ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΒΑΡΒΑΡΟΙ

Είναι αδύνατο να παρακολουθεί κανείς τις εξελίξεις και να μην βλέπει τις ομοιότητες μεταξύ του Τραμπ και της ελληνικής κυβέρνησης.

Η αλήθεια είναι πως και στις 2 περιπτώσεις, τους ακραίους πολιτικούς έφεραν στην εξουσία οι διεφθαρμένες και αντιδημοκρατικές ελίτ Ελλάδας και Η.Π.Α. – οι λεγόμενοι ολιγάρχες. Τα γερασμένα κομματοπαλήκαρα από τη μία και οι επαγγελματίες πολιτικοί – λομπίστες από την άλλη. Μόνο αυτούς έχουμε να κατηγορούμε στην πραγματικότητα καθότι αυτοί δημιούργησαν τις αναγκαίες συνθήκες επικράτησης των βαρβάρων. Σε σύγκριση με τη διαφθορά και την ασυδοσία τους, τα πάντα διαφαίνονταν καλύτερα.

Παρατηρώντας λοιπόν τις εξελίξεις στις Η.Π.Α. είδα έκπληκτος τον Τραμπ να κατηγορεί τον Ομπάμα πως τον παρακολουθούσε προεκλογικά έχοντας βάλει κοριούς στην οικία του. Πρόκειται προφανώς για έναν εξωφρενικό ισχυρισμό που αποδεικνύει την παντελή έλλειψη σοβαρότητας του νυν προέδρου της Αμερικής. Δίχως κανένα αποδεικτικό στοιχείο, ο Τραμπ αναπαρήγαγε τη θεωρία ενός συντηρητικού «δημοσιογράφου» για κοριούς και κάπως έτσι ξεκίνησε η νέα πράξη στο θέατρο του παραλόγου των Η.Π.Α.

Ενώ στην αρχή γέλασα και αναρωτήθηκα πόσο πιο χαμηλά μπορεί να πέσουν οι πολιτικοί του σήμερα, στη συνέχεια προβληματίστηκα όταν συνειδητοποίησα πόσο πιο ακραίοι και παράλογοι είναι οι Έλληνες πολιτικοί από τον Τραμπ. Για παράδειγμα, η σημερινή κυβέρνηση στην Ελλάδα, με τους γραφικούς ανειδίκευτους και τα κομματικά παιδιά της, απέχουν παρασάγγας από τον τρελό και πομπώδη επιχειρηματία Τραμπ. Με ιδεοληψίες και φτηνές ιδεολογίες της δεκάρας, δεν σέβονται τους πολιτικούς άλλων χωρών (σε διαπραγματεύσεις, επισκέψεις, κτλ), δεν σέβονται τους εαυτούς τους (εκφράζουν απόψεις ενώ είναι ανειδίκευτοι και άσχετοι με το αντικείμενο), και τέλος, δεν σέβονται τους πολίτες (προκήρυξαν το απεχθές δημοψήφισμα, λαϊκίζουν με οικτρό τρόπο και δεν σταματούν να λένε ψέματα). Είναι θλιβερό το γεγονός πως αυτοί οι άνθρωποι έχοντας κάνει τόσες καταστροφές στον κοινωνικό ιστό της χώρας, στην οικονομία και στη διεθνή εικόνα και θέση της Ελλάδας, πληρώνονται από τον κρατικό προϋπολογισμό.

Συμπεραίνω πως η ανθρωπότητα έχει καταλήξει τη δεδομένη χρονική στιγμή να υποφέρει από τους χειρότερους δυνατούς πολιτικούς της. Δεδομένου του ανύπαρκτου πολιτικού δυναμικού της Ελλάδας δεν είναι τυχαίο που μας επιβουλεύεται μια κολεγιά απολίτιστων και άξεστων εθνοβόρων προσωπικοτήτων.

  • Standard Post
  • Written by Σταύρος Καλεντερίδης
  • Leave a comment

ΚΥΠΡΟΣ, ΑΓΓΛΙΑ ΚΑΙ Ε.Ε.

Αφορμή για το παρόν άρθρο αποτέλεσε αφενός η ημέρα μνήμης του μεγάλου ήρωα του ελληνικού έθνους Γρηγόρη Αυξεντίου και αφετέρου οι τελευταίες εξελίξεις σχετικά με την ειλημμένη απόφαση εξόδου της Αγγλίας από την Ε.Ε. (Brexit).

Εν αντιθέσει με τις απόψεις κάποιων που, είτε λόγω άγνοιας είτε λόγω υποστήριξης συγκεκριμένων συμφερόντων, πρεσβεύουν την περιθωριοποίηση και υποβάθμιση της χώρας μας, στην πραγματικότητα η Ελλάδα δεν ανήκει απλά στην Ευρωπαϊκή Ένωση αλλά συγκεκριμένα η χώρα μας αποτελεί την ψυχή αυτής της ηπείρου. Είναι μάλιστα ιστορικό καθήκον της χώρας μας να οδηγήσει το ολιγαρχικό και ανελεύθερο μόρφωμα των Βρυξελλών στην πραγματική δημοκρατία. Αντίστοιχα, είναι ηθική υποχρέωση των κρατών-μελών να εξασφαλίσουν ένα υγιές οικοδόμημα από χώρες πραγματικά δημοκρατικές, που συμβάλλουν στη διατήρηση της ειρήνης και της προόδου στη Γηραιά ήπειρο, αλλά και εν γένει στον κόσμο. Η Αγγλία δεν είναι μια τέτοια χώρα.

Στις 3 Μαρτίου του 1957 ο 29χρονος Γρηγόρης Αυξεντίου πολεμάει για τη ζωή του. Βρίσκεται παγιδευμένος στο κρησφύγετο του και μάχεται σαν λιοντάρι, ολομόναχος απέναντι σε 60 Άγγλους κατακτητές που τον έχουν περικυκλώσει. Πολεμάει μοναχός καθώς έχει διατάξει τους τέσσερις συναγωνιστές που βρίσκονταν μαζί του να βγουν από το κρησφύγετο για να σωθούν. Ο ίδιος, αν και τραυματισμένος, θα πολεμήσει ως υπέρμαχος της ελευθερίας, αψηφώντας ηρωικά τους Άγγλους δυνάστες του ελληνισμού για 10 ολόκληρες ώρες. Αγγλικές ενισχύσεις που κατέφθασαν στην περιοχή, έριξαν βόμβες πετρελαίου στο κρησφύγετο και τότε μόνο κατάφεραν να νικήσουν τον για πάντα ανίκητο Γρηγόρη.  

Δυστυχώς, 60 χρόνια μετά, ο κατακτητής παραμένει μέχρι και σήμερα στο ελληνικό νησί, και εγγυάται τη διχοτόμηση του για να εξασφαλίσει τη γεωπολιτική του παρουσία και επιρροή στην Μέση Ανατολή. Παραμένει αμετανόητος και δίχως να λογοδοτεί ή να ντρέπεται ενώπιων του ΟΗΕ, της Ε.Ε. ή άλλων διεθνών φορέων. Όπως άλλωστε παραμένει με την ίδια ιδιότητα του κατακτητή και στο Γιβραλτάρ, και στα νησιά Μαλβίνας (Φώκλαντ κατά τους Άγγλους). Εξίσου επαχθής είναι η παραμονή του κατακτητή στην κατεχόμενη Ιρλανδία (Βόρεια Ιρλανδία κατά τους Άγγλους). Προφανώς δεν μπορεί να μιλάει για δημοκρατία και ελευθερία μια χώρα που λειτουργεί με κατεχόμενες δυνάμεις και νέο-αποικιοκρατικές πολιτικές. Μια αμιγώς ιμπεριαλιστική χώρα, που επιτέθηκε στο Ιράκ με την ψεύτικη πρόφαση των όπλων μαζικής καταστροφής και τις επακόλουθες καταστροφικές συνέπειες για την περιοχή.

Ας κρατήσει λοιπόν η αμετανόητη και επηρμένη Αγγλία τους βασιλιάδες, τους λόρδους, και τα λοιπά αναχρονιστικά ολιγαρχικά απομεινάρια και ας αρχίσουμε να καθαρίζουμε το πρόσωπο και την ψυχή της Ένωσης. Και όταν αυτή επιστρέψει για την επανένταξη της – μιας και είναι νομοτελειακά βέβαιο πως οι λύσεις της ανθρωπότητας θα δοθούν με τη συνεργασία και τη σύνθεση και όχι με την απομόνωση και την περιθωριοποίηση – ας βρει απέναντι της μια πραγματικά δημοκρατική Ένωση. Δημοκρατική κατά τα ελληνικά (και όχι νέο-ελληνικά) πρότυπα. Και τότε ας της ζητηθούν τα αυτονόητα ως προαπαιτούμενα για την επιστροφή της στην ενωμένη Ευρώπη. Να σταματήσει μια και καλή να διχάζει και να διαφεντεύει τις ζωές των πολιτών άλλων χωρών. Να εξαφανιστεί από την Κύπρο και να ζητήσει συγνώμη από τον Ελληνισμό για τα εγκλήματα εναντίον μας. Να τελειώσει με τα απομεινάρια της αποικιοκρατίας και να δώσει οριστικό τέλος στη σύγχρονη σκλαβιά που η ίδια συντηρεί.

Καθίσταται επομένως σαφές, πως μία τέτοια χώρα με τη μορφή της σημερινής Αγγλίας, που αδυνατεί να συμφιλιωθεί με το αμαρτωλό παρελθόν της και να ζητήσει συγνώμη από την ανθρωπότητα – κάτι το οποίο δεν έχει κάνει ποτέ (για την εγκληματική κατάτμηση της Μ. Ανατολής, την καταστροφή της Παλαιστίνης, την εκδούλευση της Ινδίας, τον εκμαυλισμό της Αφρικής, τους πολέμους του οπίου στην Κίνα, κ.ά.), δεν έχει καμία θέση σε μια πραγματικά δημοκρατική Ευρωπαϊκή Ένωση.

Είναι καιρός να επιστρέψει η ηθική στις διεθνείς σχέσεις και να προσπαθήσουμε για αυτό αντί να εξυπηρετούμε τις πολιτικές ισορροπίες, τον καθωσπρεπισμό, τη διαφθορά και το διεθνές έγκλημα. Είναι καιρός να διεκδικήσουμε δημοκρατία στο Ευρωπαϊκό οικοδόμημα, ελευθερία και ειρήνη, και να αναγκάσουμε να συμβιβαστούν και να «συνθηκολογήσουν» οι πολέμιοι αυτών των μεγαλόπνοων ιδεών και όχι οι χώρες που τις εμπνεύστηκαν και τις υποστηρίζουν.

  • Standard Post
  • Written by Σταύρος Καλεντερίδης
  • Leave a comment

ΟΔΗΓΟΣ ΚΟΜΜΑΤΩΝ ΓΙΑ ΑΡΧΑΡΙΟΥΣ

Υπάρχει μια θεωρία πολιτικής επιστήμης, γνωστή στην Ελλάδα ως η θεωρία των 2 άκρων, διεθνώς γνωστή ως η  θεωρία του «πετάλου». Σύμφωνα με την εν λόγω θεωρία, οι ακραίες πολιτικές ομάδες στην πραγματικότητα δεν βρίσκονται μακριά η μία από την άλλη πάνω σε κάποια οριζόντια ιδεολογική κλίμακα, αλλά αντιθέτως είναι οι – κατά τα άλλα ίδιες – άκρες ενός πολιτικού «πετάλου» οι οποίες αντικρίζονται και πλησιάζουν η μία την άλλη.

Μιας και η θεωρία των 2 άκρων δεν καλύπτει απόλυτα και δεν εξηγεί πλήρως τον κατήφορο του πολιτικού μας συστήματος, αναγκαιεί η εφαρμογή μιας άλλης θεωρίας, αυτής των «2 άκρων, 2 απολιθωμάτων και λοιπών περισσευμάτων» για να καταστεί σαφές τι ακριβώς συμβαίνει στη χώρα μας.

2 ΑΚΡΑ

Πρώτο συστατικό της θεωρίας αυτής είναι βέβαια τα 2 άκρα. Πρόκειται για ακραία κόμματα τα οποία διαπνέονται από καταστροφικές πολιτικές ιδεολογίες οι οποίες προκαλούν το μίσος, τον διχασμό και τη βία.

Κύριο χαρακτηριστικό των 2 άκρων είναι πως ενώ διατείνονται ότι επιθυμούν να σώσουν μια χώρα, στην πραγματικότητα θέλουν να την καταστρέψουν. «Χρήσιμοι ηλίθιοι» στα κόμματα αυτά προσπαθούν και κάποιες φορές πείθουν, για το καλό των προθέσεων των κομμάτων τους, αλλά η πραγματικότητα συνοψίζεται στην εθνοκτόνα πολιτική που θέλουν να εφαρμόσουν οι ηγέτες τους. Οι αληθινοί και άβουλοι θιασώτες των 2 άκρων είναι άνθρωποι μισαλλόδοξοι, απολίτιστοι, αμύητοι κοινωνικά, χωρίς προσωπικότητα, ζηλωτές της τυφλής και αυτοκαταστροφικής κομματικής ιδεολογίας, δίχως όραμα, ή με μυωπικό όραμα κάποιο απαρχαιωμένο πολιτικό πείραμα το οποίο απέτυχε οικτρά και βούτηξε την ανθρωπότητα στο αίμα και τη δυστυχία.

Επιπλέον χαρακτηριστικό των 2 άκρων είναι η δήθεν δέσμευση τους για «αλλαγή των πάντων», για «εθνική αναγέννηση», «εθνική μεταμόρφωση» και άλλα τέτοια τρομακτικά ψευτο-συνθήματα. Στην πραγματικότητα τα άκρα αντιπαθούν φανατικά τον πολιτισμό, την πρόοδο και το πνεύμα, ενώ ονειρεύονται την επιβολή οπισθοδρομικών πραγματικοτήτων στα πλαίσια είτε μιας νέας Σοβιετίας, είτε ενός Τέταρτου Ράιχ, χωρίς αναστολές για τη βέβαιη βία που θα προκαλέσουν. Επιθυμούν νέες πραγματικότητες που θα βυθίσουν τη χώρα στα ερείπια και τα συντρίμμια. «Αναγκαίες θυσίες» σύμφωνα με την ιδεολογία τους, έτσι ώστε να επιτευχθεί η μεταμόρφωση και να δοθεί στο κόμμα τους η ικανότητα, ως θεοί – δημιουργοί, να χτίσουν πάνω στα συντρίμμια κάτι καλύτερο, και με όσους βέβαια έχουν επιζήσει.

Εξίσου σημαντικό είναι το γεγονός πως τα άκρα απεχθάνονται τη Δημοκρατία. Δρουν βέβαια όπως και τα άλλα κόμματα με αντιδημοκρατικούς θεσμούς, αλλά η εσωτερική τους δομή μοιάζει είτε με παρακρατική οργάνωση είτε με σκοταδιστικές μεσαιωνικές σέκτες. Για τον ίδιο λόγο χρησιμοποιούν κατά κόρον βασικές αντιδημοκρατικές πρακτικές όπως οι συκοφαντίες, η ρητορική μίσους, ο ρεβανσισμός, ο εθνικός διχασμός, ο άκρατος λαϊκισμός,  η προπαγάνδα, η εμμονή στην κομματική γραμμή, η μηδενιστική απλοποίηση των πάντων και βέβαια το ψέμα. Στρατηγικά, τα άκρα προσποιούνται πως παίζουν το παιχνίδι του συστήματος, υπονομεύοντας τις βασικές ελευθερίες και το κράτους δικαίου με το που αναλάβουν την εξουσία έτσι ώστε να προκαταβάλουν και να προκαλέσουν εν τέλει την επιδιωκόμενη συνταγματική αλλαγή. Βασικό στρατηγικό βήμα σε αυτό το σημείο είναι η μεταμόρφωση σε κόμμα-απολίθωμα (βλ. παρακάτω), γνωστό και ως «φαινόμενο του διαδόχου», για να επιτευχθεί η προσέλκυση αντίστοιχων υποστηρικτών για την κατάληψη της εξουσίας. Μακροπρόθεσμα, τα άκρα οραματίζονται να επιβάλουν και το δικό τους πολίτευμα το οποίο είναι σαφώς αυταρχικό, ανελεύθερο και απολυταρχικό.

Τέλος, τα άκρα μπορεί εύκολα να τα αναγνωρίσει κανείς από ειδοποιά χαρακτηριστικά τους, όπως είναι τα πολιτικά απωθημένα, τα διαφόρου τύπου ηθικά πλεονεκτήματα, η καπηλεία οικουμενικών εννοιών ή συμβόλων, τα αισθήματα κατωτερότητας ή ανωτερότητας, και λοιπά κόμπλεξ.

2 ΑΠΟΛΙΘΩΜΑΤΑ

Βασικό κομμάτι της συνταγής της θεωρίας που παρουσιάζεται στο παρόν άρθρο είναι τα συστημικά κόμματα πάνω στα οποία βασίζεται όλη η διαφθορά, η ανικανότητα και η ακινησία κάθε σύγχρονου πολιτικού συστήματος. Τα κόμματα – δεινόσαυροι με τους πολιτικούς – τυραννόσαυρους και τους υποστηρικτές που είτε ψηφίζουν πελατειακά, είτε με την ψευδαίσθηση πολιτικής σταθερότητας και επιλογής του μικρότερου κακού.

Τα απολιθώματα είναι ο ορισμός της Ολιγαρχίας. Ένα κλειστό κονκλάβιο Ολιγαρχών αποφασίζουν για τα ζητήματα του κόμματος, καταλαμβάνουν την εξουσία και συνεχίζουν να αποφασίζουν μόνοι τους δίχως να λογοδοτούν σε κανέναν, αναπαράγοντας την ανικανότητα και την ανυπαρξία τους. Ο ψευτό-αστικός και δήθεν δημοκρατικός χαρακτήρας τους εύκολα ξεγυμνώνεται, καθώς λειτουργούν με δομές σχεδόν μεσαιωνικές όπου ο ένας «τρώει» τον άλλον, η ηγεσία αναδεικνύεται είτε με «δαχτυλίδια» (κληρονομικά δηλαδή), είτε με εκλογές ενός υποψηφίου, και λοιπά φαινόμενα ιλαροτραγικά αλλά και επικίνδυνα. Συνήθως παρατηρείται διαδοχική εναλλαγή στην εξουσία των απολιθωμάτων καθώς είναι εκ φύσεως ανίκανα να παραγάγουν κάποιο έργο οδηγώντας έτσι τους πολίτες να μεταπηδούν εκλογικά στο αντίπαλο κόμμα και πάλι από την αρχή.

Τα χαρακτηριστικά τους είναι αμέτρητα και δύσκολα μπορούν να καλυφθούν σε ένα άρθρο. Κάποιες λέξεις και φράσεις – κλειδιά που αποτελούν οδηγό αναγνώρισης τους είναι οι εξής: παλαιοκομματισμός, διαφθορά, διαπλοκή, πελατειακές σχέσεις, λάδωμα, γραφειοκρατία, υποσχέσεις, κομματικοποίηση των πάντων (φοιτητικές παρατάξεις, συνδικαλιστικές οργανώσεις, Ο.Τ.Α.), έλεγχος της δικαιοσύνης, νεποτισμός, σκάνδαλα, κουμπάροι, κηπουροί, οικογενειοκρατία, ευνοιοκρατία, μιζολιθική εποχή, ανευθυνότητα, κουρασμένα παλικάρια, επαγγελματίες πολιτικοί, ανειδίκευτοι, τραγικές φιγούρες – φετίχ, βαρόνοι, δελφίνοι και γόνοι πολιτικών τζακιών.

Δαρβινικοί εχθροί των απολιθωμάτων αποτελούν η ανανέωση, ο εκσυγχρονισμός, και η δημιουργία. Μεγαλύτερος εχθρός τους ωστόσο είναι η Δημοκρατία και οι πολίτες. Τα κόμματα αυτά δεν πιστεύουν ότι έχουν δικαίωμα οι απλοί πολίτες – «πληβείοι»  να αποφασίζουν για το οτιδήποτε. Αντιθέτως, μόνο αυτοί και οι γόνοι τους δικαιούνται να το κάνουν γι’ αυτό και αντιμετωπίζουν τη χώρα και τους θεσμούς της σαν να είναι το σπίτι τους, διορίζοντας και απολύοντας κατά το δοκούν, επηρεάζοντας τη δικαιοσύνη και τις λοιπές αρχές και γενικότερα οδηγώντας τους πολίτες στην εξαθλίωση και την πολιτική αποξένωση. Μια αποξένωση και αποχή η οποία εξυπηρετεί και εξασφαλίζει τη διαιώνιση της κακονομίας και της κακοδιαχείρισης της χώρας από τα απολιθώματα.

Ίσως ο σωστότερος ορισμός των απολιθωμάτων είναι η περιγραφή ως πολιτικά παράσιτα, σαν το σαράκι που κατατρώει εκ των έσω τις κοινωνίες, τις διαφθείρει, και με έναν νωχελικό αλλά ύπουλο τρόπο τις εκμαυλίζει και τις υποδουλώνει. Οι περισσότεροι από αυτούς τους επηρμένους αλλά κατά τα άλλα πολιτικά ανίδεους «πατρικίους» είναι απολύτως ελεγχόμενοι και δρουν ως φερέφωνα εσωτερικών ή και εξωτερικών μισόδημων συμφερόντων.

ΛΟΙΠΑ ΠΕΡΙΣΣΕΥΜΑΤΑ

Η θεωρία καταλήγει με τα κόμματα – περισσεύματα. Αυτά είναι γνωστά και ως «λοιπά κόμματα». Εν αντιθέσει με τα άκρα και τα απολιθώματα, τα περισσεύματα δεν διεκδικούν την εξουσία και έχουν πάντα χαμηλά εκλογικά ποσοστά. Αυτό είναι και το μοναδικό κοινό χαρακτηριστικό τους.

Κατά τα άλλα, τα περισσεύματα ποικίλλουν και διαφοροποιούνται αρκετά. Κάποια ακολουθούν απαρχαιωμένες και αστείες ιδεολογίες τις οποίες δεν πιστεύουν ούτε καν τα μέλη του αλλά τις ακολουθούν για να δέχονται την κρατική επιχορήγηση εφόσον διατηρούν τα μικρά αλλά εκλέξιμα ποσοστά τους. Κάποια «στήνονται εν μία νυκτί» από οικονομικά συμφέροντα με μοναδικό σκοπό να εξυπηρετήσουν τα εν λόγω συμφέροντα μέσα στη βουλή.  Τέλος, κάποια άλλα, είτε λειτουργούν απλά ως δεκανίκι κάποιου κόμματος (άκρου ή απολιθώματος), είτε προσπαθούν με επικοινωνιακές φούσκες και πυροτεχνήματα να αποκτήσουν ποσοστά ικανά ώστε να καταστούν υποψήφιοι μικροί εταίροι σε περίπτωση συγκυβέρνησης.

Ως επί το πλείστον όμως, τα περισσεύματα είναι αυτό που ονομάζουμε προσωποκεντρικά κόμματα. Αυτό σημαίνει πως ιδρύονται από κάποιον πρώην εκλεγμένο πολιτικό κατόπιν αποχώρησης ή διαγραφής του από το κόμμα (είτε απογοητευμένος διότι δεν του δόθηκε κάποια θέση, είτε επειδή έγινε ξαφνικά «ανεπιθύμητος»), με τις υπόλοιπες θέσεις να συμπληρώνονται από φίλους του και λοιπές φιλόδοξες  προσωπικότητες. Σε περίπτωση που ο ιδρυτής αποχωρήσει είτε καταπονημένος είτε για να εξαργυρώσει τη δύναμη του σε ένα άλλο ισχυρότερο κόμμα, τα προσωποκεντρικά κόμματα οδηγούνται νομοτελειακά στην ανυπαρξία και τη λήθη.   

Στην πραγματικότητα τα κόμματα – περισσεύματα νομιμοποιούν εν τέλει το πολιτικό σύστημα με την παρουσία και τη συμμετοχή τους. Κινητοποιούν μέχρι και υγιείς δυνάμεις της κοινωνίας τις οποίες και ματαιώνουν, ή ορθότερα, τις γονατίζουν, μέσα σε ένα σύστημα το οποίο αποδέχεται ως νικητές και πολιτικούς αξιωματούχους, είτε τους επικίνδυνους ακραίους είτε τα ανάξια απολιθώματα.  

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Και οι τρεις κατηγορίες αφορούν περιπτώσεις κομμάτων που προφανώς δεν ενδιαφέρονται καθόλου για τους πολίτες και τη χώρας τους. Άκρα, απολιθώματα και περισσεύματα είναι πραγματικά κομμάτι του προβλήματος και δεν μπορούν ποτέ να αποτελέσουν στοιχείο της λύσης σε μια χώρα. Η ομοιότητα τους αυτή υπογραμμίζεται από την τρομερή κινητικότητα που παρατηρείται στις τάξεις τους, μιας και ένα κόμμα δύναται να μετεξελιχθεί και να μεταπηδήσει από την μία κατηγορία στην άλλη. Επιπροσθέτως, ένα κόμμα μπορεί να έχει στοιχεία από μία, από δύο ή και από τις τρεις κατηγορίες.

Κλείνοντας, η θεωρία των «2 άκρων, 2 απολιθωμάτων και λοιπών περισσευμάτων» εύκολα γίνεται αντιληπτή. Βάσει αυτής κάποιοι μπορεί να θεωρήσουν πως δεν υπάρχει ελπίδα. Ωστόσο η θεωρία απέχει από την πράξη. Στην πράξη έχουμε τη δυνατότητα να δημιουργήσουμε κάτι θετικό, υπερκομματικό και υπερ-ιδεολογικό και να βελτιώσουμε τη ζωή μας. Αυτό είναι το δέλτα, η πολιτική επανάσταση που ξεκίνησε στην Ελλάδα και σκοπεύει να αλλάξει ολόκληρο το πολιτικό σύστημα της χώρας!

Μάθε πως και πάρε μέρος στο www.todelta.gr

  • Standard Post
  • Written by Σταύρος Καλεντερίδης
  • Leave a comment

ΤΙ ΠΡΟΚΑΛΕΣΕ ΤΗ ΔΙΑΦΟΡΑ ΣΤΙΣ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ ΤΣΙΠΡΑ – ΤΡΑΜΠ;

Για ποιο λόγο, αν και οι δύο εξίσου πολιτικά επικίνδυνοι και ανεξέλεγκτοι, ο Τσίπρας δεν απείλησε και δεν επιτέθηκε ανοιχτά στην Ελληνική δικαιοσύνη όπως είδαμε να κάνει πρόσφατα ο Τραμπ στη χώρα του;

Όταν ακόμα μαινόταν ο «πόλεμος» για το αντισυνταγματικό και πολιτικά ανήθικο ζήτημα αδειοδότησης λειτουργίας των τηλεοπτικών καναλιών, ο Τσίπρας είχε τότε «περιοριστεί» στο να προκαταβάλει την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας, δηλώνοντας πως «η δικαιοσύνη θα βγάλει την απόφαση της αλλά δεν δίνω ούτε μια πιθανότητα το ΣτΕ να ακυρώσει τον διαγωνισμό». Όταν έπειτα το Στε κατακεραύνωσε το σχετικό νομοσχέδιο Παππά το οποίο επιχειρούσε να παραδώσει τον έλεγχο των καναλιών στο κυβερνών κόμμα, ο Τσίπρας παρέμεινε σιωπηλός και φάνηκε να αποδέχεται την ολοκληρωτική του ήττα.

Αντίθετα, ο Πρόεδρος των Η.Π.Α. Τραμπ, πρόσφατα εξέδωσε εκτελεστικές αποφάσεις μέσω των οποίων απαγόρευε την είσοδο στη χώρα σε πολίτες 7 μουσουλμανικών χωρών –   στοχοποιημένες από τον ίδιο. Λίγες μέρες αργότερα, η δικαστική εξουσία των ΗΠΑ αντέδρασε, και ένας ομοσπονδιακός δικαστής από το Σιάτλ «πάγωσε» τις εν λόγω αποφάσεις και ουσιαστικά ακύρωσε την πολιτική Τραμπ στο μεταναστευτικό ζήτημα. Στην περίπτωση αυτή, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ αντέδρασε στην εν λόγω εξέλιξη και κατονόμασε τον εν λόγω δικαστικό, περιγράφοντας την απόφαση του ως «γελοία» και τον ίδιο ως «δήθεν δικαστή», προσθέτοντας, πως στην περίπτωση ενδεχόμενου τρομοκρατικού περιστατικού οι πολίτες θα πρέπει να αποδώσουν ευθύνες στους δικαστικούς της χώρας.

Και στις 2 περιπτώσεις οι αρχηγοί κρατών είδαν τα πολιτικά τους σχέδια να καταρρίπτονται από μια δικαστική απόφαση. Και οι 2 περιπτώσεις αφορούν πολιτικά ασταθείς και επικίνδυνους ηγέτες. Οι αντιδράσεις τους ωστόσο ήταν εκ διαμέτρου αντίθετες. Ο μεν φάνηκε να αποδέχεται την ήττα του, ενώ ο δε αποφάσισε ξεκάθαρα να αντεπιτεθεί. Η διαφορά αυτή εξηγείται από ένα και μόνο πράγμα –  τον τρόπο διορισμού των ανώτατων δικαστικών στις δύο χώρες.

Συγκεκριμένα, στη χώρα μας, «οι προαγωγές στις θέσεις του προέδρου και του αντιπροέδρου του Συμβουλίου της Επικρατείας, του Αρείου Πάγου και του Ελεγκτικού Συνεδρίου ενεργούνται με προεδρικό διάταγμα που εκδίδεται ύστερα από πρόταση του Υπουργικού Συμβουλίου» (αρθ.90§5 Σύνταγμα των Ελλήνων), και επιπροσθέτως, «την πειθαρχική αγωγή κατά των δικαστικών λειτουργών εγείρει ο Υπουργός Δικαιοσύνης» (αρθ.91§1 Σύνταγμα των Ελλήνων).

Αντίθετα, στις ΗΠΑ, «ο Πρόεδρος έχει τη δυνατότητα, κατόπιν συμβουλής και σύμφωνης γνώμης της Γερουσίας, να διορίζει τους ανώτατους δικαστικούς της χώρας» (αρθ.2 Σύνταγμα των ΗΠΑ).

Τι σημαίνει αυτό; Στην Ελλάδα, η πολιτική ηγεσία διορίζει και ελέγχει τη δικαστική εξουσία. Αυτή δυστυχώς είναι η τραγική αλήθεια. Συνεπώς, οι δικαστικοί λειτουργοί δεν είναι αντίπαλοι των κυβερνόντων, ενώ συνηθίζεται κάποιες φορές να λαμβάνονται αντικυβερνητικές αποφάσεις έτσι ώστε να διασκεδάζεται και η κοινή γνώμη ειδικά όταν προηγούνται επικοινωνιακά λάθη και πρόωροι πανηγυρισμοί νίκης, όπως έγινε και στην περίπτωση του αντιδημοκρατικού νόμου Παππά. Γι’ αυτό και η αποδοχή της εξέλιξης από τον Τσίπρα. Η λύση στις όποιες διαφωνίες και η εξομάλυνση των σχέσεων Τσίπρα και δικαστικών, θα δοθεί με προσωπικές επαφές, πιθανότατα μάλιστα στο γραφείο του πρωθυπουργού..

Αντίθετα, στις ΗΠΑ η δικαστική εξουσία είναι ανεξάρτητη καθώς απαιτείται συμβιβασμός Γερουσίας και Προέδρου για την ανάδειξη των ανώτατων δικαστικών, οι οποίοι και δεν λογοδοτούν ούτε ελέγχονται από την εκάστοτε κυβέρνηση. Με άλλα λόγια ο Τραμπ δεν ελέγχει τους δικαστές για να αποδεχτεί σιωπηρά τις εξελίξεις. Αν το δικαστικό σώμα κρίνει αντισυνταγματικό το σύνολο του πολιτικού του προγράμματος και αποφασίσει να το σταματήσει, μπορεί να το κάνει. Στην περίπτωση αυτή, το μόνο που μπορούν να κάνουν ο Τραμπ και το Υπουργείο Δικαιοσύνης που αυτός ελέγχει, είναι να αντεπιτεθούν. Η λύση στην αντιδικία και τις όποιες διαφωνίες θα δοθεί στα δικαστήρια.

Το δέλτα είναι ο πολιτικός φορέας ο οποίος πρεσβεύει την πραγματική ανεξαρτησία της δικαιοσύνης στην Ελλάδα. Μάθε πως και πάρε μέρος στην προσπάθεια μας να αλλάξουμε το πολιτικό σύστημα της χώρας στο www.todelta.gr

  • Standard Post
  • Written by Σταύρος Καλεντερίδης
  • Leave a comment

ΤΟ Δ – ΤΙ ΕΙΝΑΙ, ΤΙ ΠΡΕΣΒΕΥΕΙ, ΤΙ ΕΠΙΔΙΩΚΕΙ

«Από τη στιγμή που ξεκινήσει η κοινωνική αλλαγή τίποτα δεν μπορεί να την ανατρέψει. Δεν γίνεται να αφαιρέσεις τη γνώση από κάποιον που έχει μάθει να διαβάζει. Δεν γίνεται να ταπεινώσεις κάποιον που αισθάνεται υπερηφάνεια. Δεν μπορείς να καταπιέσεις τους πολίτες που δεν φοβούνται πια. Έχουμε δει το μέλλον και το μέλλον μας ανήκει»

– Cesar Chavez
Έχουμε δοκιμάσει τα πάντα. Αριστερόστροφους, δεξιόστροφους, ακραίους, μετριοπαθείς και μέτριους. Κόμματα, σωτήρες, συμμαχίες, λυκοφιλίες, νέα πρόσωπα και αρχαία. Ειδικούς, ανειδίκευτους, λαϊκιστές και τεχνοκράτες. Το αποτέλεσμα ήταν πάντοτε το ίδιο και ήταν πάντοτε εναντίον μας.
Λένε πως έχουμε αυτούς που μας αξίζουν. Πως εμείς τους ψηφίσαμε και πως είμαστε και εμείς συνυπεύθυνοι. Μας στοχοποιούν με μια ενοχική προπαγάνδα η οποία μας οδηγεί στο αδιέξοδο και μας στρέφει τον έναν εναντίον του άλλου. Αν φταίει κάποιος, τότε φταίει το πολιτικό μας σύστημα. Το ίδιο σύστημα που αναδεικνύει μόνο του τους πολιτικούς υποψηφίους με το γνωστό «χρίσμα» το οποίο μάλλον έχει επιβιώσει από άλλον αιώνα. Το ίδιο σαθρό πολιτικό σύστημα στο οποίο το 20% των φερόμενων αντιπροσώπων μας δεν τους ψηφίζουν καν οι πολίτες (12 βουλευτές επικρατείας και 50 βουλευτές-μπόνους πρώτου κόμματος), και στο οποίο προΐσταται ένα κυβερνών κόμμα που κατά την τελευταία εκλογική διαδικασία έλαβε την υποστήριξη μόλις του 19,43% των ψηφοφόρων! Το ίδιο διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα που εξισώνει τη λευκή ψήφο με την άκυρη προς όφελος του και υποκλέπτει την ψήφο των πολιτών που στηρίζουν κόμματα τα οποία δεν κατορθώνουν να μπουν στη βουλή.
Ξέρουμε λοιπόν τι δεν χρειαζόμαστε. Γνωρίζουμε που δεν πρέπει να βασιστούμε για να βρεθεί η λύση. Η αναζήτηση ωστόσο δεν θα είναι μεγάλη καθώς αυτοί που περιμέναμε είμαστε εμείς οι ίδιοι. Προσπαθούν να μας πείσουν πως είμαστε αδρανείς, αδιάφοροι και αμέτοχοι. Στην πραγματικότητα το ίδιο το σύστημα μας κρατάει αιχμάλωτους και μας καθιστά αδύναμους να αντιδράσουμε, ενώ η κάθε προσπάθεια μας για συμμετοχή είτε γίνεται ελεγχόμενα (εκλογές) είτε ματαιώνεται και ακυρώνεται από τους κομματικούς μηχανισμούς και τα στημένα τους παιχνίδια.Αυτό που μένει είναι να πάρουμε την κατάσταση για πρώτη φορά στα χέρια μας. Ελεύθερα και ακηδεμόνευτα. Ξαναγράφοντας τους κανόνες του παιχνιδιού. Αυτό είναι το «δέλτα».
Το δέλτα είναι η πρώτη πολιτική, υπερκομματική εκστρατεία, που στόχο έχει την αλλαγή ολόκληρου του πολιτικού συστήματος της Ελλάδας, την κάλυψη του κενού δημοκρατίας που υπάρχει και την αναζήτηση οριστικών λύσεων στα προβλήματα των πολιτών.
Το θεσμικό οικοδόμημα του δέλτα στηρίζεται σε 10 μεταρρυθμίσεις – αντίδοτο στην παρακμή των κομμάτων, του πολιτικού συστήματος και της «κομματικής δημοκρατίας». Πρόκειται για 10 ιδέες «κοινής λογικής», που θεωρούνται κοινώς και ευρέως αποδεκτές μεταξύ των οποίων είναι:
• Το τέλος στο διορισμό και τον έλεγχο των δικαστικών από τους πολιτικούς
• Η απόλυτη ανεξαρτησία δήμων και περιφερειών
• Η υποχρεωτικά δημοκρατική λειτουργία των κομμάτων
• Η κατάργηση της ασυλίας και των προνομίων των βουλευτών και υπουργών,
και η αντιμετώπιση λοιπών συστημικών παθογενειών που συνδέονται με φαινόμενα διαφθοράς και διαπλοκής αλλά και απαξίωσης του πολίτη.
Πάνω απ΄όλα όμως το δέλτα προωθεί τη Δημοκρατία, στη συμμετοχική και ενισχυμένη της μορφή κατά την οποία ο πολίτης βρίσκεται στο επίκεντρο με ουσιαστική συμμετοχή στο πολιτικό γίγνεσθαι της χώρας. Μιλάμε δηλαδή για μια πολιτική επανάσταση.
Ξεκινάμε συγκεντρώνοντας υποστηρικτές από όλη την Ελλάδα. Η αύξηση των υποστηρικτών θα οδηγήσει σε ανάλογη κλιμάκωση της πολιτικής μας πίεσης προς το πολιτικό σύστημα, με προσέγγιση βουλευτών και αξιωματούχων για την προώθηση ιδεών και πρακτικών «κοινής λογικής» στη χώρα. Στην περίπτωση που τελικά το σύστημα δεν «ενδώσει», και κατόπιν συγκέντρωσης σημαντικής πολιτικής δύναμης μέσω υποστηρικτών, το δέλτα θα καταλήξει στη δημιουργία πολιτικού φορέα ικανού να εκφράσει τους υποστηρικτές του.
Πρώτη εκδήλωση και παρουσίαση του δέλτα την Παρασκευή 14 Οκτωβρίου και ώρα 19:00 στο ιστορικό κτίριο του Μεγάρου της Παλαιάς Βουλής στην Αθήνα (οδός Σταδίου & Κολοκοτρώνη). Event στο Facebook.
Μπες στο www.todelta.gr , γίνε εθελοντής ή υποστηρικτής του δέλτα και πρωταγωνίστησε στην πολιτική μας επανάσταση!
Για περισσότερες πληροφορίες και διευκρινίσεις, μπορείς να επικοινωνείς μαζί μας στην ηλεκτρονική διεύθυνση: connect@todelta.gr
Μην στέκεσαι άλλο αμέτοχος. Δημιούργησε τη νέα εποχή.
  • Standard Post
  • Written by Σταύρος Καλεντερίδης
  • Leave a comment

ΤΟ ΔΕΛΤΑ

«Από τη στιγμή που ξεκινήσει η κοινωνική αλλαγή τίποτα δεν μπορεί να την ανατρέψει. Δεν γίνεται να αφαιρέσεις τη γνώση από κάποιον που έχει μάθει να διαβάζει. Δεν γίνεται να ταπεινώσεις κάποιον που αισθάνεται υπερηφάνεια. Δεν μπορείς να καταπιέσεις τους πολίτες που δεν φοβούνται πια. Έχουμε δει το μέλλον και το μέλλον μας ανήκει»

– Cesar Chavez

Έχουμε δοκιμάσει τα πάντα. Αριστερόστροφους, δεξιόστροφους, ακραίους, μετριοπαθείς και μέτριους. Κόμματα, σωτήρες, συμμαχίες, λυκοφιλίες, νέα πρόσωπα και αρχαία. Ειδικούς, ανειδίκευτους, λαϊκιστές και τεχνοκράτες. Το αποτέλεσμα ήταν πάντοτε το ίδιο και ήταν πάντοτε εναντίον μας.

Λένε πως έχουμε αυτούς που μας αξίζουν. Πως εμείς τους ψηφίσαμε και πως είμαστε και εμείς συνυπεύθυνοι. Μας στοχοποιούν με μια ενοχική προπαγάνδα η οποία μας οδηγεί στο αδιέξοδο και μας στρέφει τον έναν εναντίον του άλλου. Αν φταίει κάποιος, τότε φταίει το πολιτικό μας σύστημα. Το ίδιο σύστημα που αναδεικνύει μόνο του τους πολιτικούς υποψηφίους με το γνωστό «χρίσμα» το οποίο μάλλον έχει επιβιώσει από άλλον αιώνα. Το ίδιο σαθρό πολιτικό σύστημα στο οποίο το 20% των φερόμενων αντιπροσώπων μας δεν τους ψηφίζουν καν οι πολίτες (12 βουλευτές επικρατείας και 50 βουλευτές-μπόνους πρώτου κόμματος), και στο οποίο προΐσταται ένα κυβερνών κόμμα που κατά την τελευταία εκλογική διαδικασία έλαβε την υποστήριξη μόλις του 19,43% των ψηφοφόρων! Το ίδιο διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα που εξισώνει τη λευκή ψήφο με την άκυρη προς όφελος του και υποκλέπτει την ψήφο των πολιτών που στηρίζουν κόμματα τα οποία δεν κατορθώνουν να μπουν στη βουλή.

Ξέρουμε λοιπόν τι δεν χρειαζόμαστε. Γνωρίζουμε που δεν πρέπει να βασιστούμε για να βρεθεί η λύση. Η αναζήτηση ωστόσο δεν θα είναι μεγάλη καθώς αυτοί που περιμέναμε είμαστε εμείς οι ίδιοι. Προσπαθούν να μας πείσουν πως είμαστε αδρανείς, αδιάφοροι και αμέτοχοι. Στην πραγματικότητα το ίδιο το σύστημα μας κρατάει αιχμάλωτους και μας καθιστά αδύναμους να αντιδράσουμε, ενώ η κάθε προσπάθεια μας για συμμετοχή είτε γίνεται ελεγχόμενα (εκλογές) είτε ματαιώνεται και ακυρώνεται από τους κομματικούς μηχανισμούς και τα στημένα τους παιχνίδια.  Αυτό που μένει είναι να πάρουμε την κατάσταση για πρώτη φορά στα χέρια μας. Ελεύθερα και ακηδεμόνευτα. Ξαναγράφοντας τους κανόνες του παιχνιδιού. Αυτό είναι το «δέλτα».

Το δέλτα είναι η πρώτη πολιτική, υπερκομματική εκστρατεία, που στόχο έχει την αλλαγή ολόκληρου του πολιτικού συστήματος της Ελλάδας, την κάλυψη του κενού δημοκρατίας που υπάρχει και την αναζήτηση οριστικών λύσεων στα προβλήματα των πολιτών.

Το θεσμικό οικοδόμημα του δέλτα στηρίζεται σε 10 μεταρρυθμίσεις – αντίδοτο στην παρακμή των κομμάτων, του πολιτικού συστήματος και της “κομματικής δημοκρατίας”. Πρόκειται για 10 ιδέες «κοινής λογικής», που θεωρούνται κοινώς και ευρέως αποδεκτές μεταξύ των οποίων είναι:

  • Το τέλος στο διορισμό και τον έλεγχο των δικαστικών από τους πολιτικούς
  • Η απόλυτη ανεξαρτησία δήμων και περιφερειών
  • Η υποχρεωτικά δημοκρατική λειτουργία των κομμάτων
  • Η κατάργηση της ασυλίας και των προνομίων των βουλευτών και υπουργών,

και η αντιμετώπιση λοιπών συστημικών παθογενειών που συνδέονται με φαινόμενα διαφθοράς και διαπλοκής αλλά και απαξίωσης του πολίτη.

Πάνω απ΄όλα όμως το δέλτα προωθεί τη Δημοκρατία, στη συμμετοχική και ενισχυμένη της μορφή κατά την οποία ο πολίτης βρίσκεται στο επίκεντρο με ουσιαστική συμμετοχή στο πολιτικό γίγνεσθαι της χώρας. Μιλάμε δηλαδή για μια πολιτική επανάσταση.

Ξεκινάμε συγκεντρώνοντας υποστηρικτές από όλη την Ελλάδα. Η αύξηση των υποστηρικτών θα οδηγήσει σε ανάλογη κλιμάκωση της πολιτικής μας πίεσης προς το πολιτικό σύστημα, με προσέγγιση βουλευτών και αξιωματούχων για την προώθηση ιδεών και πρακτικών «κοινής λογικής» στη χώρα. Στην περίπτωση που τελικά το σύστημα δεν «ενδώσει», και κατόπιν συγκέντρωσης σημαντικής πολιτικής δύναμης μέσω υποστηρικτών, το δέλτα θα καταλήξει στη δημιουργία πολιτικού φορέα ικανού να εκφράσει τους υποστηρικτές του.

Πρώτη εκδήλωση και παρουσίαση του δέλτα την Παρασκευή 14 Οκτωβρίου και ώρα 19:00 στο ιστορικό κτίριο του Μεγάρου της Παλαιάς Βουλής στην Αθήνα (οδός Σταδίου & Κολοκοτρώνη): https://www.facebook.com/events/1664432663884919/?ti=icl

Μπες στο www.todelta.gr , γίνε εθελοντής ή υποστηρικτής του δέλτα και πρωταγωνίστησε στην πολιτική μας επανάσταση!

Για περισσότερες πληροφορίες και διευκρινίσεις, μπορείς να επικοινωνείς μαζί μας στην ηλεκτρονική διεύθυνση: connect@todelta.gr

Μην στέκεσαι άλλο αμέτοχος. Δημιούργησε τη νέα εποχή.

  • Standard Post
  • Written by Σταύρος Καλεντερίδης
  • Leave a comment

ΠΕΡΙ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ, ΕΘΝΟΚΑΘΑΡΣΗΣ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗΣ ΟΡΓΗΣ

Εθνική οργή.

Αυτό προκαλεί η τοποθέτηση Φίλη στην ηγεσία του υπουργείου παιδείας(!). Το κακόγουστο και απίστευτο αστείο έγινε τελικά πραγματικότητα. Ο διορισμός του νέου υπουργού προκαλεί εθνική οργή και καταδικάζεται από κάθε εχέφρονα και ελεύθερο Έλληνα πολίτη. Το ζήτημα το οποίο υπονομεύουν οι απόψεις του είναι εθνικό, ιστορικό αλλά και ιερό.

Εθνικό γιατί διακυβεύονται εθνικά συμφέροντα τα οποία ο υπουργός υπονομεύει με τη στάση του. Ιστορικό γιατί ο καθένας έχει δικαίωμα στην άποψη του αλλά δεν έχει δικαίωμα και στην προσωπική του αλήθεια.Ιερό γιατί θίγει τις ιερές και καθαγιασμένες μνήμες των προγόνων μας.

Δεν θα αναφερθώ στο γεγονός πως ο υπουργός εκφέρει απόψεις χωρίς ο ίδιος να έχει σχετικές γνώσεις ιστορίας. Δεν ξέρω αν είναι χειρότερο το να είσαι ο πρώτος υπουργός παιδείας χωρίς πτυχίο (ύβρις προς τους νέους που καλούνται να πασχίσουν για τη μόρφωση τους), το γεγονός ότι η «κινηματική δράση» σου περιορίζεται στα τοιχώματα του κομματικού σωλήνα, ή το ότι το δημοσιογραφικό σου λειτούργημα κατέληξε σε μία κομματική εφημερίδα, προφανώς ελεγχόμενη και υποταγμένη στις απόψεις του κόμματος. Ο λόγος που δεν θα επεκταθώ είναι διότι μιαadhominem επίθεση θα ήταν πολύ λίγη για το αμάρτημα που διαπράττεται. Η ιστορία απαιτεί περισσότερα.

Επίσης δεν θα επεκταθώ στις ιδεολογικές καταβολές του πολιτικού φορέα του εν λόγω υπουργού.  Με απόψεις για παράδειγμα σαν αυτή του Νάσου Θεοδωρίδη (πρώην εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ στην Επιτροπή Δικαιωμάτων της Βουλής) πως οι Πόντιοι δεν είναι Έλληνες (!) το οποίο και αναλύει στο άρθρο του «Ο μύθος της “γνήσιας ελληνικότητας” των Ποντίων»το οποίο δημοσιεύτηκε στην “TrakyaninSesi” στις 3/3/2011[i], και στελεχών του κόμματος περί «τουρκικής» (και όχι μουσουλμανικής) μειονότητας στη Θράκη, κανείς δεν θα έπρεπε να εκπλήσσεται για το που τάσσονται τα κομματικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και ποιους εκπροσωπούν.Θεωρώ πλέον αδιανόητη την εκλογική υποστήριξη του εν λόγω κόμματος από τους απογόνους των θυμάτων της Γενοκτονίας.  Η ιστορία όμως απαιτεί περισσότερα.

Έζησα σχεδόν τέσσερα χρόνια στην Αμερική. Παρατηρώντας τις πολιτικές εξελίξεις στην κοινότητα της Βοστόνης όπου και διέμενα, έγινα μάρτυρας των συλλογικών προσπαθειών των Αρμενίων για αναγνώριση της φρικτής Γενοκτονίας που διαπράχθηκε εναντίον τους. Παρατηρούσα τις κοινές και συντονισμένες τους δράσεις οι οποίες υποστηρίζονταν πλήρως από την κυβέρνηση τους στην Αρμενία. Αντίστοιχες προσπάθειες κατέβαλλαν και οι δικοί μας σύλλογοι, οι οποίοι αν και ήταν ξεχασμένοι από την Ελληνική πολιτεία ωστόσο τα κατάφερναν και επέφεραν αποτελέσματα και αναγνώριση της Γενοκτονίας μας σε διάφορες πολιτείες των Η.Π.Α. Πόσο δύσκολο φαντάζει το έργο τους τώρα με έναν τέτοιο Έλληνα υπουργό και με τέτοιες απόψεις να τους υπονομεύει.. Πόσο αδιανόητο θα ήταν κάτι τέτοιο για τους Αρμενίους οι οποίοι δουλεύοντας ως έθνος που υπερασπίζεται τα δικαιώματα και την ιστορία του κατάφεραν να γονατίσουν τους Τούρκους και να τους αναγκάσουν να σταματήσουν τα ψέματα και την άρνηση. Όλο αυτό φαντάζει αδιανόητο.

Στην κομματική του φυλλάδα λοιπόν, στο προκλητικό και ιδιαίτερα προσβλητικό του άρθρο ο υπουργός χαρακτηρίζει τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου και της Μ. Ασίας ως μια ψηφοθηρική και – εθνικιστική σκοπιμότητα. Οι ανθελληνικές καταβολές του γίνονται έτσι αμέσως προφανείς. Στη συνέχεια αναφέρει πως«τα περί Γενοκτονίας ήταν μια απόφαση εσωτερικής πολιτικής σκοπιμότητας και όχι διεθνούς σημασίας. Γι’ αυτό και το ελληνικό κράτος ποτέ δεν προέβαλε στα διεθνή φόρα θέμα αναγνώρισης αυτής της “Γενοκτονίας”». Με αυτό τον τρόπο  προσπαθεί ο υπουργός να δικαιολογήσει τον ανθελληνισμό, την ανικανότητα και το «μηδίζειν» των προηγούμενων κυβερνήσεων αλλά και να μας ρίξει στάχτη στα μάτια για την απραξία και τη θρασυδειλία του δικού του κόμματος. Έπειτα αναφέρει κάτι αστείο για «μνημονιακή υποτέλεια» των αντιπάλων του, για να καταλήξει σε ιλαροτραγικούς επιστημονικούς διαχωρισμούς πολιτικοκοινωνικών θεμάτων με τα οποία δεν έχει καμία σχέση (γιατί δυστυχώς οι καταλήψεις κυλικείων και οι εσωκομματικές διαδικασίες δεν οδηγούν σε γνώση της πολιτικής επιστήμης ή σε ευαισθησία για τα ανθρώπινα δικαιώματα..!).

Ξεκαθαρίζοντας λοιπόν την εικόνα:

Η Σύμβαση  του Ο.Η.Ε. για την πρόληψη και καταστολή του εγκλήματος της γενοκτονίας στο άρθρο 2[ii] αναφέρει:“Ως γενοκτονία ορίζεται οποιαδήποτε από τις κατωτέρω πράξεις, ενεργουμένες με την πρόθεση ολικής ή μερικής καταστροφής ομάδας, εθνικής, εθνολογικής, φυλετικής ή θρησκευτικής:

  • Δολοφονίες μελών της ομάδας.
  • Πρόκληση σοβαρής σωματικής ή διανοητικής βλάβης σε μέλη της ομάδας.
  • Εκ προθέσεως υποβολή της ομάδας σε συνθήκες διαβίωσης ικανές να επιφέρουν την πλήρη ή μερική σωματική καταστροφής της.
  • Επιβολή μέτρων για την παρεμπόδιση των γεννήσεων στους κόλπους της ομάδας.
  • Αναγκαστική μεταφορά παιδιών της ομάδας σε κάποια άλλη ομάδα.”

Ας εξηγήσει λοιπόν ο νέος υπουργός παιδείας ποια ακριβώς από τα παραπάνω εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας αρνείται στους Έλληνες του Πόντου και της Μ. Ασίας. Ποιες σωματικές και ψυχικές βλάβες δεν υπομείνανε οι περήφανοι Έλληνες της Ανατολής από τις τρομοκρατικές επιθέσεις των ναζιστών Νεότουρκων τους οποίος τώρα υπερασπίζεται μυωπικά ο υπουργός της αυτοαποκαλούμενης «αριστεράς»; Ποιες δολοφονίες, μαζικές εκτελέσεις και εγκλήματα μίσους και μένους δεν «μετράνε» στο δικό του βιβλίο; Ποιοι γενιτσαρισμοί, ποια τάγματα εργασίας και λοιπά σύγχρονα βασανιστήρια δεν είναι για αυτόν αρκετά και δεν πληρούν τις δικές του προϋποθέσεις; Ντροπή.

Προς γνώσιν του λοιπόν, “ως εθνοκάθαρση ορίζεται η σκόπιμη πολιτική, σχεδιασμένη από μία εθνική ή θρησκευτική ομάδα με πρόθεση να απομακρυνθεί με βίαια ή τρομοκρατικά μέσα ο άμαχος πληθυσμός μιας άλλης εθνικής ή θρησκευτικής ομάδας από συγκεκριμένες γεωγραφικές περιοχές [iii]

Σε πολλές περιπτώσεις μάλιστα η εθνοκάθαρση δεν είναι τυπικά παράνομη διαδικασία δεδομένων των νόμων της εκάστοτε χώρας, ενώ η γενοκτονία είναι σε κάθε περίπτωση. Για παράδειγμα η κρατική απομάκρυνση παράνομων μεταναστών από μια περιοχή μπορεί να μην είναι παράνομη σε μια χώρα (αν και προφανώς είναι παράνομη η βίαιη εφαρμογή της), αλλά η κρατική προσπάθεια εξόντωσης των εν λόγω μεταναστών, δηλαδή η γενοκτονία, είναι κατάφορα παράνομη και απεχθής. Ο υπουργός θέλει να πιστέψουμε πως αυτό που συνέβη στους προγόνους μας ήταν μια μετακίνηση και μεταφορά τους σε γειτονικές περιοχές και χώρες.

Αναλύοντας εις βάθος, ιστορικά έχουν χρησιμοποιηθεί διάφοροι τρόποι εθνοκάθαρσης: σχετικά νομοθετήματα, εθελοντικές μετακινήσεις, βίαιες μετακινήσεις, τρομοκρατία μέσω απειλών, τρομοκρατία μέσω βίας και τέλος γενοκτονία – η απόλυτη μορφή μόνιμης απομάκρυνσης άμαχου πληθυσμού καθώς επιφέρει τον ολοκληρωτικό αφανισμό του. Εδώ λοιπόν φαίνεται και η διαφορά των δύο όρων την οποία αδυνατεί να συλλάβει ο υπουργός. Η γενοκτονία ήταν το έγκλημα και απότοκος αυτής ήταν μεταξύ άλλων και η βίαιη, μόνιμη και οριστική απομάκρυνση των προγόνων μας από τις πατρογονικές τους εστίες.

Με μία φράση,  ο τελικός σκοπός της εθνοκάθαρσης είναι ο εκτοπισμός μιας συγκεκριμένης ομάδας από μια περιοχή συνήθως με βίαια μέσα, ενώ ο τελικός σκοπός της γενοκτονίας είναι η ολοκληρωτική καταστροφή μιας συγκεκριμένης ομάδας.

Προκαλώ τους απανταχού ανθέλληνες να επιχειρηματολογήσουν αν μπορούν και να ισχυριστούν πως σκοπός των Νεότουρκων ΔΕΝ ήταν η ολοκληρωτική καταστροφή και ο αφανισμός των προγόνων μας. Αν μπορεί κάποιος να το κάνει δίχως ντροπή ας το κάνει. Και ας το κάνει επώνυμα.

Καθώς πρεσβεύω για χρόνια τώρα την εν γένει πολιτειακή αλλαγή στη χώρα μας (νέο Σύνταγμα και Πολίτευμα Δημοκρατίας), πολλοί συμπολίτες μας μου λένε πως το πρόβλημα είναι η παιδεία. Η απάντηση που τους δίνω είναι πως αν αποδεχτούμε κάτι τέτοιο τότε σίγουρα έχουμε χάσει. Και ο λόγος είναι απλός. Αν το όλο μας πρόβλημα είναι θέμα παιδείας  και η παιδεία ελέγχεται από έναν υπουργό ο οποίος διορίζεται από κομματικά αφεντικά, τότε δεν έχουμε πραγματικά καμία ελπίδα. Πόσο μάλλον όταν η παιδεία ελέγχεται από μισέλληνες. Η λύση, τους λέω, είναι εμείς οι πολίτες να επιφέρουμε με κοινωνική και πολιτική πίεση μια πολιτειακή αλλαγή που θα μας οδηγήσει σε ελεύθερο πολίτευμα Δημοκρατίας. Τότε και η παιδεία θα περάσει στον έλεγχο των πολιτών και οι πολιτικοί επιπέδου Φίλη θα οδηγηθούν στην πολιτική λήθη.

Δυστυχώς οι απάτριδες πολιτικοί είναι πολλοί.Εξίσου πολλοί είναι και οι αρνητές μας.Αυτοί που μας αρνούνται τη δικαίωση αλλά και την επιτυχία. Αυτοί που μας επιβουλεύονται έχουν καταβολές ολιγαρχικές, αήθεις και βασισμένες σε ιδεολογίες που σκοπό έχουν να εξαφανίσουν την ιστορία μας. Δεν σέβονται ή δεν έχουν καν ακούσει τις ιστορίες των προγόνων μας. Αυτές που μέσα από τον πόνο, τον λυγμό και την αδικία ακούγονται πιο δυνατά από οποιονδήποτε αξιωματούχο, πρόεδρα και καρεκλοκένταυρο προσπαθεί δια της θέσης του να βιάσει την αλήθεια. Δεν αναγνωρίζουν τη ζωντανή μνήμη που κυλά στις φλέβες μας, και στις καρδιές μας. Δεν καταλαβαίνουν το βάρος που σχηματίζεται στο μέτωπο μας όταν θυμόμαστε και αναπολούμε. Όταν ακούμε και δακρύζουμε. Όταν κοιτιόμαστε μεταξύ μας και αναγνωρίζουμε τι μας ενώνει και συνειδητοποιούμε τη δύναμη μας. Δεν μπορούν να φανταστούν τι κρύβουμε στο στήθος μας και τι μπορεί να σηκώσει η ψυχή μας.

Η πολιτική τους επιβίωση βασίζεται στις εσωτερικές μας διαμάχες. Αν καταφέρουμε να συνεργαστούμε τότε αυτοί θα πάψουν να υπάρχουν. Ας οργανωθεί επιτέλους ο λαός μας και ας συνάψουμε πέρα από προσωπικές και πολιτικές σχέσεις. Σχέσεις που θα μας δώσουν δύναμη. Για την ιστορία μας, για το τώρα μας, και για το μέλλον της Ελλάδας.

 

[i]http://www.pontos-news.gr/article/8618/nasos-theodoridis-oi-pontioi-den-einai-ellines

[ii]https://treaties.un.org/doc/Publication/UNTS/Volume%2078/volume-78-I-1021-English.pdf

[iii]http://www.un.org/ga/search/view_doc.asp?symbol=S/1994/674

  • Standard Post
  • Written by Σταύρος Καλεντερίδης
  • Leave a comment

Η ΕΛΠΙΔΑ ΓΙΑ ΤΗ ΧΩΡΑ ΜΑΣ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΟ ΝΑΙ

Έρχεται η στιγμή που ο καθένας μας πρέπει να κάνει την προσωπική του υπέρβαση.

Μετά από μια δεκαετία αποχής από τις εκλογικές διαδικασίες της χώρας μας (εκλέγειν και εκλέγεσθαι) με παράλληλη ωστόσο πολιτική δράση και ακτιβισμό, ένοιωσα πως τώρα έχει έρθει η ώρα να πάρω θέση. Είναι αδήριτη ανάγκη καθώς τώρα διακυβεύεται η επιβίωση της πατρίδας. Ξεκαθαρίζω πως σέβομαι την άποψη του καθενός – όλοι θέλουμε την καλύτερη δυνατή συμφωνία άλλωστε – για αυτό και παραθέτω τη δική μου.

Υποστηρίζω το “ΝΑΙ” επειδή είμαι υπεράνω χρωμάτων, κομμάτων και ιστορικών προκαταλήψεων και προσδοκώ τη δημιουργία κυβέρνησης εθνικής σωτηρίας (όχι να ξαναέρθουν οι άλλοι) μέσω της οποίας θα επιβιώσει η χώρα, για να δουλέψουμε έπειτα να γίνουμε κυρίαρχοι της Ελλάδας εμείς οι πολίτες μέσω νέου καταστατικού συνταγματικού χάρτη και να αποφασίσουμε τότε μια και καλή, δημοκρατικά, πως θα διαχειριστούμε το χρέος. Και όχι οι εγχώριες (κόμματα) ή οι Ευρωπαϊκές ελίτ (θεσμοί). Ξεχάστε λοιπόν τα κόμματα. Δεν σκοπεύω να αναφέρω κανένα από αυτά μιας και είναι άσχετα με τα σημαντικά ζητήματα που τίθενται μπροστά μας.

Τα γεγονότα είναι τα εξής και τα απαριθμώ για ευκολία:

  1. Δεν υπάρχει επιλογή να ψηφίσουμε κάτι αν θεωρούμε απεχθή και επώδυνη ΚΑΙ την πρόταση των θεσμών αλλά ΚΑΙ της κυβέρνησης. Αυτό αποδεικνύει το πόσο άκυρο είναι αυτό το «δημοψήφισμα».
  2. Η υποστήριξη του «ναι» δεν ισοδυναμεί με επικύρωση ή υιοθέτηση του «σχεδίου συμφωνίας που κατέθεσαν οι θεσμοί» (όπως θα αναγράφεται δηλαδή στο ψηφοδέλτιο), μιας και η εν λόγω πρόταση έχει λήξει – λόγω της νέας τραπεζικής και δημοσιονομικής κατάστασης στη χώρα μας, όλες οι ισορροπίες έχουν αλλάξει. Αυτό επίσης αποδεικνύει και το πόσο άκυρο είναι αυτό το «δημοψήφισμα».
  3. Το «όχι» δεν σημαίνει τίποτα και σε κανέναν. Πέρα από τους διθυράμβους εσωτερικής κατανάλωσης, με όχι στις αποσκευές του ο υπουργός Οικονομικών, πηγαίνει στις Βρυξέλλες, ξανακούει ένα «όχι» (από τους θεσμούς αυτή τη φορά), και οδηγούμαστε στο χάος και την εθνική καταστροφή.
  4. Μιας ΚΑΙ οι δύο επιλογές είναι ουσιαστικά άκυρες, το αποτέλεσμα του «δημοψηφίσματος» αποκτάει μια άλλη διάσταση. Ασχέτως των απεγνωσμένων προσπαθειών της κυβέρνησης με τα κεκαλυμμένα μηνύματα, το «δημοψήφισμα» είναι ξεκάθαρα «ναι» στο ευρώ και την Ευρωπαϊκή (οικονομική) Ένωση και «όχι» σε όλα τα προηγούμενα, κάτι το οποίο οδηγεί σε εθνικό νόμισμα και εθνική απομόνωση. Η επιλογή τότε γίνεται ξεκάθαρα υπέρ του «ΝΑΙ».

 

Επιπροσθέτως,

  1. Καμία πλειοψηφία (ακόμα και η απόλυτη) δεν έχει δικαίωμα να αποφασίσει π.χ. για το βασανισμό κάποιου καθώς έχουμε όλοι αναφαίρετο ανθρώπινο δικαίωμα μας την προστασία της σωματικής μας ακεραιότητας. Αντίστοιχο ανθρώπινο και αναφαίρετο δικαίωμα μας είναι και η προστασία της περιουσίας μας. Δεδομένου του #4 και της επικείμενης πτώχευσης δεν έχει δικαίωμα κανείς περαστικός πολιτικός να αποφασίζει για αυτά τα ζητήματα αλλά ούτε η πλειοψηφία μπορεί. Η Δημοκρατία δεν είναι και ποτέ δεν ήταν απλά και μονοδιάστατα η άποψης της πλειοψηφίας. Σε μια Δημοκρατία όλο αυτό το τραγικό αστείο θα το ακύρωνε ένα Ανώτατο Συνταγματικό Δικαστήριο του οποίο ο ρόλος είναι η προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και η ακύρωση ακόμα και της θέλησης της πλειοψηφίας. Αλλιώς επικρατεί η «τυραννίδα των πολλών» – αυτό για το οποίο κατηγορούν οι Ολιγάρχες τη Δημοκρατία. Δεν περιμένω να το καταλάβει αυτό ποτέ Έλληνας πολιτικός ακόμα και αν του το ζωγράφιζα. Το δημοψήφισμα αυτό είναι ενάντια στη φύση του ανθρώπου και δεν θα έπρεπε να είχε υπάρξει ποτέ.
  2. Η πλειοψηφία του «όχι» δεν λέει όχι στην Ευρώπη του κοινού πολιτισμού, της ελεύθερης διακίνησης, του τουρισμού, της προόδου, της προστασίας του περιβάλλοντος, του Erasmus, της εκπαίδευσης και κυρίως της ειρήνης. Λέει «όχι» στην Ευρώπη της εξαθλίωσης. Δεδομένου του #4, το «ΝΑΙ» είναι μονόδρομος καθώς η Ευρώπη μπορεί να αλλάξει μόνο από τα ενεργά μέλη της. Απομονωμένος δεν αλλάζεις τίποτα – μόνο εκ των έσω μπορούμε να επιφέρουμε αλλαγές. Αυτό όμως δεν μπορούν να το κάνουν ΠΟΤΕ τα διεφθαρμένα κομματικά στελέχη (που χρηματίζονται, εκβιάζονται, ελέγχονται), για αυτό και αποτυγχάνουν.
  3. Ο πρωθυπουργός δεν οδηγείται σε αυτό το κάλπικο δημοψήφισμα από «φιλοδημοκρατία» αλλά από ανικανότητα διαχείρισης της κατάστασης. Ειδάλλως θα είχε προχωρήσει στο «όχι» χρησιμοποιώντας απλά την εκλογική εντολή των εθνικών εκλογών. Επιπλέον, οι αναδιπλώσεις του (βράδυ 30.06) μας στοίχισαν και μας στοιχίζουν και είναι φανερό πως δεν μπορεί να ανταπεξέλθει.
  4. Το «όχι» είναι βουτιά στο κενό και ψήφος στο σκοτάδι αφού ούτε η ίδια κυβέρνηση γνωρίζει τι μέλλει γενέσθαι («κάνουμε ένα πείραμα να πιέσουμε με το δημοψήφισμα» δήλωνε στις 02.07 ο Λαφαζάνης για να μείνει στην ιστορία) ενώ είναι ανέντιμο να μας καλούν να ψηφίσουμε σε ένα καθεστώς εκατέρωθεν προπαγάνδας και άγνοιας. Και εξηγώ
  5. Άγνοια: εγώ που παρακολουθώ αδιαλείπτως τις πολιτικές εξελίξεις δεν μπορώ καν να μαντέψω τι μπορεί να συμβεί στην περίπτωση της απόλυτης ρήξης που καλούμαστε να υποστηρίξουμε. Πόσο μάλλον οι πολίτες που δεν έχουν αντίστοιχη εμπειρία ή διάθεση. Αντίστοιχη άγνοια έχει και η κυβέρνηση καθώς δεν αποδεικνύονται ούτε ικανοί ούτε γνώστες.
  6. Προπαγάνδα: Η Αθήνα έχει γεμίσει μέχρι και στις μικρές συνοικίες τις με εκτυπωμένες αφίσες – σκουπίδια του κυβερνόντος κόμματος επιβάλλοντας σχεδόν το «όχι». Αντίστοιχες θέσεις παίρνουν και οι κομματικές εφημερίδες και τα λοιπά Μ.Μ.Ε.
  7. Εξαθλίωση: Δεν θα αναφερθώ για την κατάσταση στην οποία έχει υποπέσει η χώρα μετά την απόφαση για την απάτη-δημοψήφισμα της κυβέρνησης. Τα βλέπετε όλοι. Αυτό που θέλω να κρατήσω είναι η δήλωση του πρωθυπουργού στις 02.07 πως “συμβαίνει αυτό, γιατί η ΕΚΤ διέκοψε τη ρευστότητα. Γιατί το Eurogroup απέρριψε το αίτημα να δοθεί ολιγοήμερη παράταση για να αποφασίσει ο ελληνικός λαός.” Είναι ντροπή και όνειδος να παίζεις 10εκ. ανθρώπους στα ζάρια. Η κυβέρνηση όφειλε να εξασφαλίσει πρώτα την οποιαδήποτε παράταση και ΜΕΤΑ να προκηρύξει δημοψήφισμα. Οτιδήποτε διαφορετικό ήταν αφελές και εγκληματικό και το πληρώνουν τώρα οι πολίτες.
  8. Το όχι είναι λευκή επιταγή. Κανείς πολιτικός δεν την αξίζει. Δεν θα μπορούσα ποτέ να αφεθώ τυφλά στις αποφάσεις ενός ανθρώπου και πόσο μάλλον του εν ενεργεία πρωθυπουργού μας. Η κυβέρνηση θεωρητικά καλά τα λέει, η Ε.Ε. χρειάζεται δημοκρατική αλλαγή αλλά αυτό δεν θα το επιφέρει ποτέ ΚΑΝΕΝΑ ελληνικό σαθρό κόμμα – πόσο μάλλον μια κυβέρνηση από καταληψίες και ανειδίκευτους. Τη δημοκρατική αλλαγή θα τη φέρουμε εμείς (και έχω να πω πολλά για αυτό και για το πώς) με νέο δημοκρατικό σύνταγμα και Πολίτευμα. Και μόνο τότε μπορούμε να την προωθήσουμε και στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα.
  9. Οι πολίτες στην πλειοψηφία τους θέλουν και Ευρώπη και Δημοκρατία αλλά μόνο η Ελλάδα μπορεί να το δημιουργήσει αυτό. Και αυτό θα το πετύχουμε όταν απομακρύνουμε τους τωρινούς πολιτικούς μας και φέρουμε νέο πολίτευμα. Αυτό το δημοψήφισμα μας πάει πίσω και μακριά από το στόχο για μια “Δημοκρατική Ευρωπαϊκή Ένωση”.

 

Και επειδή εγώ δεν λέω ψέματα και δεν μασάω τα λόγια μου

  1. Φαίνεται ξεκάθαρα πως η Ευρωπαϊκή ελίτ δεν θέλει την παρούσα κυβέρνηση (την εγχώρια ελίτ δηλαδή). Αν όμως οι Ολιγάρχες δεν τα βρίσκουν μεταξύ τους αυτό δεν αφορά εμάς τους πολίτες. Για όποιον βιαστεί να προβληματιστεί πως δεν είναι δυνατόν να μας υπαγορεύουν οι ξένοι την ηγεσία μας, να θυμίσω πως τους πολιτικούς και την ηγεσία μας έτσι και αλλιώς ΔΕΝ την επιλέγουμε εμείς, αλλά η εγχώρια Ολιγαρχική τάξη. Έτσι και αλλιώς μας επιβουλεύονται οπότε το ελάχιστο που μπορεί να φέρει στο τραπέζι ένας Έλληνας Ολιγάρχης είναι να είναι αρεστός και να συνδιαλέγεται με τους φίλους του – Ολιγάρχες στην Ένωση. Όλα τα άλλα είναι για μετά τη Δημοκρατική αναγέννηση της χώρας.
  2. Κάποιοι, λανθασμένα κατ’ εμέ, πιστεύουν πως αν καταστραφούμε θα βγούμε πιο δυνατοί από τις στάχτες μας. Αυτό είναι μεγάλο λάθος. Μετά τον αφανισμό της κοινωνίας μας, οι μόνοι δυνατοί να ανακάμψουν θα είναι οι Ολιγάρχες – η πολιτικοοικονομική ελίτ της χώρας και του εξωτερικού. Οι δεύτεροι θα μας εξαγοράσουν ενώ οι πρώτοι θα συνεχίσουν να μας επιβουλεύονται δημιουργώντας αυτή τη φορά τη δική τους ιδεατή Ολιγαρχική (ή και χειρότερα) πολιτεία. Θα καταστραφούμε δηλαδή για να μας εξαγοράσουν και να υποδουλωθούμε χειρότερα. Επίσης στις διεθνείς σχέσεις αν απομονωθούμε θα γίνουμε βορά των εξωτερικών απειλών που βρίσκονται δυστυχώς ΠΑΝΤΟΥ στην περιοχή μας. Καλώς ή κακώς υπάρχουν κάποια θέσφατα τα οποία δεν είναι συζητήσιμα και ΔΕΝ επιτρέπουν την ολική καταστροφή μας. Ποιος θα υπερασπιστεί την Κύπρο και το Αιγαίο μετά το ολοκαύτωμα; Οι θεσμοί;!;! Καταστροφή λοιπόν.. Και με τι κόστος; Δεν έχω τρομοκρατήσει ποτέ κανέναν στη ζωή μου αλλά διερωτώμαι δυνατά, με τι κόστος; Δεν θα ήθελα να δω κλάματα την ώρα της ανακοίνωσης του «όχι» όταν έρθει η συνειδητοποίηση της αυτοκτονίας της χώρας. Μπορούμε να το αποτρέψουμε.

Σε ένα βαθμό λοιπόν ο λόγος που συμμετέχω αυτή τη φορά και μετά από 10 χρόνια εναλλακτικής πολιτικής δράσης είναι για να υπερασπιστώ ένα θεσμό που σέβομαι βαθύτατα – το δημοψήφισμα – από ένα πραξικόπημα («δημοκάλεσμα» θα το χαρακτήριζα) που φιλοδοξεί να το εγγράψει στις συνειδήσεις των πολιτών με Ολιγαρχική μορφή και τρόπο. Οι εκλογές ήταν είναι και θα είναι αντιδημοκρατικές και ανελεύθερες και τους ανήκουν. Το δημοψήφισμα όμως όχι.

Καταδικάζουμε λοιπόν την ακυβερνησία των τελευταίων ημερών, τα κενά ερωτήματα του δημοψηφίσματος, την επικίνδυνη ασάφεια των επιλογών μας στην κάλπη, την πραξικοπηματική διαδικασία και τα αδιέξοδα τα οποία δεν απέτρεψε (ή μάλλον ξεκάθαρα επέτρεψε) η κυβέρνηση. Και ψηφίζουμε ΝΑΙ.

Υπόσχομαι και δεσμεύομαι να βάλω τα δυνατά μου και να δώσω τον καλύτερο μου εαυτό σε μια πανελλήνια Εκστρατεία Πολιτών για τη Δημοκρατία με επόμενο στόχο την προώθηση της Δημοκρατίας στο Ευρωπαϊκό οικοδόμημα.

Τα παραπάνω εγράφησαν με καλή προαίρεση, αγάπη για τα αδέλφια μου, τους απανταχού Έλληνες και εθνική υπερηφάνεια.

Καλή μας τύχη αδέρφια

  • Standard Post
  • Written by Σταύρος Καλεντερίδης
  • Leave a comment

ΤΟ «ΔΟΓΜΑ ΟΜΠΑΜΑ» ΚΑΙ Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΙΡΑΝ

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Η πρόσφατη συμφωνία της Λωζάννης σχετικά με το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, δεν εκφράζει τίποτα άλλο παρά το λεγόμενο «δόγμα Ομπάμα» – ένα δόγμα που μετά από δεκαετίες αμερικανικών στρατιωτικών επεμβάσεων, προτάσσει τη διπλωματία ως το κύριο εργαλείο εξωτερικής πολιτικής των Η.Π.Α.

Ο Μπαράκ Ομπάμα παρουσίασε το δόγμα του ευθύς εξαρχής με την ανάληψη του Προεδρικού αξιώματος όταν έδωσε ουσιαστικό τέλος στον πόλεμο του Ιράκ. Η διπλωματική πολιτική του ξεδιπλώθηκε με το άνοιγμα στις μουσουλμανικές χώρες, την αναδίπλωση στο Αφγανιστάν, τον πρωτοφανή δευτερεύοντα ρόλο των Η.Π.Α. στην επιχείρηση κατά της Λιβύης, την άρνηση να επέμβει κατά του Άσαντ στη Συρία, το τολμηρό άνοιγμα στην Κούβα και την πρόσφατη ιστορική συμφωνία με το Ιράν.

Εύλογα συμπεραίνεται πως ο Ομπάμα είναι ίσως ο μοναδικός φιλειρηνικός Πρόεδρος στη σύγχρονη ιστορία της Αμερικής. Οι διαπραγματεύσεις με το Ιράν αποτέλεσαν την μεγαλύτερη δοκιμασία του δόγματος Ομπάμα για διπλωματία και διάλογο με τους αντιπάλους των Η.Π.Α. Για όποιον παρακολουθεί τον Αμερικανό Πρόεδρο, η εν λόγω συμφωνία ήταν μια μεγάλη προσωπική νίκη, σχεδιασμένη από τις απαρχές της προεδρίας του. Έχοντας τείνει χείρα φιλίας στο Ιράν κατά την ορκωμοσία του το 2009, ο Ομπάμα χαιρέτησε την πρόσφατη συμφωνία ως μια «ιστορική συνεννόηση» και ζήτησε από τους επικριτές του να αναρωτηθούν αν η συμφωνία είναι «χειρότερη επιλογή από τον κίνδυνο ενός ακόμη πολέμου στη Μέση Ανατολή». Οι ίδιοι επικριτές όμως είναι αυτοί που προκαλούν σύγχυση και προβληματισμό σχετικά με την επίτευξη τελικής συμφωνίας.

Για όσους λοιπόν παραμένουν σκεπτικοί, πρέπει να γίνει σαφές πως η τελική συμφωνία όντως θα πραγματοποιηθεί τον Ιούνιο: Το πολεμοχαρές Κογκρέσο δεν μπορεί να μπλοκάρει τις τελικές διαπραγματεύσεις καθώς πρόκειται για «συμφωνία» μεταξύ των Η.Π.Α. και του Ιράν και όχι για «συνθήκη», κάτι το οποίο θα απαιτούσε την επικύρωση της Γερουσίας. Ταυτόχρονα, η Ισραηλινή επιρροή στον Λευκό Οίκο είναι μικρότερη από ποτέ. Μετά το φιάσκο της ομιλίας του «απρόσκλητου» Νετανυάχου στο Αμερικανικό Κογκρέσο και τα ρατσιστικά σχόλια κατά τον προεκλογικό του αγώνα, ο Ομπάμα, οργισμένος φαίνεται να έχει αποφασίσει να κρατήσει μια καθαρά τυπική σχέση με τον Ισραηλινό πρωθυπουργό, για πρώτη φορά σε αντίθεση με την παραδοσιακή άνευ όρων πολιτική υποστήριξης του Ισραήλ από τις Η.Π.Α. Βροντερή απόδειξη αυτού είναι πρόσφατη δημοσίευση από το Πεντάγωνο – κατ’ εντολήν Ομπάμα – μελέτης του 1987 η οποία αποδεικνύει για πρώτη φορά δημόσια πως το Ισραήλ έχει στην κατοχή του πυρηνικά όπλα.

Όπως λοιπόν η Αμερικανική πλευρά δεν συνεννοήθηκε με τους Ισραηλινούς για τις διαπραγματεύσεις στη Λωζάννη, έτσι και ο Ομπάμα, δηλώνοντας πως «το Ιράν έχει τηρήσει όλες τις δεσμεύσεις του», και πως η συμφωνία «έπρεπε να είχε γίνει καιρό τώρα», δεν νοιώθει υπόλογος στον Νετανυάχου για την τελική συμφωνία. Αντιθέτως, η οποιαδήποτε επιπλέον πίεση από το Ισραήλ, θα σκληρύνει την στάση της Ουάσινγκτον και θα επιφέρει ενδεχομένως επιπλέον κέρδη για την Ιρανική πλευρά

Επιπροσθέτως, απόδειξη της επιτυχίας του δόγματος Ομπάμα για τη διπλωματία αποτελεί και η αντίδραση της Ιρανικής πλευράς. Ο Ανώτατος Ηγέτης του Ιράν, Αλί Χαμενεΐ, εξέφρασε την ικανοποίηση του δηλώνοντας πως η συμφωνία διασφαλίζει τις Ιρανικές πυρηνικές εγκαταστάσεις και άρει τις οικονομικές κυρώσεις, αποτελώντας έτσι ξεκάθαρη νίκη για το Ιράν. Αντίστοιχη υποδοχή νικητή επεφύλασσαν οι Ιρανοί για την ομάδα διαπραγματεύσεων κατά την επιστροφή της στην Τεχεράνη.

Η συμφωνία συνεπώς πρέπει να θεωρείται δεδομένη. Όπως δεδομένη πρέπει να θεωρείται και η απόλυτη ρήξη των σχέσεων μεταξύ Ομπάμα και Ισραηλινής κυβέρνησης.

Όσον αφορά τώρα τη χώρα μας, η Ελληνική πλευρά όφειλε χρόνια τώρα να αναγνωρίσει το «δόγμα Ομπάμα» και να εκμεταλλευτεί τη μοναδική ευκαιρία που προσέφερε ένας πρόεδρος που σκέφτεται με λογική, και έχοντας δυνατή την αίσθηση της δικαιοσύνης, για να διαπραγματευτούμε για τα μείζονα εθνικά θέματα, όπως το Αιγαίο και το Κυπριακό.  Δυστυχώς οι Ελληνικές κυβερνήσεις, όχι μόνο δεν πλησίασαν την Αμερικανική πλευρά με γνώμονα τα εθνικές μας ζητήματα, αλλά μέχρι και σήμερα αγνοούν ηθελημένα ή άθελα τους την πρωτοφανή αυτή αλλαγή στην Αμερικανική εξωτερική πολιτική και τις ευκαιρίες που δημιουργούνται επί προεδρίας Ομπάμα.

  • Standard Post
  • Written by Σταύρος Καλεντερίδης
  • Leave a comment

ΣΧΟΛΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ 2015

Η Δημοκρατία Ιδεών σας προσκαλεί στον νέο κύκλο διαλέξεων της Σχολής Πολιτικής – μια πρωτοβουλία που προσφέρει ποιοτική πολιτική παιδεία για κάθε πολίτη.

Η ημερομηνία διεξαγωγής της Σχολής φέτος είναι 8-10 Μαΐου, και ο θεματικός άξονας πάνω στον οποίο θα κινηθούν αυτή τη χρονιά οι διαλέξεις είναι ο εξής:

«Από την οργή στη συμμετοχή: πολίτης – πολιτικό σύστημα – εναλλακτικές»

Η περίοδος της μεταπολίτευσης χαρακτηριζόταν από μια διάχυτη ελπίδα η οποία όμως κατέληξε εν τέλει στην περίοδο της κρίσης και σε φαινόμενα οργής, θυμού και απογοήτευσης τα οποία εκδηλώθηκαν με πορείες, αλλαγές στις κομματικές ταυτότητες και κλυδωνισμούς στο πολιτικό μας σύστημα. Οι συνθήκες που διαμορφώθηκαν επηρέασαν τη συναισθηματική κατάσταση των πολιτών που με τη σειρά της προσδιόρισε την πολιτική τους συμπεριφορά.

Κόμματα ακολουθούν νέες πολιτικές – επικεντρωμένες στο φόβο, νέες έννοιες όπως «Grexit», «spreads» κ.ά. έγιναν κομμάτι του δημόσιου και πολιτικού διαλόγου, το κοινωνικό σύστημα διαταράχθηκε και κοινωνικά ζητήματα οξύνθηκαν. Τα αποτελέσματα ακόμα δεν έχουν αποκρυσταλλωθεί. Ερευνητές πιθανολογούν την ανάδειξη νέων στοιχείων στην ταυτότητα του Έλληνα όπως η ενοχή, η ντροπή και η απογοήτευση.

Πως από το αίσθημα ευφορίας των προηγούμενων ετών οδηγήθηκαν οι πολίτες σε τόσο αντίθετα συναισθήματα; Ποιες είναι οι επιπτώσεις στον πολίτη και στις επιλογές του; Ποια είναι η θέση του πολίτη στο παρόν κοινωνικοπολιτικό σύστημα; Υπάρχει περιθώριο συναισθηματικής ανάκαμψης που θα οδηγήσει σε συμμετοχικές δράσεις; Καταλήγουμε στην «οργή» και την «παραίτηση» ή τη «συμμετοχή»;

Στο τριήμερο διαλέξεων θα ακουστούν διαφορετικές απόψεις πάνω στον άξονα πολιτικής – συναισθημάτων ενώ θα ακολουθήσει και έκθεση εφαρμοσμένων ιδεών για συμμετοχικές δράσεις των πολιτών. Διότι η απλή παρατήρηση του προβλήματος δεν είναι αρκετή. Αυτό το τριήμερο θα ενημερωθούμε για λύσεις και εναλλακτικές σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο.

Δηλώσεις συμμετοχής: https://www.eventora.com/en/Events/sxolh-politikhs-2015

Facebook event: https://www.facebook.com/events/445386968958158/

Δημοκρατία Ιδεώνwww.idimokratia.com

 

  • Standard Post
  • Written by Σταύρος Καλεντερίδης
  • Leave a comment