Στον Τσίπρα συγκεντρώνονται τα χειρότερα χαρακτηριστικά του σύγχρονου Έλληνα

Πολλοί διαπράττουν το ατόπημα να κατηγορήσουν με τον χειρότερο τρόπο τους σύγχρονους Έλληνες. Ακόμα περισσότεροι δε, καταλήγουν να επιτίθενται στους ίδιους τους πολίτες θεωρώντας τους υπεύθυνους για το επίπεδο της πολιτικής στη χώρα.

Τα πιο αφελή και σίγουρα αμαθή σχόλια αυτής της κατηγορίας είναι τα επιφανειακά αποφθέγματα τύπου “είμαστε όλοι συνυπεύθυνοι”, “εμείς τους ψηφίσαμε”, “έχουμε τους πολιτικούς που μας αξίζουν”, κτλ. Βέβαια, το πολιτικό σύστημα είναι αυτό το οποίο διακινεί την εν λόγω αήθη προπαγάνδα εναντίον μας, είτε μέσω των υποστηρικτών του στα Μ.Μ.Ε., είτε στα πανεπιστήμια, και έτσι μπορούμε εύκολα να διακρίνουμε και τους πραγματικούς αντιπάλους μας, αλλά και την καρδιά του προβλήματος.

Αιχμή του δόρατος στην πολιτική κατάντια της Ελλάδας οι επαγγελματίες πολιτικοί που κατάφεραν με αγώνες από το ’74 έως τώρα (αλλά και παλαιότερα), να κατακρημνίσουν την πολιτική στη χώρα, για να καταλήξει σήμερα να βρίσκεται στα δικά τους ιδεολογικά τάρταρα.  

Δεσπόζουσα φυσιογνωμία αυτού του απόλυτου ξεπεσμού, ο νυν πρωθυπουργός της Ελλάδας.

Στο αφήγημα λοιπόν των εκφυλισμένων χαρακτηριστικών, ο Τσίπρας είναι το απόλυτο δείγμα που συγκεντρώνει ό,τι χειρότερο έχει να αναδείξει η Ελληνική κοινωνία σήμερα. Ο ξεπεσμός και ο πολιτικός του χαρακτήρας αγγίζουν πραγματικά την τελειότητα όσον αφορά το βαθμό της εθνικής κατρακύλας.

Αυτός λοιπόν, πρώτος και καλύτερος από όλους δεν λογαριάζει τη δικαιοσύνη, δρα παράνομα, στα όρια παρανομίας και ανομίας και χλευάζει την κυριαρχία του νόμου και του κράτους δικαίου. Αυτός πρεσβεύει την κατάλυση κάθε δημοκρατικού θεσμού και τις επιστροφές στα ολοκληρωτικά καθεστώτα.

Αν και ανίκανος, ατάλαντος, ανεπάγγελτος, άεργος, κηφήνας – αιώνιος φοιτητής, παιδί του κομματικού σωλήνα (έχοντας ενταχθεί στην ΚΝΕ από ηλικία 14 ετών!), τεμπέλης – καταληψίας,  κατάφερε παρ’ όλα αυτά να αναρριχηθεί με κουτοπονηριές, προδοσίες και τεχνάσματα στην εξουσία. Καιροσκόπος, αριβίστας, ζώντας στον κόσμο των παραμυθιών και των ονείρων της ιδεοληψίας του, παρουσίασε ένα προδοτικό δημοψήφισμα στους πολίτες με την τσαπατσουλιά και την προχειρότητα που τον διακρίνει (δημοψήφισμα-express μέσα σε μια εβδομάδα, με ερώτημα σχετικό με έγγραφα που κανείς δεν μετέφρασε ήμδιάβασε!), λίγο έλλειψε να διαλύσει τη χώρα, πολύ απλά επειδή μπορούσε. Ως στυγνός αμοραλιστής και επειδή αυταρχικά δεν δέχεται τις διαφορετικές απόψεις, απέκοψε και κατέστρεψε εν μία νυκτί, τους επί χρόνια φίλους και συνεργάτες του.

Στα χαρακτηριστικά του πολιτικού ξεπεσμού, τα οποία συγκεντρώνονται όλα και μηδενός εξαιρουμένου στα μάτια του χαρισματικού πρωθυπουργού, πρέπει να συμπεριλάβουμε βεβαίως και τα ακόλουθα: αγένεια, απαιδευσία και υποκουλτούρα, εξύβριση, προσβολή, συκοφαντία, κατάχρηση εξουσίας, ανισορροπία και τρομοκρατία, ανικανότητα, διχασμός – κομματισμός, αυταρχισμός και φίμωση των διαφορετικών απόψεων, ψευτιά,προπαγάνδα, και αναξιοπιστία. Την εικόνα συμπληρώνουν οι ναυαρχίδες του πολιτικού εκφυλισμού, δηλαδή η διαπλοκή, η προκλητική οικογενειοκρατία, ο μεσαιωνικός παλαιοκομματισμός, και το χειρότερο όλων, η εθνική μειοδοσία.

Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ο πρωθυπουργός διδάσκει στους Έλληνες, πώς μπορεί να πράττει κανείς όλα τα παραπάνω ανεκδιήγητα, και να το κάνει με έπαρση, θράσος και αναίδεια. Όπως για παράδειγμα να μην ντρέπεσαι για την ημιμάθεια, την αμάθεια και την πνευματική σου τύφλωση, και να απαιτείς από τους υπόλοιπους να σε παίρνουν στα σοβαρά και να μην σε αποπέμπουν.

Θα έλεγε κανείς ότι ο νυν πρωθυπουργός δεν είναι απλά το προϊόν των χειρότερων και πλέον οπισθοδρομικών στοιχείων της ελληνικής κοινωνίας. Αντιθέτως, είναι ο καλύτερος εκφραστής και υπερασπιστής τους, ο οποίος πολεμάει διακαώς να κυλίσει την κοινωνία στο υπό το μηδέν ιδεολογικό του επίπεδο, για να διατηρήσει την πνευματικά φτωχή του ύπαρξη στην εξουσία.

Στον αντίποδα ωστόσο βρίσκεται η συντριπτική πλειοψηφία του Ελληνισμού. Είναι οι υγιείς άνθρωποι που αντιστέκονται στις εκφυλιστικές πολιτικές τάσεις των πολιτικών ανθρωποειδών που επιθυμούν να μας γυρίσουν αιώνες πίσω στην εξελικτική αλυσίδα. Είναι οι ελεύθεροι πολίτες, οι οποίοι πολεμούν για την απελευθέρωση της χώρας μας από αυτή την Κακιστοκρατία και τα απεχθή χαρακτηριστικά της. Είναι οι Έλληνες που με τη δύναμη των ιδανικών και των αξιών τους, δίνουν ανάσες στη χώρα και κρατούν την κοινωνία ακόμα ζωντανή και στο ύψος της. Είναι οι ενεργοί πολίτες, αυτοί οι οποίοι με την υπέρβαση του καθημερινού τους βίου, αποτελούν την τελευταία ελπίδα και το απόρθητο οχυρό του Ελληνισμού και της δημοκρατίας.

Είναι συνεπώς αλήθεια ότι κυβερνούν τα ιζήματα της πολιτικής, του πολιτισμού και του πνεύματος. Είναι μια δεινή πραγματικότητα ότι μας διοικούν οι χειρότεροι ανάμεσα μας. Οι χειρότεροι των χείριστων. Ωστόσο αυτό συμβαίνει διότι το σύστημα είναι έτσι στημένο ώστε να αναδεικνύει τον πάτο του μαύρου βαρελιού. Και αυτό συμβαίνει επειδή δεν το ανατρέπουμε.

Μαζί μπορούμε να αλλάξουμε το πολιτικό σύστημα της χώρας.

Πάρε μέρος στο δέλτα για μια ιδεολογική, πολιτιστική και ηθική πολιτική επανάσταση.

  • Standard Post
  • Written by Σταύρος Καλεντερίδης
  • Leave a comment

Περί πολιτικής ηθικής

Στη σύγχρονη εποχή της χώρας μας, η Ελλάδα έχει βιώσει την απόλυτη απαξίωση της εφαρμοσμένης πολιτικής και διακυβέρνησης. Η χώρα που γέννησε τη δημοκρατία και την πολιτική επιστήμη, βρίσκεται σήμερα στο έλεος ανήθικων και ανάξιων πολιτικών στελεχών, οι οποίοι πλήττουν διαχρονικά και με μεθοδικότητα το συλλογικό καλό και συμφέρον. Τα αίτια αυτής της κατάστασης είναι αδιαμφισβήτητα πολλά και ποικίλλουν, ωστόσο αυτό που αποφεύγουν να θίξουν οι παραδοσιακές, συστημικές και ελεγχόμενες αναλύσεις, είναι το ζήτημα της πολιτικής ηθικής, ή μάλλον η ηθική κατάπτωση της πολιτικής στη χώρα.

Αρχή παντός ο Αριστοτέλης, ο οποίος μας προσέφερε τον πρώτο ορισμό της «πολιτικής» στην ιστορία της ανθρωπότητας, χαρακτηρίζοντάς την όχι απλά ως «διακυβέρνηση», αλλά ως ιερή αποστολή διάπλασης ήθους στην κοινωνία και τους πολίτες. Παραμερίζοντας λοιπόν τη σημερινή διαστρέβλωση της πολιτικής, τον εκφυλισμό και τον δήθεν επαγγελματισμό της, μπορούμε να επιστρέψουμε στην ποιοτική και ανώτερη πολιτική, μόνο εάν ανακαλέσουμε και επαναφέρουμε την έννοια της πολιτικής ηθικής στη χώρα. Μόνο εάν επανασυνδέσουμε την ηθική με την πολιτική πρακτική ως κάτι το αναπόσπαστο. Εάν αποκαλέσουμε τη σύγχρονη πολιτική ενασχόληση που στερείται ηθικής, με το πραγματικό της όνομα: τυχοδιωκτισμός και εξαπάτηση.

Το πολιτικό σύστημα και οι υποστηρικτές του (σε ακαδημία και τύπο), προσπαθούν διακαώς να μας πείσουν για τη ματαιότητα της πολιτικής ηθικής, για την ασημαντότητά της, ή για την ανάγκη να τη θυσιάσουμε στο βωμό των σύγχρονων απαιτήσεων διακυβέρνησης και των πολύπλοκων προκλήσεων της παγκοσμιοποίησης. Αυτό που περιγράφουν ωστόσο, αυτό που απομένει όταν αποκόψεις την ηθική από την πολιτική, έχει την ίδια αξία με μια χούφτα λάσπη, από την οποία ο χρυσοθήρας αφαιρεί εντελώς το χρυσάφι. Το ίζημα της πολιτικής δίχως την ηθική, είναι ένα ληστρικό και αναξιοκρατικό σύστημα, το οποίο δεν λογοδοτεί σε κανέναν, εκφυλίζει εαυτό περαιτέρω, ανακυκλώνεται, και επιχειρεί να εκμαυλίσει την ίδια την κοινωνία.

Τα υψηλά πρότυπα ηθικής, η αποφασιστικότητα να διάγεις τον πολιτικό σου βίο βάσει αυτών, και ο συναισθηματικός αυτοέλεγχος που απαιτείται για κάτι τέτοιο, αποτελούν τα πλέον σημαντικά στοιχεία και χαρακτηριστικά της πολιτικής. Η πολιτική ηθική είναι μια προσωπική επιλογή, μια ατομική προσπάθεια για την επίτευξη μιας στάσης ζωής που οδηγεί στην ευδαιμονία. Στον αντίποδα βρίσκεται η κοινωνική προσδοκία καθώς και η έννοια του «φαίνεσθαι» και των εντυπώσεων, οι οποίες κυριαρχούν σήμερα στην πολιτική ζωή της χώρας.

Ένας ηθικός πολιτικός δεν πρόκειται να κλέψει, να αρπάξει, να εξαπατήσει, ή να δυσφημήσει τους αντιπάλους του για να επωφεληθεί ο ίδιος. Ο Στωικός Χρύσιππος υποστήριζε πως ο αθλητής στον αγώνα δρόμου, οφείλει να καταβάλει κάθε προσπάθεια για να νικήσει, ωστόσο, δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να εμποδίσει τους αντιπάλους του, βάζοντάς τους τρικλοποδιά ή καθυστερώντας τους με τα χέρια. Και αυτό διότι σύμφωνα με την πολιτική ηθική, η φήμη και το κύρος του ηθικού ανθρώπου είναι πολύ σημαντικά για να θυσιαστούν στο βωμό οποιουδήποτε άλλου πράγματος, όσο επωφελές και αν αυτό φαίνεται. Επιπλέον, κανένα κέρδος ή πλεονέκτημα δεν μπορεί να αποκτηθεί αν θυσιάσει κάποιος την υπόληψη και το όνομά του, τη συνείδηση, την καλοπιστία, τις αρχές και την αξιοπρέπειά του.

Η πολιτική ηθική λοιπόν, συνθέτει τον πολιτικό που σέβεται τον εαυτό του και την κοινωνία την οποία υπηρετεί. Τον ακλόνητο ιδεολόγο, που υπερβαίνει το ατομικό του συμφέρον, και θέτει εαυτόν υπέρμαχο των ιδανικών και των υψηλών του πεποιθήσεων. Τον πολιτικό που διακρίνεται για τη βαρύτητα και το μέγεθος του χαρακτήρα του, το ανυπέρβλητο αίσθημα της δικαιοσύνης, την ειλικρινή και αυτολυτρωτική αξιοπρέπεια, το ελπιδοφόρο και ζωογόνο θάρρος, και την ακράδαντη πίστη στην πατρίδα και τους ανθρώπους της.

Σε συλλογικό επίπεδο, η πολιτική ηθική, είναι αυτή που απαλλάσσει την κοινωνία από τις κίβδηλες πολιτικές υποσχέσεις, την απάτη, και τις μετέπειτα κυβιστήσεις. «Είναι ύψιστο καθήκον και ύψιστη απόδειξη της σοφίας μας να συμφωνούν τα λόγια με τις πράξεις μας», δίδασκε ο Στωικός Σενέκας, για να αποδείξει πως τα πολιτικά ψεύδη ομολογούν ένδεια πνεύματος.

Η πολιτική ηθική είναι αυτή που εγγυάται τις δίκαιες πολιτικές και αποφάσεις, στο εσωτερικό της χώρας αλλά και στα διακρατικά ζητήματα. Με οδηγό την ηθική, ο πολιτικός ούτε αδικεί τους πολίτες (έλλειψη), ούτε δέχεται να αδικηθεί από ηγέτες άλλων χωρών (υπερβολή). Και έτσι επιτυγχάνεται η Αριστοτελική μεσότητα της εφαρμογής του δικαίου.  

Η πολιτική ηθική προστατεύει επίσης το πολιτικό προσωπικό από τη διαφθορά των χρημάτων. Θωρακίζει και ενδυναμώνει τον άνθρωπο έτσι ώστε να αντισταθεί στην επίθεση και την επιρροή των οικονομικών συμφερόντων, του χρηματισμού και της δωροδοκίας. Μέσω της ανένδοτης και αξιοπρεπούς πολιτικής ηθικής εξασφαλίζεται έτσι, η ιερότητα της ανιδιοτελούς προσφοράς στην πατρίδα, που ονομάζεται ενασχόληση με τα κοινά. Ελλείψει της πολιτικής ηθικής, παρατηρούμε εγκληματίες του πιο βαθιού χρώματος να αναδεικνύονται σε θέσεις ισχύος, ενώ πολίτες αμέμπτου ηθικής διώκονται πολιτικά, περιθωριοποιούνται και αφανείς, εξορίζονται.

Η πολιτική ηθική είναι αυτή που οδηγεί μια χώρα στην κοινωνική συνοχή και ειρήνη. Στην ομοψυχία και την ενότητα των πολιτικών δυνάμεων υπέρ του συλλογικού συμφέροντος. Στην υπέρβαση των κομματικών γραμμών και τον παραμερισμό των μικροπολιτικών σκοπιμοτήτων, για την επίτευξη κοινών στόχων. Στο αδιανόητο του μηδισμού και της αναντιστοιχίας πολιτικού και κοινωνίας. Στο αδιανόητο της δολοφονίας της πατρίδας.

Στον αντίποδα, η πολιτική ανηθικότητα οδηγεί σε παθιασμένη επιθυμία, επιθυμία για αμύθητα πλούτη, απεριόριστη εξουσία, και τέλος, σε επιθυμία κατάργησης κάθε μορφής ελευθερίας στην κοινωνία και τη χώρα – για πραγματική τυραννία. Αυτές οι επιθυμίες είναι οι πιο απεχθείς. Τα διεστραμμένα μυαλά των ανθρώπων που ελκύονται από αυτές τις επιθυμίες είναι ικανά να αντιληφθούν τα φυσικά κέρδη, αλλά όχι τις επιπτώσεις των επιθυμιών τους. Και δεν πρόκειται βέβαια για τις νομικές επιπτώσεις, από τις οποίες οι πολιτικοί τις περισσότερες φορές διαφεύγουν, αλλά για την πιο τρομερή τιμωρία από όλες: τον ίδιο τους τον εκφυλισμό.

Ως άνθρωποι γεννιόμαστε για να αναζητήσουμε το ηθικά σωστό. Ο Αριστοτέλης άλλωστε, μας λέει ότι το ηθικά σωστό αξίζει την κάθε μας προσπάθεια απείρως περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, ενώ ο Ζήνων υποστηρίζει πως το ηθικά σωστό είναι το μόνο πράγμα το οποίο αξίζει τις προσπάθειες και τον κόπο μας. Συνεπώς, ο ηθικός βίος είναι είτε το μοναδικό καλό, είτε έστω, το υψηλότερο από όλα τα καλά για τον άνθρωπο.

Απότοκος της μετάβασης σε καθεστώς πολιτικής ηθικής είναι οι υψηλές πολιτικές ιδέες. Ιδέες – συνεχιστές της προόδου της ανθρωπότητας και του πολιτισμού. Ιδέες που οδηγούν τους πολίτες σε ψυχική πλήρωση ατομικά, και σε επίτευξη μεγάλων επιτευγμάτων ως σύνολο.

Αυτήν την πολιτική πρεσβεύουμε στο δέλτα – πολιτική επανάσταση.

Πάρε μέρος στο www.todelta.gr

  • Standard Post
  • Written by Σταύρος Καλεντερίδης
  • Leave a comment

Σεμινάριο Πολιτικής Επιστήμης: «Αθηναϊκή Δημοκρατία: Αναδρομή, Ανάλυση, Αναβίωση»

Τι ήταν, πώς ξεκίνησε, πώς λειτούργησε και πώς κατέληξε στις μέρες μας το πολίτευμα που γεννήθηκε στην αρχαία Αθήνα; Ποια ήταν η καθημερινότητα στην πρώτη δημοκρατία, τι σκέφτονταν οι πολίτες της και ποια τα όνειρα τους; Ποιοι αποτέλεσαν ιδρυτές της και ποια ήταν η τελευταία της στιγμή;

Παρακολουθήστε το σεμινάριο πολιτικής επιστήμης του Σταύρου Καλεντερίδη για τις συνθήκες που οδήγησαν στη γέννηση της δημοκρατίας, για την εξέλιξη της στο ρου της ιστορίας αλλά και για το μέλλον της, με τίτλο: 
«Αθηναϊκή Δημοκρατία: Αναδρομή, Ανάλυση, Αναβίωση»Πρόκειται για μια πολυετή επιστημονική έρευνα η οποία περιλαμβάνει στοιχεία και πληροφορίες που δυστυχώς στις μέρες μας είναι δυσεύρετα.
Μια σειρά διαλέξεων που θα αναδείξει την καρδιά και την ψυχή της δημοκρατίας και του Ελληνισμού. Τι πραγματικά ήταν η δημοκρατία που σήμερα υμνεί ολόκληρη η ανθρωπότητα, πώς λειτουργούσε και πώς μπορούμε να την επαναφέρουμε;
Ο κύκλος του σεμιναρίου αποτελείται από 10 διαλέξεις και περιλαμβάνει τις εξής θεματικές:
 Εισαγωγή Ι: Μυθολογία, θέατρο, αθλητισμός, πολιτεύματα, κόμματα
• Εισαγωγή ΙΙ: Θέση γυναίκας, δουλεία, δημαγωγία, δημοκρατία των ελληνικών πόλεων, ναυτική δύναμη
• Συνιδρυτές της δημοκρατίας: Σόλων, Κλεισθένης
• Συνιδρυτές της δημοκρατίας: Θεμιστοκλής, Εφιάλτης, Περικλής
• Θεσμοί δημοκρατίας Ι: Βουλή, Πρυτάνεις, Ηλιαία
• Θεσμοί δημοκρατίας ΙΙ: Εκκλησία του Δήμου, Άρειος Πάγος
• Εργαλεία δημοκρατίας
• Η τελευταία στιγμή της δημοκρατίας
• Σπάρτη – Ρώμη – Η.Π.Α. και Republic: το πολίτευμα του σήμερα
• 4 Μύθοι: Τι δεν είναι δημοκρατία;
• Η δημοκρατία στη σύγχρονη εποχή: πού και πώς εφαρμόζεται;• Προϋποθέσεις και χαρακτηριστικά για την αναγέννηση της δημοκρατίας.
Τόπος διεξαγωγής: Οικονομοτεχνική (Πανεπιστημίου 58, Αθήνα).

Ημερομηνία έναρξης: Σάββατο 30 Μαρτίου 2019.

Ώρες: 17:00 – 19:00. Το σεμινάριο αποτελείται από 10 διαλέξεις οι οποίες θα πραγματοποιούνται κάθε Σάββατο την ίδια ώρα και ολοκληρώνονται τον Ιούνιο του 2019.
Περιορισμένος αριθμός θέσεων.

Θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας. 

Για δήλωση συμμετοχής απαιτείται η κράτηση θέσεων κατόπιν τηλεφωνικής επικοινωνίας στο 2103316036 (υπεύθυνη κ. Κεσίδου – ώρες επικοινωνίας 10:00 π.μ. – 5:00 μ.μ.).
Το κόστος συμμετοχής είναι 12 ευρώ για την κάθε διάλεξη, ενώ υπάρχει έκπτωση στην περίπτωση εξόφλησης και των 10 διαλέξεων μαζί, με τελικό κόστος παρακολούθησης ολόκληρου του σεμιναρίου τα 100 ευρώ. 

Το μειωμένο κόστος (ΑμεΑ, φοιτητές και ανέργους) είναι 10 ευρώ για την κάθε διάλεξη, ενώ υπάρχει έκπτωση στην περίπτωση εξόφλησης και των 10 διαλέξεων μαζί, με τελικό κόστος παρακολούθησης ολόκληρου του σεμιναρίου τα 80 ευρώ. 

Θα δοθεί βεβαίωση παρακολούθησης στους συμμετέχοντες.

Με την ευγενική χορηγία του Ομίλου Οικονομοτεχνική.

  • Standard Post
  • Written by Σταύρος Καλεντερίδης
  • Leave a comment

Να προστατέψουμε το δικαίωμα στην κριτική και τη σάτιρα

Ιανουάριος, 424 π.Χ. Ο Αριστοφάνης ανεβάζει στο θέατρο του Διονύσου την κωμωδία «Ιππείς», κατά την οποία ο μεγάλος αρχαίος Έλληνας κωμικός σατιρίζει με τις πλέον υβριστικές εκφράσεις έναν ισχυρότατο πολιτικό της εποχής – τον στρατηγό Κλέωνα. Το 425 ο Κλέων είχε φτάσει στο απόγειο τη φήμης και της δύναμής του, ωστόσο αυτό δεν πτόησε καθόλου τον Αριστοφάνη, ο οποίος έναν χρόνο μετά στρέφει τα «πυρά» του κατά του πανίσχυρου πολιτικού, στην περίφημη κωμωδία του.

Ο Κλέων παρουσιάζεται ως δημαγωγός, κόλακας, απατεώνας και πολεμοκάπηλος. Ο Αριστοφάνης δεν διστάζει να υποστηρίξει πως ο Κλέων εξαπατά και κατακλέβει τον δήμο. Πρόκειται βέβαια για ισχυρότατες μομφές και καταγγελίες εναντίον ενός εκ των δέκα στρατηγών των Αθηναίων. Μάλιστα, λίγα χρόνια αργότερα, ο Αριστοφάνης θα αναφερθεί στους Ιππείς ως νίκη του απέναντι στον Κλέωνα, λέγοντας πως: «Στην ακμή του τον Κλέωνα γερά στην κοιλιά τον βάρεσα».

Οι Ιππείς θα αγωνισθούν στα Λήναια το 424 και θα λάβουν το πρώτο βραβείο. Ταυτόχρονα όμως, και ακριβώς λόγω του δημοκρατικού καθεστώτος, λίγες βδομάδες αργότερα, οι Αθηναίοι πολίτες εκλέγουν τους δέκα στρατηγούς για το έτος 424/3, και ο Κλέων επανεκλέγεται. Ο Αριστοφάνης νίκησε στα Λήναια, ο Κλέων νίκησε στις εκλογές, και οι πολίτες διασφάλισαν την ελευθερία τους. Αυτοί ήταν και οι πραγματικοί νικητές.

Ο διάλογος, η ελευθερία του λόγου και της έκφρασης είναι δημοκρατικά στοιχεία τα οποία γεννήθηκαν στην Ελλάδα (ισηγορία, παρρησία). Είναι διαχρονικά στοιχεία κοινώς αποδεκτά, που σήμερα συνθέτουν και συγκροτούν τον σύγχρονο «δυτικό» και πολιτισμένο κόσμο. Είναι στοιχεία δίχως τα οποία δεν μπορούμε καν να φανταστούμε τις ζωές μας.

Πριν την ανάδειξη της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, υπήρξαν καλλιτέχνες οι οποίοι σατίριζαν σκωπτικά και με ευστοχία την τότε κυβέρνηση, και ίσως να επηρέασαν σε κάποιο βαθμό την εκλογική της ήττα και την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία. Τότε, όλοι οι ελεύθερα σκεπτόμενοι πολίτες, αξιολογούσαν σίγουρα την εν λόγω κριτική βάσει της προσωπικής τους προτίμησης, ωστόσο επέτρεπαν με σαφή τρόπο την ύπαρξή της.

Τον τελευταίο καιρό, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ δέχεται τα «πυρά» ενός καλλιτέχνη σκιτσογράφου, για τα οποία παρατηρεί κανείς με θλίψη τη σφοδρή αντίδραση των ψηφοφόρων του εν λόγω κόμματος. Οι ίδιοι άνθρωποι οι οποίοι γελούσαν με τον δικαιολογημένο περίγελο της ΝΔ το 2014, τώρα εξαπολύουν μύδρους έναντι του σκιτσογράφου που τόλμησε (!) να πιάσει στην πένα του, τις ιερές τους αγελάδες.

Δεν πρόκειται για κάτι λιγότερο από την αυταρχική συμπεριφορά και νοοτροπία που η ίδια η κυβέρνηση παρουσίασε και καλλιεργεί, δηλητηριάζοντας την Ελληνική κοινωνία.

Ασχέτως μυθεύματος, προπαγάνδας ή ονείρων, δεν υπάρχει κανένα κόμμα που να απολαμβάνει ηθικό ή ιστορικό πλεονέκτημα. Το αληθινό γεγονός, πως δηλαδή πράγματι οι «προηγούμενοι έκαναν χειρότερα», έχει μηδενική αξία, ενώ στην ουσία ξεπλένει την ανικανότητα, τη διαφθορά και την ασχετοσύνη της σημερινής κυβέρνησης. Το ότι ο ΣΥΡΙΖΑ αυτοπροσδιορίζεται ως «αριστερά», και η άποψη πως η «αριστερά» χρήζει αυτοδικαίως σεβασμού, ενώ δεν είναι δυνατόν αυτή να γίνεται στόχος του κάθε κωμικού και κυνικού καλλιτέχνη, είναι ένας τραγικός και απολυταρχικός τρόπος σκέψης.

Κάθε κυβέρνηση αξίζει και πρέπει να βρίσκεται στο στόχαστρο της σάτιρας, της κριτικής και του σχολιασμού των πολιτών, της κοινωνίας, και των καλλιτεχνών της. Είναι επίσης φυσικό, αυτονόητο και αναμενόμενο για το κυβερνών κόμμα να δέχεται τη μερίδα του λέοντος των δηκτικών σχολίων και της κριτικής, ενώ όποιος περιμένει ή αποζητά κάτι διαφορετικό είναι είτε πολιτικά αμύητος, είτε κομματικά τυφλός και ιδεολογικά υποταγμένος.

Δεν μπορούν να υπάρξουν «ασυλίες» από την κριτική και τη σάτιρα για κανέναν διότι αυτή θα ήταν η αρχή του ολοκληρωτισμού, και η αρχή του τέλος της ελευθερίας, μα και της χώρας μας. Αυτό ακριβώς το οδυνηρό μέλλον πρεσβεύουν και προσπαθούν να δημιουργήσουν όσοι υποστηρίζουν κάτι τέτοιο. Διότι αυτοί που σήμερα καλούν τους σατιρικούς καλλιτέχνες να σωπάσουν, είναι οι ίδιοι που αύριο θα επιχειρούν να φιμώσουν όσους διαφωνούν με τη δική τους άποψη. Η φίμωση και ο διωγμός της ελευθερίας της έκφρασης, δυστυχώς δεν έχει όρια και καταλήγει πάντα, όπως άλλωστε έχει δείξει η ιστορία, σε πολύ συγκεκριμένους σκοτεινούς προορισμούς.

Η κριτική στην εκάστοτε εξουσία είναι υποχρέωση παιδείας, πολιτισμού και δημοκρατίας. Χρειαζόμαστε λοιπόν τη σάτιρα, την πολυφωνία και τη διαφωνία, τον ελεγκτικό της ρόλο απέναντι στην ασυδοσία της εξουσίας, τον πολυδιάστατο πολιτικό και κοινωνικό διάλογο, την ίση μεταχείριση των κομμάτων, το δικαίωμα στην ελεύθερη έκφραση, την έκθεση επιχειρημάτων και αντεπιχειρημάτων, τον αντίλογο, τη συμμετοχή στα κοινά δίχως κομματικές ταυτότητες και παρωπίδες, την ανοιχτή σκέψη, τη διάθεση για προβληματισμό και την ικανότητα αναθεώρησης απόψεων. Χρειαζόμαστε τον περιορισμό και την καταγγελία των κακών κειμένων της πολιτικής. Χρειαζόμαστε τη διακωμώδηση της ζοφερής πολιτικής πραγματικότητας και την ανακούφιση που μας προσφέρει η σάτιρα και το εύθυμό της ύφος από τη φαυλότητα και τη γελοιότητα του σύγχρονου δημόσιου βίου. Χρειαζόμαστε το γέλιο.

Αν είναι λοιπόν να μάθουμε κάτι από τον αρχαίο Έλληνα κωμικό, ας μάθουμε ότι κάπως έτσι λειτουργούν οι δημοκρατίες.

  • Σταύρος Καλεντερίδης
  • Standard Post
  • Written by Σταύρος Καλεντερίδης
  • Leave a comment

Ποιοι διοικούν πραγματικά τα κόμματα; Πολίτες ή βαρόνοι;

Πριν από λίγες μέρες δημοσιογράφος μεγάλου τηλεοπτικού καναλιού αποδέχτηκε πρόταση της ΝΔ για να συμπεριληφθεί στο Ευρωψηφοδέλτιο του κόμματος. Δηλαδή, τα κομματικά στελέχη πλησίασαν τον δημοσιογράφο με δική τους πρωτοβουλία, του πρότειναν να συμμετέχει στο ψηφοδέλτιο και αυτός συμφώνησε. Όλοι θα περίμεναν ότι μετά από αυτή την απλή και συγκαταβατική διαδικασία, ο εν λόγω δημοσιογράφος θα ήταν υποψήφιος της ΝΔ στις ευρωεκλογές. Μάλλον λογαριάσανε όμως χωρίς τους ξενοδόχους, οι οποίοι δεν είναι άλλοι από τους βαρόνους που διοικούν πραγματικά τα κόμματα, και δη την ολιγαρχικότατη Νέα Δημοκρατία.

Μόλις διέρρευσε η πρόταση του προέδρου της ΝΔ στον δημοσιογράφο, τα αυτοαποκαλούμενα «ανώτατα στελέχη» του οπισθοδρομικού κόμματος, αντέδρασαν σφόδρα. Οι γαλάζιοι «Βαρόνοι» φοβήθηκαν πως λόγω της δημοτικότητάς του, ο δημοσιογράφος είχε σοβαρές πιθανότητες εκλογικής νίκης, θέτοντας έτσι κάποιον από την παλιά φρουρά του κόμματος εκτός Ευρωκοινοβουλίου και Ευρωπαϊκής μισθοδοσίας

. Πράγμα βέβαια ανεπίτρεπτο. Πώς είναι δυνατόν να επιτραπεί σε κάποιον που χαίρει εκτίμησης από τον κόσμο να συμμετάσχει σε μια «δημοκρατική» διαδικασία, ριψοκινδυνεύοντας να μείνουν στο ράφι τα γεροντοπαλίκαρα του συντηρητισμού; Πώς μπορεί να συλλάβει ανθρώπινος νους να βρεθούν στην ευρωβουλή άνθρωποι βγαλμένοι από τον πραγματικό κόσμο και όχι από τα γαλαζοαίματα σηψαιμικά τζάκια της μπλε παράταξης;

Ακόμα χειρότερα, μια μεγάλη εκλογική πρωτιά θα έθετε τον γνωστό δημοσιογράφο ως «επικεφαλής» της ομάδας της ΝΔ στην Ευρωβουλή, πράγμα σαφώς αδιανόητο. Οι βαρόνοι της ΝΔ, όπως άλλωστε και όλων των κομμάτων, δεν υπακούν στις δημοκρατικές επιλογές των πολιτών, παρά μόνο στην κομματική πειθαρχία και αφοσίωση, την τυφλή και διαχρονική στήριξη στο κόμμα και τους φαύλους θεσμούς του, και πάνω απ’ όλα στην πολιτική διαφθορά. Σε αυτά υπακούν και σε αυτά λογοδοτούν.

Σαν να μην έφτανε αυτό για να ξεφτιλιστεί η όποια δημοκρατική επίγευση είχε απομείνει στην ΝΔ, υπήρξε αντίδραση και από βαρόνους οι οποίοι δεν είναι οι ίδιοι υποψήφιοι αλλά στηρίζουν «δικά τους παιδιά» ως υποψήφιους στις επικείμενες ευρωβουλευτικές εκλογές και δεν θα ήθελαν να τα δουν να αποτυγχάνουν! Πρόκειται σαφώς για ένα κομματικό παραμάγαζο, που λειτουργεί με ασυδοσία και αδιαφορεί για τη θέληση των πολιτών και της κοινωνίας.

Όλη αυτή η άθλια και θλιβερή κατάσταση μπορεί να είχε αποφευχθεί. Όλο αυτό το νοσηρό και απεχθές πολιτικό σύστημα μπορεί και πρόκειται να αλλάξει. Η συνταγή είναι έτοιμη και οι ιδέες κοινής λογικής του δ δείχνουν τον δρόμο της εκ βάθρων δημοκρατικής μεταρρύθμισης που χρειάζεται η Ελλάδα.

Αρχικά, οι συστημικές αλλαγές της πλατφόρμας του δ, μας απαλλάσσουν οριστικά από το μεσαιωνικό «χρίσμα», και δίνουν τη δυνατότητα μέσω προκριματικών εκλογών, στους ίδιους τους πολίτες να επιλέγουν τους υποψηφίους των κομμάτων. Ούτε στους προέδρους, ούτε στους βαρόνους. Επιτέλους, η χώρα αυτή είναι η γενέτειρα της δημοκρατίας. Θέλουμε δικούς μας υποψηφίους και βουλευτές. Όχι αυτούς που αποφασίζουν οι ανάξιοι πολιτικοί ταγοί, πίσω από τα διεφθαρμένα παραβάν, στα εκμαυλισμένα κεντρικά γραφεία των κομμάτων.

Και το κυριότερο, το δ είναι η μόνη πολιτική δύναμη στη χώρα που πρεσβεύει τον άμεσο και απόλυτο εκδημοκρατισμό των κομμάτων. Δημοκρατικές διαδικασίες λήψης αποφάσεων και συμμετοχής, παντού και σε κάθε επίπεδο. Αν τα κόμματα δεν μεταμορφωθούν, τότε αναγκαστικά πρέπει να εκλείψουν. Η βαρονία και η ολιγαρχία δεν έχει καμία θέση στη δημοκρατία μας. Δεν έχουν καμία θέση στην Ελλάδα.

Πάρε μέρος και ενδυνάμωσε τις δράσεις του δ για πραγματική δημοκρατία στο www.todelta.gr

  • Standard Post
  • Written by Σταύρος Καλεντερίδης
  • Leave a comment

Δίχως τα παιδιά που αγαπούν εμπράκτως την πατρίδα τους, δεν υπάρχει Ελλάδα

Κατά τη διάρκεια των εορτασμών της εθνικής επετείου της 28ης Οκτωβρίου, μαθητές από δύο Λύκεια του Γέρακα μετείχαν στην παρέλαση τραγουδώντας υπερήφανα το «Μακεδονία ξακουστή, του Αλεξάνδρου η χώρα». Στην Κατερίνη, μαθητές βγήκαν στους δρόμους της Μακεδονικής πόλης βροντοφωνάζοντας συνθήματα υπέρ της ελληνικότητας της Μακεδονίας, στον απόηχο της προδοσίας στο Σκοπιανό. Αντίστοιχα, 400 μαθητές Λυκείου πραγματοποίησαν πορεία στο Κιλκίς, φωνάζοντας συνθήματα για την ελληνικότητα της Μακεδονίας, καταλήγοντας στο δημαρχείο της πόλης για να διεκδικήσουν τα αυτονόητα.

Το μήνυμα είναι σαφές: «κάτω τα χέρια από τη Μακεδονία». Βέβαια, οι εντός του κοινοβουλίου, επειδή απεχθάνονται και μισούν τη δημοκρατία, αδυνατούν να λάβουν το  ηχηρό μήνυμα της νεολαίας. Αδυνατούν διότι λαμβάνουν αποκλειστικά τις οδηγίες των διάφορων συμφερόντων από τα οποία και ελέγχονται.

Ωστόσο αυτό που συμβαίνει αυτή τη στιγμή στη χώρα μας είναι επαναστατικό αλλά και λυτρωτικό.

Είναι επαναστατικό διότι μία γενιά η οποία λόγω της κατάντιας και του ξεπεσμού της πολιτικής στη χώρα, εκδιώχθηκε από τα κοινά και τώρα επιστρέφει έχοντας φωνή και δύναμη. Είναι επαναστατικό διότι τα νέα παιδιά, αν και βρίσκονται στο στόχαστρο των γκεμπελικών ανθελλήνων της δεξιοαριστεράς και των συν αυτώ παρατρεχάμενων σε πανεπιστήμια και Μ.Μ.Ε., τους έκαναν όλους πέρα και με ευθυκρισία αντίκρισαν την αλήθεια. Και δεν την αντίκρισαν μόνο αλλά αποφάσισαν και να την βροντοφωνάξουν μήπως και αφυπνίσουν όσους έχουν υποκλιθεί στη μετριότητα, τη μετριοπάθεια και την εθνική ήττα.

Αυτό που βιώνει αυτές τις μέρες η χώρα μας είναι και λυτρωτικό. Είναι λυτρωτικό διότι παρατηρούμε για πρώτη φορά τους μαθητές να ενεργοποιούνται για ένα μείζον εθνικό θέμα, ίσως το σημαντικότερο σε ολόκληρη την μεταπολίτευση. Για πρώτη φορά, βλέπουμε κανονικούς μαθητές, όχι τα μικρομέγαλα έρμαια των καθοδηγητών και του ουγκανισμού που χρόνια τώρα δήθεν «ξεσηκώνονται» με οπισθοδρομικά αιτήματα και λούμπεν θεματολογία που μας ντροπιάζει όλους. Για πρώτη φορά κανονικοί μαθητές, υψώνουν τη φωνή τους και υπερκαλύπτουν τους βαλτούς νεολαίους που ενδιαφέρονται αποκλειστικά για την πολιτική ψευτο-ορθότητα, και τις οδηγίες του κομματικού αφεντικού. Είναι λυτρωτικό διότι τα παιδιά αυτά δεν έχουν καμία σχέση με την καθημαγμένη νεολαία των παρατάξεων η οποία ομφαλοσκοπεί και ενδιαφέρεται αποκλειστικά για τον μικρόκοσμο της, καθώς το έδαφος εξαφανίζεται κάτω από τα πόδια της. Είναι λυτρωτικό διότι οι μαθητές σπάνε τα δεσμά και μας μαθαίνουν πως είναι να αγαπάς τη χώρα σου. Να την αγαπάς ακόμα και αν την μισούν και την προδίδουν οι πολιτικοί σου. 

Όλα τα παραπάνω συμβαίνουν σε πείσμα των καιρών και αγνοώντας την προπαγάνδα του εξωνημένου πολιτικού συστήματος. Κοιτώντας την υποτιθέμενη βουλή των Ελλήνων, βλέπεις τον έναν προδότη δίπλα στον άλλο. Κοιτώντας τα ελληνόπουλα, βλέπεις ελπίδα.

Απέναντι στην αποσάθρωση της κοινωνίας από τα κόμματα, οι νέες και οι νέοι μας απαντούν με ελεύθερη και ελληνική ψυχή! Ενάντια στην πολιτική αποσύνθεση και την εθνική κατρακύλα, οι μαθητές αντιπαραθέτουν το υψηλό τους φρόνημα! Διεκδικούν το παρόν, προστατεύουν το μέλλον και τιμούν το παρελθόν τους. Δεν ξεχνούν πως για όλα όσα έχουμε σήμερα, κάποιοι αγωνίστηκαν για να τα εξασφαλίσουν, και μόνο δεδομένα δεν είναι. Με τη στάση τους τιμούν τους προγόνους τους. Θυμούνται τα λόγια του Περικλή στον Επιτάφιο: «οι πρόγονοί μας, χάρη στην ανδρεία τους διαφύλατταν την ελευθερία της πόλης μας από γενιά σε γενιά μέχρι των ημερών μας και μας την παρέδωσαν ελεύθερη.»

Σε αυτά τα παιδιά και μόνο στηρίζεται η χώρα. Ούτε στην οικονομία, ούτε στην πολιτική. Δίχως αυτό το πνεύμα, δεν υπάρχει Ελλάδα.

Μιλήστε στα παιδιά σας για την προδοσία που συντελείται. Δυστυχώς, με τον σημερινό ξεπεσμό των πάντων στη χώρα, μόνο εσείς μπορείτε να τα προστατέψετε από τη χυδαία παραπληροφόρηση και τα ωμά ψέματα των ξενοκίνητων δημοσιογράφων και των πολιτικών. Μόνο εσείς μπορείτε να τους πείτε την αλήθεια για την κληρονομιά και την ιστορία τους, και να τα παρακινήσετε να παραμερίσουν τους αργυρώνητους και να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους.

Όπως έκαναν τα περήφανα ελληνόπουλα στον Γέρακα, στο Κιλκίς και στην Κατερίνη.

Η Μακεδονία είναι ζωντανή. Αντισταθείτε.

  • Standard Post
  • Written by Σταύρος Καλεντερίδης
  • Leave a comment

Την 17η Νοεμβρίου δεν αποκαταστάθηκε η δημοκρατία

Πολλοί κάνουν το μέγα ιστορικό λάθος να συγχέουν την εξέγερση του πολυτεχνείου με την δήθεν αποκατάσταση κάποιας υποτιθέμενες δημοκρατίας. Αυτό όμως εκτός από ανιστόρητο, είναι χειριστικό και ύπουλο για τους πολίτες και τα δικαιώματά τους.

Η δημοκρατία λοιπόν, δεν αποκαταστάθηκε την 17η Νοεμβρίου, όχι επειδή η επέτειος του πολυτεχνείου κατέληξε να είναι η μοναδική γιορτή βίας και τρομοκρατίας στον δυτικό κόσμο. Ούτε επειδή η εν λόγω ημέρα έχει συνδεθεί με καταστροφές, ανομία, εμπρησμούς, λεηλασίες και καθεστώς ζούγκλας στο κέντρο της πιο ιστορικής πρωτεύουσας της Ευρώπης.

Η δημοκρατία δεν αποκαταστάθηκε την 17η Νοεμβρίου. Και αυτό δεν συνέβη, όχι διότι οι πλέον προβεβλημένοι ηγέτες του πολυτεχνείου, καπηλεύτηκαν και εκμεταλλεύτηκαν την εξέγερση των φοιτητών για να κάνουν καριέρα στις βουλευτικές πίστες και να «ερημώσουν» πολιτικά, οικονομικά και ηθικά την Ελλάδα. Ούτε επειδή, οι πρωτεργάτες της εξέγερσης μεταμορφώθηκαν εν μία νυκτί, και πάνω στα άρματα του δικομματισμού, του κρατισμού και της διαφθοράς, στους μετέπειτα ολετήρες της χώρας.

Όχι, η δημοκρατία δεν αποκαταστάθηκε την 17η Νοεμβρίου διότι η χώρα μας δεν οδηγήθηκε ποτέ σε πολίτευμα δημοκρατίας. Δηλαδή δημοκρατικό Σύνταγμα και νόμους. Αυτό που στην πραγματικότητα συνέβη, ήταν η πολιτειακή μετάβαση από ένα αυταρχικό, στρατοκρατικό και χουντικό καθεστώς, σε ένα κλειστό, αναξιοκρατικό και ολιγαρχικό μοντέλο διακυβέρνησης. Με άλλα λόγια, οι δικομματικοί κληρονόμοι των συνταγματαρχών, δεν υπήρξαν «τέρατα» δημοκρατίας, αλλά η «Σκύλλα» και η «Χάρυβδη» του ελληνισμού. Το αυτό άλλωστε αποδεικνύει και η πολιτική επιστήμη, η οποία ορίζει το διάδοχο πολίτευμα της χούντας ως μία συνταγματική ολιγαρχία και μάλιστα θλιβερού τύπου.

Αναφορικά, στο αυταπόδεικτο της ολιγαρχικής εποχής που ξημέρωσε την επαύριο των γεγονότων του πολυτεχνείου συνηγορούν οι μέχρι και σήμερα ανελεύθερες και αντιδημοκρατικές πρακτικές, τις οποίας πρώτοι θέσπισαν και εφάρμοσαν οι ολιγαρχικοί επαναστάτες – πατέρες του έθνους με το Σύνταγμα του 1975. Η απολύτως ελεγχόμενη δικαστική εξουσία από την κλίκα των πολιτικών, η αφαίμαξη του κρατικού χρήματος από τα κόμματα, οι ασυλίες, οι κομματικά προεπιλεγμένοι υποψήφιοι και τα χρίσματα ρίχνουν άπλετο φως στη μεταχουντική και συλλήβδην αντιδημοκρατική μορφή, της πράγματι απεχθούς μεταπολίτευσης. Απεχθούς βέβαια για όλους πλην των επιφανών πολιτικών ηρώων του πολυτεχνείου.

Όλα τα ανωτέρω πραγματοποιήθηκαν με την πλήρη Συνταγματική υποστήριξη και κάλυψη και γι’ αυτό ακριβώς τα ανεχόμαστε μέχρι σήμερα. Διότι οι πολίτες δεν απέκτησαν ποτέ το δικαίωμα της Συνταγματικής αναθεώρησης και βρίσκονται διαχρονικά στο έλεος των εχθρών της δημοκρατίας. Έχοντας το Σύνταγμα για εχθρό, είναι τόσο δύσκολο να φέρεις τη δημοκρατία μέσα στο ελληνικό κοινοβούλιο, όσο άπιαστο όνειρο αποδείχθηκε το να πολεμήσεις τα τανκς και έπειτα να ελπίζεις για δημοκρατικές αλλαγές στη χώρα. Η απογοήτευση των αληθινών εξεγερθέντων του πολυτεχνείου για την εποχή ξεπεσμού που ακολούθησε, είναι αντίστοιχη με την απογοήτευση και το αδιέξοδο που νιώθουν οι νέες και οι νέοι σήμερα.

Η Ελλάδα, έχει ανάγκη για μια πραγματική πολιτική επανάσταση, την οποία δεν θα μπορέσουν να αξιοποιήσουν και να εξευτελίσουν οι πρωτεργάτες της, και η οποία θα οδηγήσει επιτέλους σε πραγματική δημοκρατία. Θέτοντας τον πολίτη στο επίκεντρο. Ούτε το στρατό, ούτε τους καρεκλοκένταυρους βουλευτάδες.

Για να μαθαίνουν λοιπόν οι παλιοί, την 17η Νοεμβρίου γλιτώσαμε από τον «μονάρχη» και καταλήξαμε, εξαπατημένοι, με τους «αριστοκράτες». Από τον Λουδοβίκο 16ο μέχρι και τον Λαφαγιέτ, οι  πολίτες δεν απέκτησαν ποτέ ούτε ελευθερία, ούτε δημοκρατία.

Συνεπώς καμία δημοκρατία δεν αποκαταστάθηκε.

Αυτός πρέπει να είναι ο επόμενος στόχος του ελληνισμού.

  • Standard Post
  • Written by Σταύρος Καλεντερίδης
  • Leave a comment

Η πιο προδοτική Συμφωνία στην ιστορία του Ελληνικού έθνους

«Έχω μάθει από πάντα να μισώ τον προδότη, και άλλη καμιά σαν αυτή δε φοβάμαι χειρότερη αρρώστια» – Αισχύλος

Η Συμφωνία των Πρεσπών ήταν η πιο προδοτική Συμφωνία στην ιστορία του Ελληνικού έθνους. Ένα στυγνό εθνικό έγκλημα, ένα πολιτικό πραξικόπημα – μια ωμή προδοσία.

Πιο προδοτική από τη Συνθήκη της Λωζάνης , με την οποία η Ελλάδα αποδέχθηκε μια ανύπαρκτη αμοιβαιότητα μειονοτήτων σε Θράκη και Κωνσταντινούπολη, αφήνοντας στο έλεος του Τουρκικού φασιστικού κράτους τους Έλληνες της Πόλης.

Στα ίσα πιο προδοτική και από τις εθνοκαταστροφικές Συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου οι οποίες έθεσαν την Τουρκία εγγυήτρια δύναμη με δικαίωμα μονομερούς επέμβασης και οδήγησαν τους εγκληματίες της γείτονος στην παράνομη εισβολή και κατοχή του νησιού μας.

Προδότες οι «εθνάρχες» Καραμανλής, Βενιζέλος, προδότης και ο πρωθυπουργός της μειοψηφίας Τσίπρας. Αποδομήστε τους πολιτικά και στη συνείδηση σας.

Όποιος πολιτικός, δημοσιογράφος και ακαδημαϊκός δεν τολμάει να αποκαλέσει την προδοσία με το όνομα της, την ξεπλένει και δεν είναι άξιος ούτε λόγου, ούτε της θέσης του ενώπιων των πολιτών. Επιπλέον, όποιος δεν την κατονομάζει, ενθαρρύνει τον εκάστοτε δημαγωγό και Εφιάλτη να επιχειρηματολογεί εκ των έσω, ανοιχτά και εναντίον της Ελλάδας.

Συγκεκριμένα, αυτό που συνέβη την αποφράδα ημέρα της Συμφωνίας ήταν α) παράδοση του ονόματος της Μακεδονίας, β) δημιουργία και αναγνώριση Μακεδονικής εθνότητας, και γ) δημιουργία και αναγνώριση Μακεδονικής γλώσσας. Όλα αυτά η πατρίδα μας τα παρέδωσε δίχως να έχει ηττηθεί σε κάποιο πόλεμο. Διορθώνω, όχι η πατρίδα, αλλά οι εθνοπροδότες. Οι εθνοπροδότες λοιπόν δεν έλαβαν ποτέ την εκλογική εντολή για παράδοση και ξεπούλημα της Μακεδονίας. Ποτέ. Δεν ψηφίσαμε κάποια σχετική προγραμματική θέση, ούτε βέβαια τους παραχωρήσαμε μετεκλογικά κάποια λευκή επιταγή να ξεπουλήσουν τα πάντα. Έτσι πρόδωσαν την εμπιστοσύνη των ψηφοφόρων τους. Ταυτόχρονα, δεν υπήρξε καμία σχετική λαϊκή εντολή ενώ οι Έλληνες πολίτες δεν επιθυμούν ούτε σύνθετες ονομασίες ούτε λοιπά ξεφτιλίκια. Ποτέ δεν συνηγορήσαμε. Για την αποτροπή τέτοιας ασυδοσίας υπάρχουν δημοκρατικά εργαλεία πολιτικού ελέγχου όπως δημοσκοπήσεις, δημοψηφίσματα (οι Σκοπιανοί για παράδειγμα θα κάνουν αλλά δες γιατί όχι δημοψήφισμα), κτλ. Έτσι πρόδωσαν και την αρχή της λαϊκής κυριαρχίας.

Αν αυτό δεν είναι προδοσία τότε δεν ξέρω τι μπορεί να θεωρηθεί προδοτικό. Ας μας πουν όλοι αυτοί οι προσκυνημένοι, πού θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί καλύτερα αυτός ο χαρακτηρισμός; Αν και χρησιμοποιείται διαχρονικά και άστοχα από γραφικότητες ένθεν και ένθεν του πολιτικού φάσματος, η λέξη έχει διατηρήσει το νόημα της. Προδότες λοιπόν οι συγκυβερνώντες (ναι, πρωθυπουργοί και υπουργοί μπορούν εύκολα να γίνουν προδότες μιας χώρας – μάλιστα το οφίκιο αποτελεί και προϋπόθεση), προδότες και όσοι βουλευτές από εδώ και πέρα δεν παραιτηθούν μαζικά για να διαλυθεί αυτό το αντιδημοκρατικό έκτρωμα που λέγεται Κυνοβούλιο.

Και επειδή επιλέξαμε να μείνουμε εκτός συστήματος για να λέμε την αλήθεια, δίχως να μας ενδιαφέρει το οποιοδήποτε κόστος, πρέπει να σπάσουμε τα ταμπού και να το πούμε με το πραγματικό του όνομα: Συν τοις άλλοις, αυτό που συνέβη ήταν και εθνική προδοσία. Έβγαλαν στο σφυρί τη Μακεδονία, ακύρωσαν τους αγώνες και τις θυσίες του λαού μας, δημιούργησαν προϋποθέσεις για «Μακεδονικές» μειονότητες και εξόδου των Σκοπιανών στη θάλασσα, με ταυτόχρονη μελλοντική διεκδίκηση εδαφών στη Μακεδονία, μέχρι και τη Θεσσαλονίκη. Και έτσι πρόδωσαν την πατρίδα.

Ο ανθρώπινος νους δεν μπορεί να συλλάβει αυτό που συνέβη στις Πρέσπες και κάποιοι κάθονται ακόμα και αναλύουν τη συμφωνία! Είναι σαν να παραδώσει ένας πρωθυπουργός – προδότης το Καστελόριζο ή τη Ρόδο στους Τούρκους, και οι ειδικοί της καρέκλας να εξετάζουν τις λεπτομέρειες και τη γλώσσα του κειμένου με το οποίο απωλέσαμε εθνική κυριαρχία!

Τελειώσανε οι αναλύσεις, τα φιλικά και τα πολιτισμένα σχόλια με τα σκουντήματα στον ώμο. Τώρα είναι η ώρα της επαγρύπνησης και της δράσης.

Επαγρύπνηση διότι την επομένη της προδοσίας, το σάπιο σύστημα ξεκίνησε ένα νέο ανθελληνικό αφήγημα. Αυτό που αποδέχεται μεν τη σύνθετη ονομασία, αλλά εντάξει είπαμε, όχι και την Μακεδονική γλώσσα και εθνότητα..! Το φαύλο ελληνικό κατεστημένο έριξε πλάτες στο ξεπούλημα και την μαξιμαλιστική παραχώρηση Τσίπρα, αντιπροτείνοντας παραχωρήσεις μόνο (μόνο!) σύνθετων ονομασιών, Σλαβομακεδονίες και λοιπά ανείπωτα. Δηλαδή από την εθνική και δίκαιη θέση μας, της αλήθειας και της ιστορίας, θέλουν να μας φτάσουν να δώσουμε «κάτι» και να λέμε και ευχαριστώ που γλιτώσαμε τα σπίτια μας. Φιλοδοξούν οι γραικύλοι να μας πείσουν ότι από το «Κοτζιά δώστα όλα» είναι καλύτερο και αποδεκτό να δώσουμε το όνομα μας. Όπως όμως ξεκαθάρισε και ο εθνικός μας ποιητής, ο Ελύτης, πολύ πριν εκφραστεί η ασημαντότητα σας, «για εμάς τo όνομά μας είναι η ψυχή μας». Καληνύχτα και βρίσκεστε πλέον απέναντι από τους πολίτες και τη χώρα σας.

Είναι όμως και ώρα για δράση. Φτιάχνουμε ένα μεγάλο κίνημα ζωντανών ακόμα πολιτών. Ενημερώνουμε τους συμπολίτες μας που δέχονται τη λάσπη και την προπαγάνδα κομμάτων και εγχώριων ελίτ. Αυξανόμαστε, και όταν αποκτήσουμε μαζικότητα, κάνουμε μια ειρηνική πολιτική επανάσταση. Από την ομώνυμη πλατεία, ζητάμε νέο Σύνταγμα και πολίτευμα. Δημιουργούμε την 4η Ελληνική δημοκρατία (και πρώτη πραγματική), η οποία καλεί την – για πρώτη φορά ανεξάρτητη – δικαιοσύνη να επιληφθεί τους προδότες. Εάν και εφόσον τους καταδικάσει, τότε η νέα πολιτειακή πραγματικότητα της 4ης Ελληνικής δημοκρατίας δεν ορίζεται από τις αποφάσεις του προηγούμενου κράτους των διεφθαρμένων και καταδικασθέντων σφετεριστών και προδοτών. Μόνο έτσι ξεπλένεται η προδοσία. Μόνο αν την πεις με το όνομα της και την πολεμήσεις ελεύθερα, μαζικά και ανένταχτα. Ούτε με κόμματα, ούτε με σάπιες εκλογές και «δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις». Δεν αρκεί τίποτα λιγότερο μετά την πιο προδοτική Συμφωνία στην ιστορία του Ελληνικού έθνους.

Μιλάμε λοιπόν όλοι για προδοσία και αποδοκιμάζουμε όπου σταθούν και όπου βρεθούν τους προδότες. Δεν νερώνουμε το κρασί μας όταν πρόκειται για την Μακεδονία μας. Κάποιοι μιλούν για επιθετική, αυστηρή και σκληρή γλώσσα. Πρόκειται για απίστευτη ηθική ξεφτίλα. Σε επόμενο επεισόδιο θα γίνουμε παρατηρητές του ξεπουλήματος π.χ. του Παρθενώνα από κάποιον μελλοντικό πρωθυπουργό – προδότη, και θα μας καλούν να σιωπούμε για λόγους πολιτικής ορθότητας, ή να περιοριζόμαστε σε σχόλια τύπου «κακή / άστοχη συμφωνία» για να μην διχάσουμε τον κόσμο. Δηλαδή οι προδότες θα προδίδουν και θα ξεφτιλίζουν τη χώρα και την ιστορία μας και εμείς θα παίζουμε τους καθυστερημένους ευγενείς λόρδους.

Τέλος, κάποιοι μίλησαν για δεξιούς. Μέγα λάθος, μιας και η Αριστερά ξέρει καλύτερα από τον καθένα τι εστί προδότης και δωσίλογος. Η αριστερά οφείλει να δείξει τον δρόμο και είναι καιρός να αναλάβει το βάρος της ιστορικής ευθύνης.

Όσοι αναπνέετε ακόμα ελεύθερο αέρα, στείλτε μήνυμα στο stavros.kal@gmail.com

«Η προδοσία δεν μπορεί ποτέ να ευδοκιμήσει. Γιατί; Διότι αν ευδοκιμούσε, κανείς δεν θα τολμούσε να την αποκαλέσει προδοσία» – John Harington

  • Standard Post
  • Written by Σταύρος Καλεντερίδης
  • Leave a comment

Δημοκρατία: η ιστορία και το μέλλον της

Τι ήταν, πώς ξεκίνησε, πώς λειτούργησε και πώς κατέληξε στις μέρες μας το πολίτευμα που γεννήθηκε στην αρχαία Αθήνα; Ποια ήταν η καθημερινότητα στην πρώτη δημοκρατία, τι σκεφτόντουσαν οι πολίτες της και ποια τα όνειρα τους; Ποιοι αποτέλεσαν ιδρυτές της και ποια ήταν η τελευταία της στιγμή;

Παρακολουθήστε τις ιστορικοπολιτικές διαλέξεις του Σταύρου Καλεντερίδη για τις συνθήκες που οδήγησαν στη γέννηση της δημοκρατίας, για την εξέλιξη της στο ρου της ιστορίας αλλά και για το μέλλον της, με τίτλο: 

«Δημοκρατία: η ιστορία και το μέλλον της»

Πρόκειται για μια πολυετή επιστημονική έρευνα η οποία περιλαμβάνει στοιχεία και πληροφορίες που δυστυχώς στις μέρες μας είναι δυσεύρετα.

Μια σειρά διαλέξεων που θα αναδείξει την καρδιά και την ψυχή της δημοκρατίας και του Ελληνισμού. Τι πραγματικά ήταν η δημοκρατία που σήμερα υμνεί ολόκληρη η ανθρωπότητα, πώς λειτουργούσε και πώς μπορούμε να την επαναφέρουμε;

Ο κύκλος των 12 διαλέξεων θα πραγματοποιηθεί για πρώτη φορά φέτος και θα περιλαμβάνει τις εξής θεματικές:

22/04: Εισαγωγή Ι: Μυθολογία, θέατρο, αθλητισμός, πολιτεύματα, κόμματα

06/05: Εισαγωγή ΙΙ: Θέση γυναίκας, δουλεία, δημαγωγία, δημοκρατία των ελληνικών πόλεων, ναυτική δύναμη

13/05: Σόλων, Κλεισθένης

20/05: Θεμιστοκλής, Εφιάλτης, Περικλής

27/05: Θεσμοί δημοκρατίας Ι: Βουλή, Πρυτάνεις, Ηλιαία

03/06: Θεσμοί δημοκρατίας ΙΙ: Εκκλησία του Δήμου, Άρειος Πάγος

10/06: Εργαλεία δημοκρατίας

17/06: Η τελευταία στιγμή της δημοκρατίας

24/06: Σπάρτη – Ρώμη – Η.Π.Α. και Republic: το πολίτευμα του σήμερα

01/07: 4 Μύθοι: Τι δεν είναι δημοκρατία;

08/07: Η δημοκρατία στη σύγχρονη εποχή: πού και πώς εφαρμόζεται;

15/07: Προϋποθέσεις και χαρακτηριστικά για την αναγέννηση της δημοκρατίας

 

Λεπτομέρειες διεξαγωγής: Βιβλιοπωλείο ΙΝΦΟΓΝΩΜΩΝ (Φιλελλήνων 14, Σύνταγμα, Αθήνα).

Περιορισμένος αριθμός θέσεων. 

Θα τηρηθεί αυστηρά σειρά προτεραιότητας. 

Για δήλωση συμμετοχής απαιτείται η κράτηση θέσεων κατόπιν τηλεφωνικής επικοινωνίας με τις Εκδόσεις Ινφογνώμων στο 2103316036 (υπεύθυνη κ. Κεσίδου – ώρες επικοινωνίας 10:00 π.μ. – 5:00 μ.μ.).

  • Standard Post
  • Written by Σταύρος Καλεντερίδης
  • Leave a comment

8+1 ΕΡΩΤΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΣΚΟΠΙΑΝΟ

Τι ακριβώς έχει συμβεί;

Η ελληνική κυβέρνηση μετά την επίσκεψη στις ΗΠΑ, επέστρεψε με την υπόδειξη να λύσει άμεσα το Σκοπιανό ζήτημα για να ανοίξει το θέμα της εισόδου των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ.

Τα Σκόπια από το 1991 έχουν εγείρει εξωφρενικές αξιώσεις εναντίον της Ελλάδας, διεκδικώντας από το όνομα και την ιστορία μας μέχρι και εδάφη της ελληνικής περιφέρειας της Μακεδονίας.

Οι Έλληνες πολιτικοί, συνεννοημένοι μεταξύ τους, διαπραγματεύονται τώρα όπως και τότε, έναν «έντιμο συμβιβασμό», να χαρίσουν δηλαδή τη «Μακεδονία» και να δώσουν χώρο στις εθνικιστικές διεκδικήσεις των Σκοπιανών εναντίον μας. Είναι σαν να διεκδικεί κάποιος στα καλά καθούμενα το σπίτι σου, και εσύ αφενός να δικαιολογείς την επιθετικότητα του και αφετέρου να διαπραγματεύεσαι έναν «έντιμο συμβιβασμό» παραχωρώντας του μόνο το σαλόνι σου.

Η χώρα μας δεν επιτέθηκε σε κανέναν και δεν ζήτησε τίποτα από κανέναν. Αντίθετα είναι η ίδια στόχος και θύμα ιμπεριαλιστικής επιθετικότητας, και το πολιτικό μας σύστημα αντί να υπερασπιστεί τη χώρα όπως οφείλει, είναι αντίθετα αποφασισμένο να προβεί σε παράλογες παραχωρήσεις, για τις οποίες μάλιστα δεν νομιμοποιείται. Ο ιστορικός παραλληλισμός με την τραγική απόπειρα κατευνασμού της ναζιστικής Γερμανίας με το ξεπούλημα της Τσεχοσλοβακίας καθίσταται εδώ διδακτικός.

 

Ποια είναι η σωστή εθνική θέση στο ζήτημα;

Αυστηρή και απόλυτη απαγόρευση οποιασδήποτε χρήσης του ονόματος «Μακεδονία» και των παραγώγων του από τη γείτονα χώρα. Η μακεδονική ταυτότητα, ιστορία και συνείδηση είναι μονάχα και υπερήφανα Ελληνική. Η Μακεδονία είναι Ελλάδα. Η παραμικρή παραχώρηση στα αυτονόητα εθνικά κυρίαρχα δικαιώματα μας αποτελεί τραγική εθνική ήττα.

Την ίδια θέση οφείλει να υιοθετήσει άμεσα και το πολιτικό προσωπικό, αντί να υπονομεύει τη χώρα μας πρεσβεύοντας σύνθετη ονομασία ή χειρότερα.

 

Πώς πρέπει να ονομασθούν τα Σκόπια;

Η γεωγραφική περιοχή των Σκοπίων δεν ήταν ποτέ τμήμα της Μακεδονίας. Αυτό είναι κοινώς και ευρέως αποδεκτό.

Αντίθετα, η Μακεδονία και οι Μακεδόνες Έλληνες βρίσκονταν για τουλάχιστον 2500 χρόνια εκεί ακριβώς όπου είναι η σύγχρονη ελληνική περιφέρεια της Μακεδονίας.

Σχετικά με τα Σκόπια κατά την αρχαιότητα, η περιοχή αποτελούσε την ιστορική Παιονία, κατάκτηση και μετέπειτα μέρος του Μακεδονικού Βασιλείου. Όπως υποστηρίζει ο επίτιμος καθηγητής Κλασικής Αρχαιολογίας του Πανεπιστήμιου Μπέρκλεϊ, κ. Στίβεν Μίλλερ, η  Παιονία ήταν περιοχή βόρεια του όρους Βαρνούς και του όρους Όρβηλος. Η περιγραφή του Ρωμαίου ιστοριογράφου Titus Livius για τη ρωμαϊκή επαρχία της Μακεδονίας (45.29.7 και 12) καθιστά σαφές ότι οι Παίονες ζούσαν βόρεια των εν λόγω βουνών, (τα οποία σήμερα αποτελούν γεωγραφικά τα φυσικά όρια της Ελλάδας) και νότια της Δαρδανίας, που σήμερα βρίσκεται το Κόσοβο.

Αν και είναι γεγονός ότι οι άνθρωποι εκείνοι υποτάχθηκαν στον Φίλιππο Β΄, πατέρα του Αλεξάνδρου το 359 π.Χ. (Διόδωρος ο Σικελιώτης 16.4.2), δεν ήταν ποτέ Μακεδόνες και ποτέ δεν έζησαν στη Μακεδονία. Πράγματι, ο Δημοσθένης (Ολυνθιακός 1.23), μας λέει ότι είχαν υποδουλωθεί από τον Μακεδόνα Φίλιππο και σαφώς κατά συνέπεια δεν ήταν Μακεδόνες. Ο Ισοκράτης (5.23) σημειώνει το ίδιο. Ομοίως, για παράδειγμα, οι Αιγύπτιοι, οι οποίοι υποτάχθηκαν από τον Αλέξανδρο, ήταν υπό μακεδονική μεν διοίκηση, συμπεριλαμβανομένης και της Κλεοπάτρας, αλλά ποτέ δεν υπήρξαν οι ίδιοι Μακεδόνες και η Αίγυπτος ποτέ δεν ονομαζόταν Μακεδονία. Το ίδιο μπορεί να ειπωθεί για τις λοιπές κατακτήσεις του Μεγάλου Αλεξάνδρου, μεταξύ των οποίων το σημερινό Ιράν και η βορειοδυτική Ινδία. Ποτέ δεν ονομάστηκαν Μακεδονία και ποτέ βέβαια δεν είχαν κάποια τέτοια παράλογη απαίτηση.

Ακόμα όμως και η ιστορική Παιονία δεν μπορεί να περιγράψει με ορθό τρόπο τη σημερινή εθνολογική σύνθεση των Σκοπίων. Με βάση λοιπόν τη σημερινή πραγματικότητα, η αποδεκτή ονομασία του – εν πολλοίς τεχνητού – κρατιδίου εκ μέρους της Ελλάδας είναι η «Δημοκρατία της Κεντρικής Βαλκανικής».

Εναλλακτικά, και εφόσον οι Σκοπιανοί το επιθυμούν, μπορούν να υιοθετήσουν το όνομα που κατείχε η περιοχή τους ως επαρχία του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας, και συγκεκριμένα «Βαρντάρσκα Μπανόβινα» (επαρχία του Βαρδάρη), ή παράγωγα αυτού. Τέλος, διατηρούν την επιλογή να υιοθετήσουν ως χώρα το όνομα «Σκόπια» με πρωτεύουσα αυτής την Πόλη των Σκοπίων (κατά τα πρότυπα του Μεξικό και της Πόλης του Μεξικού).

 

Ποιοι και γιατί πρεσβεύουν σύνθετη ονομασία;

Σύσσωμος ο διεθνής επιστημονικός κόσμος (ιστορικοί, φιλόλογοι, αρχαιολόγοι, διεθνώς κορυφαίοι καθηγητές, κτλ.) λένε το αυτονόητο, ότι δηλαδή η Μακεδονία είναι μία, είναι ιστορικά, εθνολογικά και γεωγραφικά Ελληνική, και συνεπώς η γειτονική χώρα δεν έχει κανένα δικαίωμα σε σχετική ονομασία. Το ίδιο προφανώς γνωρίζουν και οι Έλληνες πολίτες.

Αντιθέτως, εγχώριοι πολιτικοί από όλα τα κόμματα (συντριπτική πλειοψηφία), συντάσσονται δυστυχώς με τους Σκοπιανούς ομόλογους τους και τη Σκοπιανή προπαγάνδα και τον αλυτρωτισμό κατά της χώρας μας. Ο λόγος είναι η παραμονή στην εξουσία μιας και θεωρούν ότι κάνοντας το θέλημα ανθελληνικών εξωτερικών δυνάμεων εξασφαλίζουν οικονομική και πολιτική υποστήριξη για να διασφαλίσουν την πολυπόθητη τους καρέκλα. Μιλάμε για ωμό ξεπούλημα. Φανταστείτε αν ήταν ανεστραμμένη η δυναμική και αν οι πολίτες δεν γνώριζαν την αλήθεια, τι θα είχαν πρωτο-ξεπουλήσει οι πολιτικοί της Ελλάδας. Σίγουρα δεν θα είχαν κανένα πρόβλημα να εκχωρήσουν και ολόκληρο το όνομα «Μακεδονία», δίχως σύνθετα.

Οι Σκοπιανοί πολιτικοί προωθούν βέβαια το εθνικό τους συμφέρον και αποβλέπουν σε επεκτατισμό, άμεση συνδιαχείριση των Μακεδονικών αρχαιολογικών χώρων (Βεργίνα, Πέλλα, Αμφίπολη, κτλ.), μελλοντική κατάληψη και απελευθέρωση των «κατεχόμενων» πόλεων της Ελληνικής «Μακεδονίας του Αιγαίου», και έξοδο τους στη θάλασσα. Ιστορικά, αντίστοιχος στόχος και του Τίτο και των Βουλγάρων ήταν η απόσπαση της Ελληνικής Μακεδονίας με αντίστοιχη προπαγάνδα.

Οι εξωγενείς δυνάμεις, τα συμφέροντα των οποίων εκπροσωπούν οι εκμαυλισμένοι Έλληνες πολιτικοί, επιθυμούν το ξήλωμα της Μακεδονικής ταυτότητας από την Ελλάδα, κάτι το οποίο ισοδυναμεί με άμεση αποδυνάμωση της χώρας, για να μπορούν έτσι να διαχειρίζονται και να επιβουλεύονται με μεγαλύτερη ευκολία την πατρίδα μας.

Για τους λόγους αυτούς παρατηρούμε πλήρη διαφωνία Ελλήνων και Σκοπιανών πολιτικών από τη μία πλευρά, και πολιτών, επιστημόνων και διεθνούς κοινής γνώμης από την άλλη.

 

Ποια είναι η θέση της Τουρκίας;

Η Τουρκία έχει αναγνωρίσει τα Σκόπια ως Μακεδονία και πρεσβεύει τη διεθνή αναγνώριση της χώρας ως Μακεδονία και τίποτα λιγότερο. Επιπλέον σε διπλωματικό επίπεδο η Τουρκία δεν δέχεται καμία σύνθετη ονομασία, ενώ επιφυλάσσεται να ασκήσει βέτο στην ένταξη των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ αν η χώρα δεν εισχωρήσει στη βορειοατλαντική συμμαχία με την «καθαρή» συνταγματική της ονομασία, δηλαδή ως «Μακεδονία».

Η τακτική αυτή βέβαια είναι περισσότερο διπλωματική παρά ρεαλιστική και αποσκοπεί στο να υποβοηθήσει τις ελληνικές πολιτικές ελίτ να περάσουν με δόλιο τρόπο μια σύνθετη ονομασία, «πουλώντας» στους Έλληνες πολίτες το αφήγημα της νίκης, τρόπον τινά, επί της Τουρκικής αδιαλλαξίας.

 

Τι θα συμβεί στο μαύρο σενάριο αποδοχής σύνθετης ονομασίας από την Ελλάδα;

Αρχικά η Ελλάδα δεν κερδίζει τίποτα απολύτως.

Αντίθετα, η Ελληνική Μακεδονία ως περιφέρεια θα υστερεί πάντα της Σκοπιανής «Μακεδονίας» ως χώρα, σε διεθνή προβολή και αναγνώριση. Σε συνδυασμό με την νομοτελειακά βέβαιη εγκατάλειψη του όποιου σύνθετου προσδιορισμού από τους Σκοπιανούς (βόρεια, νέα, άνω, κτλ.) είτε για χάριν συντομίας, είτε λόγω σκοπιμότητας, τα Σκόπια θα γίνουν η μία και μοναδική, αληθινή Μακεδονία. Προφανώς αυτή η εγκατάλειψη του σύνθετου όρου θα έπεται της ένταξης των γειτόνων σε Ε.Ε. και ΝΑΤΟ, και έτσι η Ελλάδα δεν θα έχει την παραμικρή δυνατότητα αντίδρασης.

Ταυτόχρονα οι Σκοπιανοί επιτυγχάνουν την νομιμοποίηση που τόσα χρόνια αποζητούν. Από εμάς διεκδικούν, εμείς τους δικαιώνουμε αν το κάνουμε και κανένας άλλος, από όσα κράτη και αν τους έχουν αναγνωρίσει. Και όλα τα κράτη της υφηλίου να τους αναγνωρίσουν, εμείς είμαστε αυτοί που κρατάμε το κλειδί της νομιμοποίησης των αξιώσεών τους ως αποκλειστικοί ιδιοκτήτες της μακεδονικής κληρονομιάς.

Το όνομα είναι σαφέστατα συνδεδεμένο με ευρύτερες στοχεύσεις. Ο ακραίος εθνικισμός και αλυτρωτισμός των Σκοπιανών θα εκδηλωθεί άμεσα με κλιμακούμενες αξιώσεις εναντίον της χώρας μας (πολιτιστικές, οικονομικές, εδαφικές). Για παράδειγμα, οι Σκοπιανοί με την ευγενή συνδρομή της Τουρκίας, σκοπεύουν να ανασύρουν στην επιφάνεια μέσω οθωμανικών αρχείων περιουσίες που ανήκουν σε Σκοπιανούς «Μακεδόνες», με απώτερο σκοπό την νομική τους διεκδίκηση σε «σκλαβωμένες» περιοχές της Μακεδονίας, που βρίσκονται δηλαδή εντός ελληνικού εδάφους.

Ταυτόχρονα θα δημιουργηθεί ένα καταστροφικό νομικό προηγούμενο το οποίο θα ανοίξει την όρεξη και θα δώσει πάτημα σε όσους επιβουλεύονται τη χώρα μας (γείτονες χώρες και μη) να εγείρουν δικές τους διεκδικήσεις κατά των εθνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας (Θράκη, Αιγαίο, διαχείριση αρχαιολογικών χώρων, εθνική ιστορία, ταυτότητα και ονομασίες, κτλ.). Ανοίγει δηλαδή ο ασκός του Αιόλου.

 

Ποια είναι η επίσημη θέση του υπουργείου εξωτερικών της Ελλάδας;

«Σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό πριν από τη λέξη Μακεδονία που θα ισχύει έναντι όλων (erga omnes), για κάθε χρήση, εσωτερική και διεθνή», όπως αναφέρει η επίσημη ιστοσελίδα.

Με απλά λόγια, η θέση του ΥΠΕΞ είναι ανθελληνική και παραδίδει τα κλειδιά της Μακεδονίας. Η ίδια η πολιτεία προωθεί με τον πλέον επίσημο τρόπο τα συμφέροντα των αντιπάλων της χώρας.

Αντίθετα παρατηρούμε τη σαφή δήλωση του Υπουργείο εξωτερικών των ΗΠΑ (1944), η οποία είναι αναρτημένη στην επίσημη ιστοσελίδα του Υπουργείου και δηλώνει ότι: «η κυβέρνηση αυτή θεωρεί τις συζητήσεις περί Μακεδονικού “κράτους”, Μακεδονικής “πατρίδας”, και Μακεδονικής “εθνικής συνείδησης”, αβάσιμη προπαγάνδα, η οποία δεν έχει καμία σχέση με κάποια εθνική ή πολιτική πραγματικότητα, ενώ διακρίνουμε στις προσπάθειες αυτές, κεκαλυμμένες επιθετικές διαθέσεις κατά της Ελλάδος».

Ταυτόχρονα, ανακαλούμε τη δημόσια δήλωση του Σκοπιανού Προέδρου Κίρο Γκλιγκόροφ (1992): «Οι Σκοπιανοί είναι Σλάβοι και δεν έχουν καμία σχέση με τους αρχαίους Μακεδόνες και τον Μέγα Αλέξανδρο».

Το ελληνικό πολιτικό σύστημα είναι πολιτικά χρεωκοπημένο, δεν εκπροσωπεί την Ελλάδα και τους πολίτες και πρέπει να διαλυθεί για να ανασυσταθεί.

 

Πώς αντιμετωπίζουμε οριστικά τις προσπάθειες των πολιτικών να πουλήσουν την Μακεδονία;

Με ποινικοποίηση της άρνησης της Ελληνικής αποκλειστικότητας στη Μακεδονία αλλά και όλων των υπολοίπων περιοχών, ιστορικών και γεωγραφικών, της Ελλάδας. Ποινικοποίηση κάθε προσπάθειας ξεπουλήματος και παράδοσης της Μακεδονίας (και όλων των λοιπών ελληνικών περιοχών), με σύνθετες ονομασίες και λοιπές αντεθνικές παραχωρήσεις.

 

Και τέλος, κάτι το οποίο δεν αναφέρει κανείς:

Τι δικαιούται η Ελλάδα και οι πολίτες της;

Η Ελλάδα πρέπει να περάσει στην δίκαιη αντεπίθεση για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων της. Για πολύ καιρό έχουμε υποστεί αλλεπάλληλες ήττες για τα αυτονόητα, λόγω ενός ανάξιου, ηττοπαθούς, ή και χειρότερα, πολιτικού προσωπικού. Προσπαθούν να μας κάνουν να ξεχάσουμε ότι η χώρα μας έχει ξεκάθαρα το πάνω χέρι, μιας και εκτός του δίκαιου και της αλήθειας που είναι με το μέρος μας, η Ελλάδα είναι μέλος της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ, τη στιγμή που τα Σκόπια είναι εδώ και χρόνια υποψήφια για ένταξη και στους δύο οργανισμούς.

Για να λήξει λοιπόν το ζήτημα δια παντός, τα Σκόπια έκλεψαν το Ελληνικό όνομα «Μακεδονία» το 1991. Η κλοπή αυτή συνεχίστηκε με καπηλεία των ελληνικών ονομάτων και συμβόλων σε πλατείες, δρόμους, γήπεδα, αεροδρόμια καθώς και σε αλυτρωτικούς ιμπεριαλιστικούς χάρτες «ενωμένης Μακεδονίας». Το πολιτιστικό έγκλημα διεπράχθη αφενός εναντίον της Ελλάδας, αφετέρου εναντίον των Σκοπιανών πολιτών με τη δημιουργία από Σκοπιανές εγχώριες ελίτ και μέλη της διασποράς, ψεύτικης ιστορικής ταυτότητας. Μεταξύ αυτών οι Todor Petrov (εμπνευστής της Σκοπιανής σημαίας με το σύμβολο της Βεργίνας), Nestor Oginar («ακαδημαϊκός», υποστηρικτής φυλετικής συνέχειας αρχαίων Μακεδόνων και Σκοπιανών), Dragi Gjorgiev (Σκοπιανό Ίδρυμα Εθνικής Ιστορίας), Νίκολα Γκρούεφσκι, κ.ά. Η Ελλάδα πρέπει να καταγγείλει και να μηνύσει στα αρμόδια δικαστήρια τους ανωτέρω ιθύνοντες για ζημιές που επέφεραν στη χώρας μας αλλά και στους Σκοπιανούς πολίτες. Τα εγκλήματα δεν μπορούν να μένουν ατιμώρητα.

Ταυτόχρονα η Ελληνική πολιτεία οφείλει να προβεί σε διαβήματα και να αξιοποιήσει κάθε ένδικο μέσο για να προκαλέσει την επιτέλους παραδοχή, εκ μέρους των Σκοπίων, της παραχάραξης της αλήθειας με τις εθνικιστικές ανοησίες οι οποίες κατέληξαν σε ιμπεριαλιστική προπαγάνδα και προκαλούν μέχρι και σήμερα αποσταθεροποίηση στην περιοχή.

Τέλος, επιβάλλεται και η δικαίωση των Ελλήνων πολιτών ενώπιον των πολιτικών της χώρας μας οι οποίοι αφενός επέτρεψαν δια της ανικανότητας, της υποχωρητικότητας και της αδράνειας τους τα εγκλήματα αυτά να λάβουν χώρα, αφετέρου ακόμα και σήμερα δια της στάσης τους υπονομεύουν την εθνική κυριαρχία της Ελλάδας και οδηγούν σε καταστροφικά νομικά προηγούμενα για τη χώρα μας. Η πολιτική κατακραυγή και εκλογική απόρριψη τους πρέπει να θεωρείται δεδομένη, ενώ συλλογικές οργανώσεις πολιτών έχουν κάθε δικαίωμα να προχωρήσουν σε μηνυτήριες αναφορές κατά των πολιτικών ιθυνόντων και όσων προσπαθούν να ξεπουλήσουν την Μακεδονία.

  • Standard Post
  • Written by Σταύρος Καλεντερίδης
  • Leave a comment