστορική χώρα της Μεσοποταμίας απειλείται σήμερα με εμφύλιο πόλεμο και de facto τριχοτόμηση.

Στο επίκεντρο των εχθροπραξιών βρίσκεται η στρατιωτική και τρομοκρατική οργάνωση «Ισλαμικό Κράτος στο Ιράκ και το Λεβάντε» (ISIL/ISIS, Islamic State of Iraq and the Levant/ Syria) η οποία δραστηριοποιείται στο Ιράκ και τη Συρία. Η εν λόγω οργάνωση προέρχεται από τους κόλπους μιας άλλης ομάδας Σουνιτών πολεμιστών, του «Μετώπου Αλ Νούσρα» (JN, Jabhat al-Nusra ) το οποίο δημιούργησε η Αλ Κάιντα για να πολεμήσει το καθεστώς Ασάντ στη Συρία. Το 2013 και εν μέσω του πολέμου στη Συρία, η ISIS διακήρυξε την ανεξαρτησία της και απορρόφησε την πλειοψηφία των πολεμιστών της Αλ Νούσρα (όσοι δεν ακολουθούν τη «συνένωση» εκτελούνται). Προσπαθώντας να αποτρέψει τον εμφύλιο μεταξύ των ισλαμιστών – ουαχαμπιστών, ο ηγέτης της Αλ Κάιντα, Αιμάν αλ Ζαουάχρι, καλεί την άμεση διάσπαση των δύο οργανώσεων. Τη στιγμή όμως αυτή έχει ήδη αναδειχθεί μια νέα ηγετική φυσιογνωμία στις τάξεις των ισλαμιστών: ο Άμπου Μπακρ αλ Μπαχνταντί, ένας αιμοσταγής και αιμοχαρής Ιρακινός, ο οποίος με μια πρωτοφανή κίνηση θα αγνοήσει τις διαταγές του αλ Ζαουάχρι και θα ξεκινήσει να υλοποιεί το όραμα της δημιουργίας του «Ιερού Σουνιτικού Χαλιφάτου», δηλαδή μιας νέας Ισλαμικής χώρας στη Μέση Ανατολή.

Τον Ιανουάριου του 2014 η ISIS, κάτω από την ηγεσία του Μπαχνταντί, καταλαμβάνει την Ιρακινή πόλη Φαλούτζα και ξεκινάει να ασκεί πλήρη διοίκηση στην πόλη σαν κανονική κατοχική δύναμη (βλέπε φωτογραφίες). Αξίζει να σημειωθεί πως η ISIS, όπως άλλωστε και η Αλ Κάιντα, χρηματοδοτείται άμεσα από τη Σαουδική Αραβία και το Κατάρ με σκοπό τον περιορισμό της επιρροής των Σιιτών στην περιοχή (Ιράν, Συρία). Συγκεκριμένα, οι Σαουδάραβες στρατολογούν φτωχούς Σουνίτες από όλη την περιοχή, υποσχόμενοι χρήματα για τις οικογένειές τους και μεταθανάτια ανταμοιβή για τους ίδιους. Για να τους εντυπωσιάσουν, μάλιστα, πολλούς από τους υποψήφιους στρατιώτες τους φιλοξενούσαν μέχρι και πρόσφατα σε πολυτελή ξενοδοχεία της νότιας Τουρκίας (με τη συγκατάθεση της ίδιας της χώρας η οποία και υποστηρίζει τον Σουνιτικό – τρομοκρατικό άξονα).

enhanced-buzz-21447-1381601536-10

Κατάληψη διοικητικών κτιρίων από την ISIS

Στις αρχές του Ιουνίου (2014),  ο Μπαχνταντί αγγίζει το όνειρο του Χαλιφάτου όταν κατακτά τη Μοσούλη – τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη του Ιράκ. Σε μια κίνηση «ματ» η ISIS διαλύει κάθε πιθανή αντίδραση του Ιρακινού στρατού και της αστυνομίας (οι Ιρακινοί από τον τρόμο τους βιάστηκαν να πετάξουν τις στολές τους για να μην τους εκτελέσουν οι ισλαμιστές). Η ευκολία της επιχείρησης βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στην υποστήριξη που δέχθηκε η ISIS από τους τοπικούς Ιρακινούς σουνίτες φύλαρχους τους οποίους κακομεταχειρίζεται για χρόνια η σιιτική κυβέρνηση του Νουρί αλ Μαλίκι από τη Βαγδάτη. Στη βιασύνη τους να ενθρονίσουν έναν πιστό τους ακόλουθο οι Αμερικανοί διόρισαν τον αντιδημοκράτη και τυραννικό Μαλίκι ο οποίος από την πρώτη στιγμή της πρωθυπουργίας του κινήθηκε εκδικητικά κατά των σουνιτών που για δεκαετίες επιβουλεύονταν τους σιίτες της χώρας και τους απέκλεισε οικονομικά και πολιτικά. Προφανώς και ο Μαλίκι δεν έχει ιδέα από δημοκρατικές αρχές όπως ακριβώς δεν έχουν ιδέα οι Αμερικανοί Ολιγάρχες που επέλεξαν κάποιον ικανό να διαχειριστεί τον πετρελαϊκό πλούτο του Ιράκ αλλά όχι και τους πολίτες του. Ως αποτέλεσμα των εγκλημάτων του Μαλίκι, το Ιράκ έχασε τη Μοσούλη, οι Κούρδοι κατέλαβαν το πετρελαϊκό κέντρο του Κιρκούκ και η ISIS συνέχισε να προελαύνει ανενόχλητη στη χώρα με την υποστήριξη Ιρακινών σουνιτών, Μπααθιστών και πρώην αξιωματικών του Σαντάμ Χουσεΐν. Ίσως και όχι τόσο παράπλευρη απώλεια ήταν και η ομηρία 49 τούρκων στο προξενείο της Μοσούλης (μεταξύ αυτών και ο Τούρκος γενικός πρόξενος).

enhanced-buzz-27591-1381603622-2

Περιπολικό όχημα της ISIS

Μέσα σε λίγες μέρες η ISIS έχει καταλάβει και το Τικρίτ ενώ τη στιγμή που γράφεται το παρόν, οι ισλαμιστές πολιορκούν την πόλη Σαμάρα, 130 χιλιόμετρα βόρεια της Βαγδάτης. Ταυτόχρονα καθίσταται σαφής ο θρησκευτικός χαρακτήρας του πολέμου μιας και η ISIS φαίνεται πλέον να βάζει στο στόχαστρο τις ιερές πόλεις της Σιιτικής πίστης. Συγκεκριμένα, δια στόματος του εκπροσώπου της ISIS (Άμπου Μοχάμεντ αλ Αντνανί), επόμενοι στρατιωτικοί στόχοι είναι «η βρωμερή πόλη Καρμπάλα και η Νατζάφ, η πόλη του πολυθεϊσμού». Από την άλλη πλευρά ο Μαλίκι φαίνεται ανίσχυρος να αντιδράσει και καθώς οι πολιτικοί μαλώνουν μεταξύ τους στη Βαγδάτη, η «Ρώμη καίγεται». Ως ήταν αναμενόμενο, οι στρατιωτικές νίκες των ακραίων Σουνιτών πολεμιστών προκάλεσαν την έξαρση των Σιιτών πιστών, τους οποίους ο Μεγάλος Αγιατολάχ του Ιράκ Αλί Σιστανί κάλεσε να πάρουν τα όπλα και να σχηματίσουν πολιτοφυλακές αντίστασης.

Προς υπεράσπιση της κυβέρνησης του Ιράκ φαίνεται να κινείται και η Αμερικανική πολιτική ηγεσία, η οποία δηλώνει έτοιμη να βοηθήσει. Ύποπτη όμως φαίνεται η απόφαση του Προέδρου Ομπάμα να μην στείλει στρατεύματα αλλά να εξετάσει ένα πιθανό και μελλοντικό ενδεχόμενο αεροπορικών βομβαρδισμών. Ακόμα περισσότερο ενδιαφέρον προκάλεσε η πρωτόγνωρη ανάμειξη του Ιρανικού στρατού. Λίγες ώρες μετά την κατάληψη της Μοσούλης, ο Υποστράτηγος  Κασίμ Σουλεϊμανί, διοικητής της επίλεκτης Qods Force κατέφθασε στη Βαγδάτη. Ο Σουλεϊμανί, έχοντας μαζί του 500 επίλεκτους στρατιώτες της Ιρανικής Επαναστατικής Φρουράς, έσπευσε να έρθει σε συνεννόηση με Ιρακινούς αξιωματούχους για να βοηθήσει το Σιιτικό καθεστώς του Μαλίκι απέναντι στη Σουνιτική απειλή.

Τα δεδομένα λοιπόν φαίνεται να είναι τα εξής: Η ISIS θέλει να ιδρύσει ένα νέο κράτος στην περιοχή. Οι Σαουδάραβες και το Κατάρ τους χρηματοδοτούν για να περιορίσουν την επιρροή των Σιιτών και να αυξήσουν τη δική τους παραγωγή πετρελαίου. Οι Αμερικανοί και οι Ισραηλινοί, γνωρίζοντας πλήρως τις κινήσεις της  ISIS, επιτρέπουν στους Σαουδάραβες να παίξουν το παιχνίδι τους, παρόλο που αυτό κοστίζει στον Ομπάμα για την απόφασή του να απομακρύνει τα Αμερικανικά στρατεύματα από ένα «σταθερό» πλέον Ιράκ. Οι Ιρανοί προέβησαν σε ένα πρωτόγνωρο βήμα με την αποστολή ειδικών δυνάμεων στη Βαγδάτη, κάτι το οποίο αποδεικνύει πως θίγονται βασικά τους συμφέροντα στην περιοχή.

1530421_573033479445693_545603124_n

Το Χαλιφάτο και η απομόνωση του Ιράν

Η τριχοτόμηση του Ιράκ (κουρδικό, σουνιτικό, σιιτικό κράτος) εθεωρείτο από πολλούς κάτι το αναμενόμενο. Τα νέα όμως δεδομένα αποδεικνύουν πως η «Δύση» φαίνεται να επιθυμεί τη δημιουργία ενός σουνιτικού Χαλιφάτου από τους ίδιους ουαχαμπιστές τρομοκράτες (Αλ Κάιντα) τους οποίους φαινομενικά πολεμά. Το νέο ενδεχόμενο που εξετάζουν οι Η.Π.Α. να μην επέμβουν καν στην περιοχή αλλά απλώς να υποστηρίξουν το έργο των Ιρανών (!) επιβεβαιώνει το εν λόγω σενάριο. Το Χαλιφάτο της Τρομοκρατίας και της Δύσης (βλέπε χάρτη) αποκόπτει το Ιράν από τους ζωτικούς του συμμάχους: Συρία και Χεζμπολά (Λίβανο). Το Ιράν είναι ο μεγαλύτερος εχθρός των δυτικών (Η.Π.Α.), ισραηλινών και σουνιτικών (Σ. Αραβία, Κατάρ, Τουρκία) δυνάμεων στην περιοχή. Οι Σουνίτες και οι Ισραηλινοί φαίνονται ανίκανοι ή/και διστακτικοί να επιχειρήσουν στρατιωτικά και μονομερώς να περιορίσουν την Τεχεράνη. Από την άλλη οι Η.Π.Α. ακολουθούν τον δρόμο της διπλωματίας για να ελέγξουν τις πυρηνικές δραστηριότητες του Ιράν, αλλά ταυτόχρονα αποζητούν αφενός τις εναλλακτικές επιλογές και αφετέρου να αποκόψουν τον Ασάντ (Συρία) και τον Νασραλά (Λίβανο) από τα πολύτιμα χρήματα και όπλα που τους παρέχει το Ισλαμικό καθεστώς. Η μεγάλη «ήττα» της εκλογής Ρουχανί στην Ιρανική προεδρεία στοίχισε στους αντιπάλους του Ιράν μιας και πλέον απαιτείται η παρασκηνιακή δράση μέσω αντιπροσώπων (βλέπε ISIS) και αυτό διότι ο Ρουχανί παρουσιάστηκε στην διεθνή κοινή γνώμη ως φιλειρηνικός και διαλλακτικός – και όχι ως εχθρός της δύσης. Αξίζει να θυμηθεί κανείς τους πανηγυρισμούς των Ισραηλινών για την εκλογή Αχμεντινετζάντ το 2005 και την μετέπειτα απογοήτευσή τους το 2013.

Το Χαλιφάτο αυτό λοιπόν αν καρποφορήσει θα απομονώσει και θα αποδυναμώσει το Ιράν ανεπανόρθωτα. Η συμμαχία, Σουνιτών, Ισραηλινών και δυτικών πολύ πιθανό να καταφέρει εν καιρώ να εξολοθρεύσει τις απειλές της Χεζμπολά και του Ασάντ ενώ το Ιράν θα αναγκαστεί να επιστρέψει στην επιθετική ρητορική και να σκληρύνει τη στάση του. Ταυτόχρονα όμως, το εν λόγω μόρφωμα θα είναι πιθανώς το πλέον εγκληματικό, σκοταδιστικό και οπισθοδρομικό κρατίδιο/περιφέρεια στον πλανήτη. Η επιβολή της Σαρίας (Ισλαμικό Δίκαιο) θα είναι δρακόντεια και απόλυτη – κάτι το οποίο αποδεικνύεται από τον απάνθρωπο τρόπο διοίκησης των περιοχών που τελούν ήδη υπό την κατοχή των ισλαμιστών στο Ιράκ και τη Συρία. Η εγκληματική πολιτική της δύσης στην περιοχή φαίνεται να συνεχίζεται δυστυχώς ακάθεκτη από την εποχή των απεχθών αποικιοκρατικών δυνάμεων (Αγγλία, Γαλλία) έως και σήμερα. Από ελληνικής πλευράς, η πολιτική ηγεσία φαίνεται για ακόμα μια φορά να είναι και ανίδεη αλλά και ανίκανη για να συμμετέχει στις εξελίξεις.

 

ie3gTta8m4FQ

Ο ενεργειακός χάρτης του Ιράκ

Σημείωση: Τα πετρελαϊκά αποθέματα του Ιράκ είναι ένας από τους σημαντικότερους παράγοντες στην εξίσωση για την περιοχή. Αν και η τιμή του αργού πετρελαίου ήδη παρουσίασε μια άνοδο της τάξεως των 3 δολαρίων (από $109 σε $112 το βαρέλι) λόγω της αποσταθεροποίησης μετά την κατάληψη της Μοσούλης, και παρόλο που διακρίνεται η επιδείνωση της κατάστασης, η τιμή του πετρελαίου παραμένει μακροπρόθεσμα σταθερή. Και αυτό διότι η προσφορά του πετρελαίου στην παγκόσμια αγορά παραμένει εξίσου σταθερή. Εγγυητές αυτής της σταθερότητας δεν είναι άλλοι βέβαια από τη Σαουδική Αραβία και το Κατάρ οι οποίες δεσμεύθηκαν ενώπιον των υπολοίπων κρατών-μελών του ΟΠΕΚ να αυξήσουν την ημερήσια παραγωγή τους και να καλύψουν μια πιθανή μείωση της παραγωγής του Ιράκ. Οι ίδιες δυνάμεις δηλαδή που με τα πετροδολάριά τους χρηματοδοτούν τους φτωχούς πολεμιστές της Αλ Κάιντα και της ISIS και τους οδηγούν σε τζιχάντ. Ακόμα και αυτή η περίπτωση όμως φαντάζει απίθανη μιας και οι Αμερικανοί μπορεί να είναι διατεθειμένοι να επιτρέψουν τη δημιουργία του Χαλιφάτου αλλά δεν πρόκειται να δεχτούν τον περιορισμό εξαγωγής του πετρελαίου του νότιου Ιράκ από την πόλη της Βασόρας. Αντιθέτως, θα μπορούσε κανείς να προβλέψει μια αύξηση στην παραγωγή του πετρελαίου στα βόρεια της χώρας κατά την πιθανή ενεργοποίηση του αγωγού Κιρκούκ-Σειχάν από τους Κούρδους, αλλά και γενικότερα λόγω της μεγάλης αυτονομίας που θα απολαμβάνει πλέον ο Κουρδικός λαός από την κυβέρνηση της Βαγδάτης για την εξόρυξη και εξαγωγή του Κουρδικού πετρελαίου.

  • Standard Post
  • Written by Σταύρος Καλεντερίδης
  • 3 Comments

ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΠΕΡΙΜΕΝΑΜΕ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΙΔΙΟΙ… ΚΑΙ ΟΧΙ Ο ΣΥΡΙΖΑ!

Παρακολουθώ με ιδιαίτερο ενδιαφέρον τις εξελίξεις στη χώρα μας και αντιλαμβάνομαι πως για πολλούς από εμάς αυτό που ζούμε είναι πράγματι πρωτόγνωρο.

Είναι αλήθεια πως πολλοί νοιώθουν για πρώτη φορά υπερήφανοι που είναι Έλληνες (τουλάχιστον με τις μέχρι τώρα διακηρύξεις της κυβέρνησης).

Είναι αλήθεια πως πολλές από τις προγραμματικές αλλαγές είναι ζητήματα κοινής λογικής ενώ είναι πράγματι απορίας άξιο το πώς δεν είχαν ήδη πραγματοποιηθεί μέχρι σήμερα (όπως π.χ. η πώληση κυβερνητικών αυτοκινήτων).

Είναι αλήθεια πως η πλειοψηφία της αντιπολίτευσης περιμένει με χαιρεκακία την αποτυχία του Σύριζα.

Είναι αλήθεια πως η πατριωτική στάση επιβάλλει την υποστήριξη μας σε μια νέα κυβέρνηση – μέχρι τουλάχιστον να έχουμε δείγματα ανικανότητας ή κακοδιαχείρισης.

Είναι περίτρανη αλήθεια πως επικοινωνιακά  ο Σύριζα έχει σαρώσει την απερχόμενη κυβέρνηση σαν αυτή να μην υπήρξε ποτέ (που ίσως και όντως να μην υπήρξε..), όπως είναι επίσης αλήθεια ότι η πρακτική φόβου και τρομοκρατίας που μας επιβλήθηκε από το ενωμένο μόρφωμα ΝΔ-ΠΑΣΟΚ ήταν πολιτικά ανήθικη και απεχθής.

Συμμερίζομαι τα συναισθήματα. Η δημοκρατική προοπτική ωστόσο αναδεικνύει τις ανεπάρκειες της κυβέρνησης Σύριζα.

Υπερήφανοι που είμαστε Έλληνες πρέπει να νοιώθουμε για τις δημιουργίες και τα επιτεύγματα μας – όχι για την αντίδραση μας σε ένα πράγματι φθαρτό και διεφθαρμένο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα. Οι πολιτικοί της Ολιγαρχίας (όπως είναι και οι του Σύριζα), στην προσπάθειά τους να μας εκφαυλίσουν, μας έχουν συνηθίσει στην αντίδραση και ποτέ στη δημιουργική πράξη. Παρόλα αυτά, όσοι πολίτες δραστηριοποιούνται στην Κοινωνία των Πολιτών και έχουν εναλλακτική πολιτική δράση (μακριά και πέρα από τα κόμματα) νοιώθουν εδώ και χρόνια περήφανοι που είναι Έλληνες βλέποντας τις διάφορες εθελοντικές πρωτοβουλίες που πραγματοποιούνται στη χώρα μας. Ταυτόχρονα, μια μεγάλη και σημαντική δημιουργική πράξη του Ελληνισμού μπορεί και οφείλει να είναι η αναγέννηση της Δημοκρατίας.

Η χαιρεκακία της αντιπολίτευσης υπήρχε και πριν την 25η Ιανουαρίου (για δεκαετίες πιο πριν) και θα υπάρχει πάντα, κάτι το οποίο πρέπει να αποτελεί υπενθύμιση σε όλους μας πως το κομματικοκρατικό σύστημα είναι το πρόβλημα και πως αυτό πρέπει να πέσει. Μόνο σε πολίτευμα Δημοκρατίας μπορούμε να έχουμε εθνική ενότητα – πολιτική και κοινωνική.

Όσον αφορά την καλή μας προδιάθεση απέναντι σε μια νέα κυβέρνηση με νέα πρόσωπα ας θυμηθούμε πως οι πολιτικοί αυτοί είναι υπεράνω νόμου ενώ η πιθανή τους αποτυχία θα κοστίσει πρώτα από όλα σε εμάς και ποτέ στους ίδιους (άρθρο 62 του συντάγματος). Επίσης, τα «νέα» πρόσωπα της κυβέρνησης είναι όσο νέα είναι και τα απολιθώματα δεινοσαύρων την πρώτη μέρα έκθεσης τους στο μουσείο. Προφανώς μιλάμε και πάλι για παιδιά του κομματικού σωλήνα μεγαλωμένα και γαλουχημένα στο ολιγαρχικό εθνοβόρο πολιτικό μας σύστημα, προερχόμενα από το ΚΚΕ, το ΠΑΣΟΚ, κ.ά. Τέλος, πως θα μπορούσαμε να υποστηρίξουμε κάτι το οποίο δεν ελέγχουμε και το οποίο δεν λογοδοτεί σε εμάς με κανένα πολιτικό τρόπο, ενώ φέρεται να μας εκπροσωπεί. Η εκλογική διαδικασία ανά τέσσερα χρόνια δεν είναι βέβαια λογοδοσία αλλά μάλλον μια λευκή επιταγή και κοροϊδία. Αντιθέτως, επιβάλλονται δημοκρατικά εργαλεία διαρκούς λογοδοσίας και ελέγχου των πολιτικών από τους πολίτες (βλέπε περισσότερα στο βιβλίο μου «Δημοκρατία, το Πολίτευμα που περιμέναμε»).

Τέλος, πότε μας ικανοποιούσε κάτι που ήταν απλά επικοινωνιακό και εύπεπτο; Ένα από τα συγκριτικά πλεονεκτήματα των Ελλήνων πολιτών είναι η κριτική μας στάση την οποία δεν πρέπει τώρα να απολέσουμε. Οι προγραμματικές δηλώσεις και οι επικοινωνιακές πομφόλυγες είναι απόδειξη έλλειψης ουσίας και περιεχομένου, όχι λόγος για πανηγυρισμούς και θριάμβους στο Σύνταγμα.

Η κυβέρνηση Σύριζα δεν είναι η δική μας κυβέρνηση. «Είμαστε κάθε λέξη από το Σύνταγμα αυτής της χώρας και αυτό θα υπηρετήσουμε μέχρι τέλους», δήλωσε ο πρωθυπουργός όμως το σύνταγμα που υπερασπίζεται δεν είναι δικό μας καθώς ποτέ δεν το ψηφίσαμε και κανείς δεν μας ρώτησε για αυτό. Επίσης είναι ένα από τα χειρότερα συνταγματικά κείμενα όλων των εποχών και περιγράφει πολίτευμα Ολιγαρχίας. Εμείς θέλουμε Δημοκρατία.

Η κυβέρνηση Σύριζα δεν είναι η δική μας κυβέρνηση. 2,3 εκ. ψηφοφόροι την επέλεξαν ενώ 7,6 εκ ψηφοφόροι την απέρριψαν. Προφανώς μιλάμε για ανελεύθερες και αντιδημοκρατικές εκλογικές διαδικασίες.

Η κυβέρνηση Σύριζα δεν είναι η δική μας κυβέρνηση. Ο υπουργός Δικαιοσύνης κ. Παρασκευόπουλος δήλωσε πως ξεκινάει η δρομολόγηση των εργασιών για αναθεώρηση του Συντάγματος, αλλά εμείς δεν θέλουμε να μπαλώσουμε (πάλι!) τα κακώς κείμενα του πολιτικού συστήματος – θέλουμε ένα καθαρό και νέο σύνταγμα και Πολίτευμα. Θέλουμε Δημοκρατία. Και θέλουμε να την επιλέξουμε και να την διαμορφώσουμε εμείς, όχι ο κ. Παρασκευόπουλος, ο κ. Κατρούγκαλος (υπεύθυνος του φιάσκο του Ευρωπαϊκού συντάγματος), και οι λοιποί αυλικοί του κ. Τσίπρα.

Εν κατακλείδι, ό,τι και να κάνει η κυβέρνηση Σύριζα δεν θα είναι ποτέ αρκετό για τις ανάγκες της Ελλάδας. Ακόμα και τώρα αποφασίζουν άλλοι για εμάς, χωρίς εμάς και εναντίον μας – όπως γινόταν και με την προηγούμενη κυβέρνηση, απλά τώρα η πολιτική επικοινωνία έχει την τιμητική της.

Ο Σύριζα παραμένει το πασοκογενές μόρφωμα που προέκυψε από τη διάσπαση του ΚΚΕ, η προσωρινή αποθήκη ψήφων του ΠΑΣΟΚ επί Κωνσταντόπουλου, με την οικογενειοκρατία (βλέπε νέα πρόεδρο της βουλής), τους ακραίους απάτριδες και τις νέες μεταγραφές από το ΠΑΣΟΚ που άλλαξαν σακάκι, το φλερτ με την αναρχία (για όσους έχουν περάσει από το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα), και τους επαγγελματίες πολιτικούς που έχουν μοχθήσει μόνο για να συγκεντρώσουν «ψήφους» και να συσπειρώσουν την «παράταξη» (με τον πρωθυπουργό πρώτο από όλους).

Ταυτόχρονα, τα κόμματα του δικομματισμού παραμένουν η καταδίκη της χώρας μας για δεκαετίες, η διαφθορά και η εθνική προδοσία συνδυασμένες με την ανικανότητα και τον νεποτισμό. Τα υπόλοιπα κόμματα παραμένουν και αυτά κομμάτια του παζλ που συνθέτουν το συστημικό πρόβλημα, τον οπισθοδρομισμό και την Ολιγαρχία.

Η απάντηση δεν θα έρθει ποτέ από τα κόμματα – κανένα από αυτά. Ο λόγος είναι το σύνταγμα της χώρας μας το οποίο ουσιαστικά επιβάλει στους πολιτικούς να δρουν εναντίον των πολιτών και υπέρ του συστήματος που τους συντηρεί. Θα ήταν άδικο να περιμέναμε από τον Σύριζα να κάνει την υπέρβαση. Ο ρόλος αυτός ανήκει δικαιωματικά στις οργανώσεις της Κοινωνίας των Πολιτών, και μόνο αυτές θα βρεθούν στη σωστή πλευρά της ιστορίας.

Μάθε για τη «Δημοκρατία Ιδεών» και το πώς μπορείς να βοηθήσεις για ουσιαστική αλλαγή και για την αναγέννηση της Δημοκρατίας στην Ελλάδα.

www.idimokratia.com

dimokratiaideon@gmail.com

  • Standard Post
  • Written by Σταύρος Καλεντερίδης
  • 1 Comment

CHARLIE HEBDO: ΙΣΛΑΜ ΚΑΙ ΝΕΟΑΠΟΙΚΙΟΚΡΑΤΙΑ

Στις 7 Ιανουαρίου το Γαλλικό περιοδικό «Charlie Hebdo» έγινε στόχος μιας άνανδρης τρομοκρατικής επίθεσης δύο παρανοϊκών ισλαμιστών οι οποίοι αλλοπαρμένοι από το σκοταδισμό και τον μυωπικό τους ζηλωτισμό δολοφόνησαν 12 ανθρώπους. Θύματα της επίθεσης ήταν και δημοσιογράφοι και καλλιτέχνες τους οποίους οι τρομοκράτες δολοφόνησαν στο χώρο δημιουργίας και έκφρασή τους. Στην ουσία, οι δράστες προσπάθησαν να «δολοφονήσουν» την ελευθερία του λόγου αλλά απέτυχαν οικτρά· η προσπάθεια τους για φίμωση και τρόμο ήταν καταδικασμένη να αποτύχει λόγω της άγνοιας και της μισαλλοδοξίας τους. Κάθε νουνεχής και εχέφρων πολίτης καταδικάζει με αποστροφή το απεχθές συμβάν ενώ ταυτόχρονα αναγνωρίζει πως το μίσος και η βία δεν μονοπωλούνται από τη μουσουλμανική θρησκεία και δεν εκφράζουν επ’ ουδενί την πλειοψηφία της απανταχού Ισλαμικής κοινότητας (το αντίθετο μάλιστα).

Έχοντας έρθει αντιμέτωπη με τη σκληρή πραγματικότητα της άκρατης βίας στο Παρίσι, η πολιτική ηγεσία του δυτικού κόσμου, πρέπει τώρα να προσπαθήσει να αναλύσει και να καταλάβει τι συνέβη και για ποιο λόγο. Κυρίως όμως έχει έρθει η ώρα η πολιτική ηγεσία να αναλάβει δράση και να αντιμετωπίσει την αλήθεια.

Η αλήθεια είναι πως στη συντριπτική τους πλειοψηφία οι μουσουλμάνοι της Γαλλίας προέρχονται από τις πρώην γαλλικές αποικίες της Αφρικής: Ακτή Ελεφαντοστού, Μάλι, Γουινέα, Μαυριτανία, Νιγηρία, Σενεγάλη, Γκάμπια, Τσαντ, Γκαμπόν, Κονγκό, Καμερούν, Τόγκο, Μπουρκίνα Φάσο, Μαδαγασκάρη, Ερυθραία, Μαυρίκιος, Τζιμπουτί, Κομόρες. Κυρίως όμως και λόγω εγγύτητας, οι μουσουλμάνοι Γάλλοι πολίτες προέρχονται από την Αλγερία, το Μαρόκο, την Τυνησία, τη Λιβύη και την Αίγυπτο. Υπό αυτό το πρίσμα, η αποικιοκρατία εισέρχεται στο προσκήνιο αντικαθιστώντας τη θρησκεία. Η γαλλική αποικιοκρατία (όπως και η εν γένει αποικιοκρατία) δεν ήταν πεφωτισμένη. Οι λέξεις που θα μπορούσαν να την περιγράψουν είναι καταδυνάστευση, και εκμετάλλευση. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα η περίπτωση της Αλγερίας, μια χώρα η οποία επαναστάτησε και κέρδισε την ελευθερία της το 1962, μετά από 130 χρόνια κατοχής. Η ήττα της Γαλλίας στον Αλγερινό πόλεμο γέμισε με μίσος τους Γάλλους για την Αλγερία και δημιούργησε τις συνθήκες για τη μετέπειτα περιθωριοποίηση και γκετοποίηση των Αλγεριανών και Μαροκινών μεταναστών στα προάστια του Παρισιού και άλλων πόλεων. Το ίδιο κλίμα καχυποψίας, αρνητισμού και προκατάληψης επικράτησε εναντίον όλων των μεταναστών της Β. Αφρικής. Αυτή την η αλήθεια η Γαλλία δεν την έχει ακόμα αντιμετωπίσει.

Αντιθέτως, η Γαλλία – όπως και άλλες πρώην αποικιοκρατικές χώρες – συνεχίζει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο μια νεοαποικιοκρατική συμπεριφορά και δράση. Πέραν των αποικιών που η Γαλλία διατηρεί ευθαρσώς μέχρι σήμερα (Ρεϊνιόν, Μαγιότ, κ.α.), η σύγχρονη αποικιοκρατική πρακτική δεν είναι μόνο πολιτική (με παράδειγμα τις πρόσφατες Γαλλικές επεμβάσεις σε Μάλι και Λιβύη) αλλά και γλωσσική (francophonie), πολιτιστική και ακαδημαϊκή. Ο έλεγχος και η επιρροή δηλαδή από τις πρώην αποικιοκρατικές δυνάμεις παραμένει αλλά με εξελιγμένη μορφή όπως είναι αυτή των οικονομικών ενισχύσεων στις «αποικίες» (με όρους όμως που θέτει το Παρίσι), της δήθεν κοινής πολιτιστικής ταυτότητας (κυρίως μέσω της γαλλικής γλώσσας) και των υποτροφιών σε κατοίκους των «αποικιών» για πανεπιστήμια της Γαλλίας με σκοπό την εν καιρώ αφομοίωσή τους.

Προφανώς αυτή η αφομοίωση δεν ήρθε ποτέ καθώς η Ισλαμική ταυτότητα είναι κάτι πανίσχυρο για τους μουσουλμάνους, που δεν φθείρεται κατά την έκθεσή του στον δυτικό κώδικα αξιών και αρχών. Σε συνδυασμό με την προκατάληψη και την περιθωριοποίηση, η μη αποδοχή της εγκληματικής νεοαποικιοκρατικής πραγματικότητας και η διαιώνιση μιας απαρχαιωμένης πρακτικής επιρροής και ελέγχου της Αφρικής από το Παρίσι, θέτουν ξεκάθαρα τις βάσεις για έκρυθμα κοινωνικά φαινόμενα.

Είναι αδιαμφισβήτητο πως μεγάλο μερίδιο της ευθύνης για το πρόσφατο συμβάν φέρει ο ακραίος ισλαμικός φονταμενταλισμός. Ωστόσο όσο οπισθοδρομική και σκοταδιστική ακούγεται σήμερα η «τζιχάντ» άλλο τόσο οπισθοδρομική είναι και η νεοαποικιοκρατία. Οι πρώην αποικιοκρατικές δυνάμεις οφείλουν να παραδεχτούν ανοιχτά την εγκληματική ιστορία της απανταχού αποικιοκρατίας, να προχωρήσουν σε δημοψηφισματικού τύπου εκλογικές διαδικασίες στις αποικίες που ακόμα διατηρούν, και τέλος, να διακόψουν κάθε σύγχρονη νεοαποικιοκρατική πρακτική ελέγχου των πάλαι ποτέ αποικιών τους.

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα “Δημοκρατία”

  • Standard Post
  • Written by Σταύρος Καλεντερίδης
  • Leave a comment

5 ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΕΤΕ ΟΛΟΙ

Μία ημέρα πριν τις εκλογές αποφάσισα να κάνω κάτι που δεν έχω ξαναεπιχειρήσει: να εξηγήσω όσο το δυνατόν καλύτερα και συνοπτικότερα τι συμβαίνει με τις εκλογές στην Ελλάδα και για ποιο λόγο ΔΕΝ συμμετέχω σε καμία εκλογική διαδικασία (ούτε στο εκλέγειν ούτε στο εκλέγεσθαι). Παραθέτω λοιπόν απόσπασμα από σχετικό μου άρθρο (ολόκληρο το άρθρο μπορείτε να το βρείτε εδώ).

Συνοπτικά οι 5 αλήθειες είναι οι εξής:

  • Τους βουλευτές δεν τους ψηφίζουμε/επιλέγουμε αλλά μας τους επιβάλλουν
  • Ο εκλογικός νόμος είναι πραγματικά άθλιος και δίνει τη δυνατότητα στο σύστημα μέχρι και να μας κλέψει την ψήφο
  • Οι πολιτικοί ηγέτες αναδεικνύονται συντεχνιακά και όχι από κάποια δημοκρατική διαδικασία
  • Εμείς οι πολίτες δεν έχουμε καμία δυνατότητα πολιτικής συμμετοχής
  • Η Ελλάδα δεν είναι Δημοκρατία

 

Αναλυτικά:

1) Η άρχουσα Ολιγαρχία ό,τι και να γίνει τελικά θα επιβάλλει τους πολιτικούς της αρεσκείας της

Σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία οι υποψήφιοι επιλέγονται από τα κόμματα και όχι από τους πολίτες. Το «χρίσμα» έχοντας επιβιώσει από άλλο αιώνα, μας καταδικάζει στις χείριστες πολιτικές επιλογές και σε μια πολιτική ανισότητα άνευ όρων (δεν μπορούν όλοι να λάβουν το «δαχτυλίδι του αρχηγού»). Η χώρα μας υποφέρει από έναν εκλογικό νόμο ο οποίος εκ των 300 βουλευτικών εδρών, παραχωρεί τις 50 ως δώρο στο πρώτο κόμμα, ενώ άλλες 12 βουλευτικές θέσεις (επικρατείας) εκλέγονται από λίστα προσωπικής επιλογής των κομματικών αφεντικών (προφανώς και στην κορυφή της λίστας φιγουράρουν οι αυλικοί και αυλοκόλακες του κάθε κόμματος). Με άλλα λόγια, περισσότερο από το 20% των φερόμενων αντιπροσώπων μας δεν τους ψηφίζουν καν οι πολίτες (!), ενώ το 100% των βουλευτών έχει επιλεγεί και επιβληθεί σε εμάς από τους κομματικο-άρχοντες. Δυστυχώς, και ενώ το μόνο εκλογικό κριτήριο των Ελλήνων πολιτών, τόσο τώρα όσο και παλιότερα είναι το «μη χείρον βέλτιστον», οι πολίτες όχι μόνο δεν συμμετέχουν στην επιλογή των υποψηφίων των κομμάτων αλλά δια του ισχύοντος νόμου δεν εξασφαλίζεται καν η εκπροσώπηση τους.

 

2) Η άρχουσα Ολιγαρχία μας έχει επιβάλλει έναν ανελεύθερο και πραγματικά απαίσιο εκλογικό νόμο

Ταυτόχρονα, ο ίδιος μισόδημος εκλογικός νόμος πέτυχε την παγκόσμια πρωτοπορία το 2006 και εξίσωσε τα λευκά ψηφοδέλτια με τα άκυρα (!). Σύμφωνα δηλαδή με την ισχύουσα νομοθεσία, η λευκή ψήφος δεν είναι μια θετική συμμετοχή και κάλεσμα για αλλαγή και εξέλιξη αλλά ένα κουρελιασμένο και λερωμένο χαρτί το οποίο δεν μπορεί να επηρεάσει το τελικό εκλογικό ποσοστό των κόμματων. Υπομένουμε δηλαδή για 10 χρόνια έναν νόμο που καταπατά ουσιώδη πολιτικά μας δικαιώματα.

Η πολιτική καπηλεία της ψήφου μας όμως δε σταματάει δυστυχώς εδώ μιας και κάθε ψήφος σε μικρό κόμμα το οποίο δεν καταφέρνει να εισέλθει στη βουλή δεν χάνεται όπως θα ήλπιζε κανείς, αλλά μοιράζεται αναλογικά στα κόμματα της βουλής ανάλογα με τα εκλογικά ποσοστά τους. Η ψήφος μας δηλαδή σε ένα μικρό κόμμα κινδυνεύει κάθε φορά να κλαπεί από την άρχουσα τάξη και να ενισχύσει το ποσοστό ακόμα και εχθρικών για τα συμφέροντά μας κομμάτων! Αντιστοίχως, η αποχή δεν αναγνωρίζεται ως υγιής εκλογική αντίδραση και ακόμα και αν η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών αποφασίσουν να απέχουν από την εκλογική διαδικασία, οι πολιτικοί μεταξύ τους θα σχημάτιζαν κυβέρνηση, ανεπηρέαστοι από το πολιτικό κλίμα. Οι νόμοι και το σύνταγμα δηλαδή δεν προβλέπουν καμία αλλαγή ακόμα και αν το 99% των πολιτών απέχουν από τις εθνικές εκλογές!

Τοιουτοτρόπως λοιπόν καταπατούνται τα μοναδικά και εναπομείναντα εκλογικά δικαιώματα των Ελλήνων πολιτών στο αντιδημοκρατικό πολιτικό σύστημα της Ελλάδας (κάτι το οποίο δεν θίγεται βέβαια από κανένα κόμμα).

 

3) Οι πολιτικοί μας «ηγέτες» δεν επιλέγονται από εμάς

Η αλήθεια είναι πως οι πολιτικοί ηγέτες στη χώρα μας, δεν μπορούν να επιλεχθούν ούτε καν να αναδειχθούν από τους πολίτες. Πρωθυπουργός της Ελλάδας ορίζεται αυτός που επιλέγει η κοινοβουλευτική ομάδα του κάθε κόμματος. Αν δηλαδή ένας πρωθυπουργός παραιτηθεί, η χώρα δεν πάει σε εκλογές αλλά οι κλειστοί κύκλοι του κόμματος διαλέγουν τον «επίλεκτο» ανάμεσα από τις τάξεις τους. Αντιστοίχως, οι κομματικοί αρχηγοί επιλέγονται με τις πλέον αντιδημοκρατικές μεθόδους και ακόμα και όταν καλούνται να ψηφίσουν οι πολίτες, αυτό γίνεται με τον πλέον εξευτελιστικό για αυτούς τρόπο (χειραγώγηση, εκλογές με έναν υποψήφιο, κτλ.).

Ακόμα χειρότερα, οι Έλληνες πρωθυπουργοί, είθισται να αναδεικνύονται από μηχανισμούς που ξεπερνούν τα σύνορα της χώρας μας…

Αντιστοίχως ο πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν επιλέγεται από τους πολίτες αλλά εκλέγεται συντεχνιακά από τη βουλή ενώ επιλέγεται συνήθως από το κόμμα της αντιπολίτευσης. Βάσει συντάγματος, οι απαραίτητοι ψήφοι που απαιτούνται από τη βουλή για την ανάδειξη προέδρου της Δημοκρατίας (180 τω αριθμώ) οδηγούν το εκάστοτε κόμμα που έχει την πλειοψηφία να αποδεχθεί το πρόσωπο επιλογής του κόμματος της αντιπολίτευσης για να μην διαλυθεί η βουλή. Ως αποτέλεσμα αυτού, ο αρχηγός του κράτους μας ήταν και παραμένει μια αδύναμη και συμβολική μαριονέττα η οποία εκπροσωπεί τις μειοψηφίες και τις εκάστοτε μικροπολιτικές και μυωπικές σκοπιμότητες.

Στην ουσία και στην πράξη, τους πολιτικούς μας «ηγέτες» δεν τους επιλέγουμε εμείς.

 

4) Οι δυνατότητες πολιτικής συμμετοχής των πολιτών στη χώρα είναι ανύπαρκτες.

Το σύνταγμα και οι νόμοι της Ελλάδας όχι απλά δεν προβλέπουν αλλά ρητώς απαγορεύουν στους πολίτες να συμμετέχουν με δημοκρατικές διαδικασίες στην πολιτική ζωή. Διάφορες δημοκρατικές ιδέες και μέθοδοι συμμετοχής είναι ανύπαρκτες και κυνηγημένες στην Ελλάδα όπως τα δημοψηφίσματα από τους πολίτες, η νομοθετική πρωτοβουλία πολιτών, η ανάκληση/μομφή νόμων και αξιωματούχων, η λογοδοσία απερχόμενων αξιωματούχων, ο συμμετοχικός προϋπολογισμός, κτλ. Δίχως αυτά τα εργαλεία λογοδοσίας και ελέγχου των βουλευτών, οι εκλογές αναδεικνύονται σε μια τυπική διαδικασία και όχι σε έκφραση της πολιτικής εντολής των πολιτών όπως διατυμπανίζει το σύστημα. Ο θεσμικός αποκλεισμός των πολιτών από τη λήψη αποφάσεων είναι αδιαμφισβήτητος.

Αυτή η αδυναμία συμμετοχής, σε συνδυασμό με την ελεγχόμενη πληροφόρηση και ενημέρωση και τη συστηματική συγκάλυψη της αλήθειας από τους πολιτικούς, έχει οδηγήσει στην πλήρη ματαίωση των προσπαθειών του ενεργού και υπεύθυνου πολίτη. Παρόλα αυτά, η Κοινωνία των Πολιτών παραμένει και αναδεικνύεται ως η μόνη υγιής και δυναμική εναλλακτική για την πολιτική και κυρίως πολιτειακή διέξοδο και αλλαγή.

 

5) Το σύνταγμα και το πολίτευμα μας δεν είναι Δημοκρατία! Η πολιτική επιστήμη και ιστορία αποδεικνύουν πως η αντιπροσωπευτική κρατική οργάνωση (με πολιτικούς μεσάζοντες) ουδεμία σχέση έχει με το πολίτευμα της Δημοκρατίας (άμεση συμμετοχή των πολιτών) αλλά αντιθέτως συνιστά μια πρώτης τάξεως συνταγματική Ολιγαρχία (επιστημονικός όρος «Republic»). Αυτή είναι η μεγαλύτερη και καλύτερα κρυμμένη από εμάς αλήθεια.

 

Συνεπώς; Τι αντιπροτείνω; Σίγουρα όχι μια αδιέξοδη, μηδενιστική και απαθή στάση. Αντιθέτως, πρεσβεύω τη Δημοκρατία. Προτείνω τον μοναδικό τρόπο δημοκρατικής συμμετοχής που έχουμε διότι δεν μπορεί κανείς να μας στερήσει. Μιλάω βέβαια για την εναλλακτική πολιτική δράση και οργάνωση: ενημέρωση των πολιτών, και πολιτική πίεση στο Ολιγαρχικό πολιτικό καθεστώς για μετάβαση σε πραγματικό πολίτευμα Δημοκρατίας. Πως γίνεται αυτό; Με εκδηλώσεις, εκδόσεις, εθελοντισμό και κοινωνικές δράσεις. Ο φορέας αλλαγής είναι η Δημοκρατία Ιδεών, ένας πολιτικός οργανισμός υπεράνω χρωμάτων, κομμάτων και ιστορικών προκαταλήψεων. Ένας φορέας Δημοκρατίας.

 

Αντί λοιπόν να αποδεχθείτε την αδιέξοδη εκλογική διαδικασία της Κυριακής μπορείτε να κάνετε τα εξής:

  • Μάθετε την αλήθεια για το πολίτευμα μας
  • Ενημερωθείτε για το τι εστί πραγματικά Δημοκρατία
  • Υπογράψτε το αίτημα για Δημοκρατία
  • Ενημερώστε γνωστούς και φίλους κοινοποιώντας το παρόν άρθρο
  • Πατήστε «μου αρέσει» και κοινοποιήστε την σελίδα της Δημοκρατίας Ιδεών στο Facebook
  • Μελετήστε τα σχετικά άρθρα της Δημοκρατίας Ιδεών και στείλτε μας email για να συμμετέχετε στις προσπάθειες μας για την αναγέννηση της Δημοκρατίας: dimokratiaideon@gmail.com

 

Η Ελλάδα χρειάζεται νέο, και επιτέλους Δημοκρατικό Σύνταγμα και Πολίτευμα. Και το χρειάζεται από τους Έλληνες πολίτες.

Εκλογικός Νόμος

  • Standard Post
  • Written by Σταύρος Καλεντερίδης
  • 2 Comments

Η ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΜΟΥ ΣΤΑ ΚΟΙΝΑ

Σχετικά με πρόσφατο δημοσίευμα για τη συμμετοχή μου με τα κοινά και τη δήθεν επικείμενη δημιουργία κόμματος μέσω του πολιτικού οργανισμού «Δημοκρατία Ιδεών».

Νομίζω πως δεν χρειάζεται να αναφερθώ καν στις ανακρίβειες και την κακή προετοιμασία του συντάκτη σχετικά με το βιογραφικό και τη δράση μου: η ηλικία μου, η εργασία μου στον εκδοτικό οίκο «Ινφογνώμων», κάποια ΜΚΟ, η συμμετοχή μου στο pontos-news.gr και το ταξίδι στη Θεσσαλονίκη,οι πληρωμένες αίθουσες στο Χίλτον, το τελευταίο μου εγχείρημα που ακούει στο όνομα «ΥοuRule», οι προτάσεις μου για αναθεώρηση του Συντάγματος (εγώ προτείνω νέο και επιτέλους Δημοκρατικό πολίτευμα, όχι μια από τα ίδια – για αναθεώρηση μιλούν οι πολιτικοί), και η λίστα μπορεί να συνεχιστεί. Τίποτα από αυτά δεν ισχύει. Ιδιαίτερη μνεία θέλω να κάνω στο «ΥοuRule» το οποίο βέβαια δεν είναι blog όπως επίσης λανθασμένα αναφέρεται αλλά ένα εργαλείο Δημοκρατίας από αυτά που ξενίζουν τον ελληνικό τύπο.

Νομίζω πως για να μπορούμε να σεβόμαστεωςπολίτες την ελληνική «δημοσιογραφία» απαιτείται τουλάχιστον η συγκέντρωση σωστών και ακριβών στοιχείωναπό τους δημοσιογράφους. Οι λανθασμένες εκτιμήσεις και υποθέσεις έπονται αυτών..

Ο λόγος ωστόσο που αποφάσισα να γράψω αυτές τις γραμμές είναι διότι για εμένα το να δημιουργήσω κόμμα, δεν είναι απλώς μια λανθασμένη εκτίμηση ή μιακακόβουλη φήμη. Είναι ένα βαρύ κατηγορώ δεδομένων των ιδεών μου και όλων των πραγμάτων που πρεσβεύω. Και εξηγώ:

Η αλήθεια είναι πως συμμετέχω στα κοινά εδώ και περίπου 10 χρόνια. Άλλα όχι με κάποιο συστημικό τρόπο. Δεν είμαι πολιτικός και ούτε πρόκειται να γίνω. Είμαι πολίτης και με αυτό τον τρόπο πολύ ισχυρότερος σε ένα πολίτευμα Δημοκρατίας. Η Δημοκρατία Ιδεών δημιουργήθηκε ως ένας καθαρά πολιτικός οργανισμός, μια εναλλακτική πολιτική οντότητα που σκοπό έχει να προσφέρει ανιδιοτελώς στην πατρίδα και στους πολίτες. Δεν πρόκειται ποτέ να γίνει κόμμα. Είμαστε με άλλα λόγια μοναδικοί και σκοπεύουμε να παραμείνουμε έτσι.

Καταλαβαίνω από καρδιάς την αδυναμία του συντάκτη και αυτών που βρίσκονται στα «πολιτικά παρασκήνια»να αντιληφθούν το μοναδικό χαρακτήρα ενός πολιτικού οργανισμού. Καταλαβαίνω απόλυτα για ποιο λόγο βλέπουν τη λέξη «κόμμα» στις πολιτικές προσπάθειες πολιτών να επηρεάσουν οι ίδιοι τα πράγματα χωρίς την ανάμειξη των πολιτικών αφεντικών. Για ποιο λόγο βλέπουν κόμμα σε μια προσπάθεια πολιτών να έχουν άποψη και να προχωρούν σε δράσεις πάνω σε διάφορα θέματα, όπως τέχνης, περιβάλλοντος, τουρισμού αλλά και του ίδιου του πολιτεύματος μας. Ο λόγος βέβαια είναι το ίδιο το σύστημα, το οποίο και προάγει την αυτοκρατορία των κομμάτων και το μονοπώλιο της πολιτική ζωής από αυτά. Όπως ακριβώς συμβαίνει άλλωστε καιμε τις φοιτητικές νεολαίες, τις συνδικαλιστικές οργανώσεις, και εν γένει τη συμμετοχή στα κοινά -κάτι που αποδεικνύει τη μάστιγα των κομμάτων και τον εθνοβόρο ρόλο τους για τη χώρα μέχρι και σήμερα. Γι’ αυτό λοιπόν τους καταλαβαίνω πραγματικά, καθώς η υπέρβαση που απαιτείται δεν είναι εύκολη. Έτσι, αντιστοίχως καταλαβαίνω και αναγνωρίζω τη δυστοκία επιχειρημάτων όσον αφορά την «κομματοποίηση» της Δημοκρατίας Ιδεών.

Πίστευα πάντα και πρεσβεύω πως υπάρχουν δύο τρόποι ενασχόλησης με τα κοινά: αφενός το εκλέγειν και το εκλέγεσθαι το οποίο το έχω δια παντός απορρίψει, και αφετέρου η κοινωνική δράση στην οποία δίνω όλες μου τις δυνάμεις. Απορρίπτω το ισχύον σύστημα, Σύνταγμα και πολίτευμα της Ελλάδας ως μια Συνταγματική Ολιγαρχία της χείριστης ποιότητας και μάχομαι για την αναγέννηση της Δημοκρατίας.

Δεν έχω ρόλο στο ισχύον ανελεύθερο πολιτικό σύστημα. Όποιος είναι μαζί μου, όχι για τις επικείμενες εκλογές, αλλά για την Ελλάδα και τη Δημοκρατία, ας ενισχύσει την προσπάθεια υπογράφοντας το αίτημα για Δημοκρατία εδώ

ή ας επικοινωνήσει με τη Δημοκρατία Ιδεών για να συμμετέχει στις διάφορες δράσεις μας: dimokratiaideon@gmail.com

  • Standard Post
  • Written by Σταύρος Καλεντερίδης
  • Leave a comment

Ο «ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ»

infopresident

Επιλέξτε την εικόνα για μεγέθυνση

Καθώς οδηγούμαστε σε μια νέα εκλογική διαδικασία για την ανάδειξη Πρόεδρου της Δημοκρατίας και οι αναλυτές επικεντρώνονται στις ψήφους των βουλευτών και τις πιθανές εξελίξεις, το παρόν άρθρο φιλοδοξεί να στρέψει το ενδιαφέρον στην ουσία του ζητήματος – το θεσμό του Προέδρου.

Τα Συνταγματικά άρθρα που ορίζουν το ρόλο του Προέδρου είναι τα άρθρα 30-50. Σύμφωνα με αυτά, ο ΠτΔ είναι ένα συμβολικό πολιτειακό όργανο με καμία ουσιαστική εξουσία. Ταυτόχρονα, ο ΠτΔ έχει πολλά και ιδιαίτερα αρνητικά χαρακτηριστικά τα οποία αναδεικνύουν τα συστημικά προβλήματα του θεσμού και προβληματίζουν για το κατά πόσο πρέπει να θεωρείται ο εν λόγω θεσμός ως κάτι το αναγκαίο. Με μια πιο διεισδυτική ματιά διαφαίνεται η ανάγκη κατάργησης του πραγματικά αναχρονιστικού και αντιδημοκρατικού Προέδρου της Δημοκρατίας. Συγκεκριμένα:

Ο ΠτΔ είναι ένας θεσμός που δεν εκφράζει ποτέ την πλειοψηφία των πολιτών. Αυτό συμβαίνει καθώς για να μη διαλυθεί η εκάστοτε βουλή και αναγκασθεί να παραιτηθεί η εκάστοτε κυβέρνηση, το κυβερνόν κόμμα συμβιβάζεται και αποδέχεται πάντα την επιλογή της αντιπολίτευσης. Αυτό έχει αποδειχθεί ιστορικά αμέτρητες φορές (περίπτωση Κ. Στεφανόπουλου, Κ. Παπούλια, κτλ), έχοντας ως αποτέλεσμα την για 35ετία ανάδειξη ΠτΔ από την εκάστοτε αξιωματική αντιπολίτευση. Πηγή αυτής της πολιτικής και δημοκρατικής διαστρέβλωσης είναι το άρθρο 29 του Συντάγματος.

Ταυτόχρονα, ο ΠτΔ είναι ένας κυριολεκτικά αδύναμος και «διακοσμητικός» θεσμός σε μια εποχή αδήριτης ανάγκης για ισχυρά πολιτειακά όργανα ικανά να διαχειριστούν τις σύγχρονες πολιτικοοικονομικές προκλήσεις. Αυτό εξασφαλίζεται από το άρθρο 35 του Συντάγματος με μια μόνο πρόταση η οποία συν τοις άλλοις περιγράφει και απόλυτα τον προεδρικό θεσμό αποσαφηνίζοντας πως «καμία πράξη του ΠτΔ δεν ισχύει ούτε εκτελείται χωρίς την προσυπογραφή του αρμόδιου Υπουργού». Εξίσου συμβολικός είναι και ο διορισμός του πρωθυπουργού και των υπουργών από τον ΠτΔ (αρθ. 37), μιας και ο διορισμός των ηγετών μιας χώρας από κάποιον που εκφράζει τις κοινοβουλευτικές μειοψηφίες φαίνεται μάλλον αχρείαστος αν όχι προσβλητικός. Από την άλλη, η ικανότητα του ΠτΔ να «εκπροσωπεί διεθνώς το κράτος» και να «κηρύσσει πόλεμο» (αρθ. 36), όντας «αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων» (αρθ. 45) φαντάζει μάλλον ως κακόγουστο αστείο.

Τέλος, ακόμα χειρότερος είναι ο αποσταθεροποιητικός ρόλος του ΠτΔ ο οποίος σύμφωνα με το άρθρο 47 μπορεί να μετριάζει ποινές και να δίνει χάρες επηρεάζοντας και υπονομεύοντας το ρόλο και το έργο της Δικαστικής Εξουσίας. Το χείριστο είναι πως στο ίδιο άρθρο προβλέπεται μέχρι και η απονομή χάρης σε υπουργούς που έχουν διαπράξει ποινικά αδικήματα (!). Εν κατακλείδι, συμβολικά πολιτειακά όργανα τα οποία επιτρέπουν ή ίσως και να προάγουν την ευνοιοκρατία, την πελατειοκρατία και τη διαφθορά, χρήζουν προφανώς μεταρρυθμίσεων.

Στον αντίποδα λοιπόν, αντιπροτείνω έναν νέο θεσμό – τον Πρόεδρο της Ελλάδος. Ο ΠτΕ μπορεί να είναι πράγματι αρχηγός της Εκτελεστικής εξουσίας δίχως όμως να απολαμβάνει και τις νομοθετικές εξουσίες του σημερινού Πρωθυπουργού. Η σημερινή συνταγματική κατάσταση άλλωστε καταστρατηγεί την αρχή της Διάκρισης των Εξουσιών. Με το σκεπτικό αυτό, ο ρόλος του ΠτΕ ως αρχηγός της Εκτελεστικής Εξουσίας οφείλει να είναι αποκλειστικά η διοίκηση της χώρας. Αυτό ουσιαστικά περιορίζεται στην ομαλή λειτουργία των δημοσίων υπηρεσιών και την εξυπηρέτηση του πολίτη, τις διεθνείς σχέσεις, την ασφάλεια και την εθνική άμυνα. Η Νομοθετική Εξουσία πρέπει να ασκείται αποκλειστικά από τη Βουλή, ενώ οι επιρροές στις αποφάσεις και στην ηγεσία της Δικαστικής Εξουσίας πρέπει να απαγορεύονται.

Επιπροσθέτως, ο Πρόεδρος πρέπει να είναι υπερκομματικός και να αναδεικνύεται άμεσα από τους πολίτες. Υποψήφιοι για το αξίωμα δεν θα είναι δηλαδή οι κομματικοί αρχηγοί άλλα όσοι πολίτες συγκεντρώσουν συγκεκριμένο αριθμό υπογραφών υποστήριξης από τους συμπολίτες τους. Η συγκέντρωση των υπογραφών μπορεί να γίνεται φυσικά και ηλεκτρονικά ενώ ο απαιτούμενος αριθμός μπορεί ενδεικτικά να είναι περί τις 5.000 υπογραφές.

Η πρόταση λοιπόν πρεσβεύει τη μετάβαση από ένα συμβολικό θεσμό που προκαλεί τα μικροπολιτικά παιχνίδια, σε έναν διευθυντή της χώρας, υπεράνω χρωμάτων και κομμάτων με συγκεκριμένες και αποκλειστικά «Εκτελεστικές» εξουσίες και αρμοδιότητες έτσι ώστε να επέλθει η επιδιωκόμενη Διάκριση των Εξουσιών στην Ελλάδα και να εξέλθουμε από τις συστημικές παθογένειες των οχλήσεων, τριβών και φθορών της μιας εξουσίας στην άλλη.

Διαβάστε περισσότερα στο βιβλίο μου «Δημοκρατία, το Πολίτευμα που περιμέναμε» από τις εκδόσεις Ινφογνώμων.

Το παρόν δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Δημοκρατία»

  • Standard Post
  • Written by Σταύρος Καλεντερίδης
  • Leave a comment

ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΖΗΣΕΙΣ ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΓΙΑ ΔΥΟ ΗΜΕΡΕΣ ΣΕ ΕΝΑ ΠΟΛΙΤΕΥΜΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Η Ελλάδα δεν έχει Δημοκρατία. Αυτό είναι γεγονός. Δεν είναι κάτι θεωρητικό ή λαϊκίστικο. Δεν είναι λόγω της πολιτικής κακοδιαχείρισης. Δεν είναι λόγω κάποιας καταστρατήγησης του Συντάγματος – το ίδιο το Σύνταγμα άλλωστε είναι το πρόβλημα (δες σχετικά εδώ). Δεν είναι τα κόμματα, οι πολιτικοί, η κακοδιαχείριση και η κακονομία. Δεν είναι ούτε ο περιρρέων φασισμός, κομμουνισμός, νεοφιλελευθερισμός, συντηρητισμός, σοσιαλισμός και τα λοιπά τρομακτικά ιδεολογήματα. Είναι το ίδιο το πολίτευμα.

Η Ελλάδα δεν έχει Δημοκρατία. Δεν το λέω για να το πω, για να εντυπωσιάσω ή για να αφορίσω τα πάντα. Το λέω από καθαρά επιστημονική σκοπιά. Η πολιτική ιστορία και η πολιτική επιστήμη εξηγούν πως το πολίτευμα της χώρας μας ΔΕΝ είναι Δημοκρατία. Δημοκρατία υπήρχε στην Ελλάδα μόνο κατά την αρχαιότητα. Αυτό που τώρα βιώνουμε και παρουσιάζεται ως «δημοκρατία» είναι μια Συνταγματική Ολιγαρχία (Republic). Έτσι ορίζει η πολιτειολογία το πολιτικό σύστημα και Σύνταγμα της χώρας μας σήμερα.

Τι θα σήμαινε λοιπόν αν ζούσες σε μια Δημοκρατία; Πως θα ήταν η ζωή σου αν δεν είχες πολιτικούς «αντιπροσώπους» και λοιπούς μεσάζοντες; Τι θα άλλαζε αν υπήρχε Διάκριση Εξουσιών και μη κατευθυνόμενη δικαστική εξουσία; Ποιος θα ήταν ο ρόλος σου ως πολίτης αν αποφάσιζες εσύ ο ίδιος για το τι γίνεται στη ζωή σου; Τι θα συνέβαινε αν αντί για επαγγελματίες «ειδικούς» που τα ξέρουν όλα, αποφάσιζες εσύ για τις εξελίξεις, άμεσα και ελεύθερα, υπεράνω χρωμάτων, κομμάτων και ιστορικών προκαταλήψεων; Αν η εξουσία βρισκόταν στα χέρια μας, στα χέρια των πολιτών και όχι των λίγων; Αν προσπερνούσαμε τους σημερινούς Ολιγάρχες και γινόμασταν κύριοι της μοίρας μας..

Το διήμερο 20-21 Δεκεμβρίου θα δώσει τις απαντήσεις.  Στο εργαστήριο δημοκρατίας που συνδιοργανώνει η Δημοκρατία Ιδεών, η Εκστρατεία Πολιτών για τη Δημοκρατία, το YouRule, η Σχολή Πολιτικής, η Λεοντίδα και ο ΕΟΠΠΕΠ – Europass, θα πάρεις μέρος  σε εργαλεία και εφαρμογές Δημοκρατίας που για πρώτη φορά παρουσιάζονται στην Ελλάδα. Μιας και πρόκειται για εργαλεία Δημοκρατίας, οι εν λόγω εκδηλώσεις σαφώς και δεν είναι ομιλίες – δεν είναι παρουσιάσεις ή διαλέξεις κάποιων ειδημόνων. Αντιθέτως, πρόκειται για προσομοιώσεις όπου εσύ και οι υπόλοιποι συμμετέχοντες λαμβάνετε μέρος σε πραγματικές διαδικασίες συζήτησης και λήψης αποφάσεων  και σε πραγματικό χρόνο παίρνετε αποφάσεις για μείζονα θέματα πολιτικής. Για παράδειγμα, θα κληθείς να αποφασίσεις για τον προϋπολογισμό του Δήμου Αθηναίων και για τη δημιουργία ενός νέου εκπαιδευτικού συστήματος στην Ελλάδα. Εκεί, θα υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι δεν θα σε καθοδηγήσουν ούτε θα σε επηρεάσουν αλλά θα δρουν απλώς διεκπεραιωτικά για την εφαρμογή και μόνο των εργαλείων.

Λίγους μήνες πριν ξεκινήσουμε την παρουσίαση και εφαρμογή αντίστοιχων εργαλείων στην τοπική αυτοδιοίκηση της χώρας, οι φίλοι της Δημοκρατίας Ιδεών έχουν τη δυνατότητα να είναι οι πρώτοι που θα τα γνωρίσουν βλέποντάς τα από κοντά και συμμετέχοντας σε αυτά.

Μην χάσεις την ευκαιρία να ζήσεις έστω και για δύο ημέρες ως πολίτης σε μια Δημοκρατία. 

 

Για τη Δημοκρατία,

Σταύρος Καλεντερίδης

 

  • Standard Post
  • Written by Σταύρος Καλεντερίδης
  • Leave a comment

ΤΙ ΑΠΑΙΤΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΜΙΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ;

1 Νοεμβρίου 2014: η νέα Ευρωπαϊκή Επιτροπή του Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ αναλαμβάνει τα καθήκοντά της και μαζί φαίνεται να ξεκινάει μια νέα εποχή για τη χειμαζόμενη από πολιτικοοικονομικούς κλυδωνισμούς Ευρωπαϊκή Ένωση. Ωστόσο, μια προσεκτική εξέταση του εν λόγω κοινοτικού οργάνου, των δομών του αλλά και των Επιτρόπων, αναδεικνύουν τα θεσμικά, συστημικά και χρόνια προβλήματα της Επιτροπής – προβλήματα τα οποία δημιουργούν και ενισχύουν το έλλειμμα δημοκρατίας και την απουσία λογοδοσίας της Ένωσης στους Ευρωπαίους πολίτες.

Από πρώτης συλλήψεως του ευρωπαϊκού οικοδομήματος, η Επιτροπή έμελλε να είναι ένα εκ των ισχυρότερων οργάνων. Δεδομένης αυτής της ισχύος θα περίμενε κανείς ένα όργανο ανοιχτό, δημοκρατικό και αξιοκρατικό – κάτι το οποίο απέχει παρασάγγας από την πραγματικότητα.

Η πρώτη απόδειξη της προβληματικής φύσης της Επιτροπής είναι ο τρόπος επιλογής και ανάδειξης των Επιτρόπων από τα 28 κράτη. Συγκεκριμένα, και σχετικά με την Επιτροπή που ανέλαβε πρόσφατα, οι περισσότερες χώρες είχαν ήδη επιλέξει τους Επιτρόπους τους από τον Ιούλιο. Τρεις δηλαδή μήνες πριν ο Γιούνκερ αποφασίσει για τη διανομή των διαφόρων χαρτοφυλακίων στις χώρες – μέλη. Το «κυβερνητικό σχήμα» της Επιτροπής είναι αλήθεια πως διαμορφώνεται από τον εκάστοτε Πρόεδρό της, έχοντας θεωρητικά αναλογιστεί την ισορροπία δυνάμεων στην Ένωση. Ακόμα και αν δεχτούμε πως ο Γιούνκερ υπολόγισε όλους τους συσχετισμούς, ουδαμώς δεν θα πιστεύαμε πως οι νέοι Επίτροποι τοποθετήθηκαν κατά αξιοκρατικό τρόπο στα νέα τους καθήκοντα. Ο λόγος προφανώς είναι διότι κάθε χώρα είχε προαποφασίσει για τον Επίτροπό της πολύ πριν ο Γιούνκερ διανείμει τα χαρτοφυλάκια. Έτσι οι εκάστοτε αρχηγοί κρατών δεν θα μπορούσαν να είναι σε θέση να επιλέξουν για Επίτροπο κάποιον αρμόδιο για το χαρτοφυλάκιο που θα αναλάμβανε η χώρα τους. Τοιουτοτρόπως στερείται η Ευρωπαϊκή Επιτροπή την απαραίτητη αξιοκρατία, τεχνική γνώση, εμπειρία και εξειδίκευση.

Αναλύοντας το θέμα εις βάθος, παρατηρείται πως οι ανά την Ευρώπη πολιτικοί ηγέτες επιλέγουν τους επίδοξους Επιτρόπους βάσει πολιτικών και πιθανώς προσωπικών τους κριτηρίων. Επί της ουσίας, οι θέσεις των Επιτρόπων έχουν αναδειχθεί σε μια πρώτης τάξεως ευκαιρία πολιτικής και προσωπικής ανταμοιβής για την πολιτική ταύτιση του επίδοξου Επιτρόπου με τον εκάστοτε πολιτικό ηγέτη. Αυτό καθίσταται πρόδηλο από το γεγονός πως κάθε κυβέρνηση σε κάθε Ευρωπαϊκή χώρα, σπεύδει με την πρώτη ευκαιρία να αντικαταστήσει τον Επίτροπό της εάν αυτός είχε διορισθεί από προηγούμενη κυβέρνηση άλλου κόμματος. Η κομματικοποίηση των Επιτρόπων ολοκληρώνεται με την επιλογή νέων Επιτρόπων που προέρχονται βέβαια από τους πολιτικο-ιδεολογικούς χώρους της κρατούσας κυβέρνησης κάθε χώρας. Έτσι λοιπόν όπως διαμορφώνεται διαχρονικά η Επιτροπή θυμίζει όλο και περισσότερο εγχώριους υπουργικούς διορισμούς και λιγότερο μια υπερεθνική, υπερκομματική πολιτική οντότητα – όπως διατείνεται η ίδια.

Εξίσου προβληματικό και αντιδημοκρατικό είναι το γεγονός πως η Επιτροπή αναδεικνύεται από την Ευρωπαϊκή καθεστηκυία τάξη, και τα μέλη της δεν ελέγχονται ποτέ από τους απλούς πολίτες. Ενώ δηλαδή υπάρχει ένα σώμα που εκλέγεται απευθείας από τους ψηφοφόρους (Ευρωκοινοβούλιο) και δύο σώματα τα οποία έχουν αναδειχθεί από εσωτερικές εκλογικές διαδικασίες σε κάθε χώρα (Ευρωπαϊκό Συμβούλιο και Συμβούλιο των Υπουργών), η Επιτροπή απλώς διορίζεται χωρίς κανείς να συμβουλεύεται τη βούληση και τις προτιμήσεις των πολιτών.

Αντιπροτείνοντας, δεδομένης της υπερεθνικής και Ευρωπαϊκής  της ταυτότητας, η Επιτροπή μπορεί να αναδεικνύεται μέσω κοινού ψηφοδελτίου σε όλες τις χώρες – μέλη, εκπροσωπώντας έτσι όλους τους πολίτες της Ένωσης οι οποίοι θα καλούνται να ψηφίσουν με την Ευρωπαϊκή τους ιδιότητα. Στην περίπτωση αυτή κάθε υποψήφιος εμφανίζεται ταυτόχρονα στο ενιαίο Ευρωπαϊκό ψηφοδέλτιο κάθε χώρας ως «Ευρωπαίος» υποψήφιος, και όχι μόνο στο  ψηφοδέλτιο της χώρας του ως «εθνικός» δυνητικός εκπρόσωπος.

Καταλήγοντας, σε μια περίοδο άνθησης του Ευρωσκεπτικισμού και ανοιχτής πλέον παραδοχής περί δημοκρατικής ανεπάρκειας στο Ευρωπαϊκό οικοδόμημα, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή διακρίνεται ως ο πρώτος στόχος για συστημική αλλαγή και λυσιτελή ριζική αναδιάρθρωση. Στην εποχή της νέας τεχνολογικής επανάστασης, της διαδικτυακής ψήφου, των δημοψηφισμάτων, της ηλεκτρονικής διακυβέρνησης και των πολλαπλών μέσων ενημέρωσης και επικοινωνίας, οι πολιτικοί αξιωματούχοι «γενικού χαρτοφυλακίου», διορισμένοι κεκλεισμένων των θυρών, μικροπολιτικά και με ιδιοτελή ατζέντα, σίγουρα δεν έχουν κανένα σύγχρονο ρόλο. Η νέα Επιτροπή που ανέλαβε στις αρχές του Νοεμβρίου, δεν σηματοδοτεί μια νέα αρχή αλλά αντιθέτως υπογραμμίζει την αδήριτη ανάγκη για εν γένει δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις στην Ένωση.

 

  • Standard Post
  • Written by Σταύρος Καλεντερίδης
  • Leave a comment