ΠΕΡΙΚΥΚΛΩΜΕΝΟΙ ΑΠΟ ΤΑ ΑΚΡΑ

Σε συνέχεια του άρθρου μου για τη θεωρία των «2 άκρων, 2 απολιθωμάτων και λοιπών περισσευμάτων» παραθέτω τη θεωρία της πλήρους «περικύκλωσης από τα άκρα».

Στην πραγματικότητα η πατρίδα μας (λυπάμαι αν στεναχωρώ κάποιο άκρο με την επιλογή των λέξεων, ωστόσο παραμένω υπεράνω ιδεολογιών), είναι περικυκλωμένη από πολιτικά ακραίες ιδεολογίες.

Οι πολιτικές ιδεολογίες αποτελούν αντικείμενο μελέτης της πολιτικής επιστήμης και περιγράφουν πολύ συγκεκριμένα πράγματα για τη θέσμιση μιας κοινωνίας. Αυτοί που παρουσιάζονται ως θιασώτες τους, πρεσβεύουν ταυτόχρονα και το αντίστοιχο πολιτικό, κοινωνικό, οικονομικό και αξιακό μοντέλο. Είναι δηλαδή «στρατιώτες» της εκάστοτε πολιτικής ιδεολογίας. Αν εξετάσουμε τις ιδεολογίες αυτές υπό το πρίσμα της πολιτικής επιστήμης και τις μεταφέρουμε στο σημερινό πολιτικό σύστημα της χώρας καταλήγουμε σε πολύ συγκεκριμένα συμπεράσματα.

Οι 4 ιδεολογίες οι οποίες κυριαρχούν στην Ελλάδα είναι ο (νέο)φιλελευθερισμός-συντηρητισμός, ο σοσιαλισμός (ή η τραγελαφικά επονομαζόμενη σοσιαλδημοκρατία), ο κομμουνισμός και ο φασισμός. 

Αρχικά να πω πως καμία από αυτές τις ιδεολογίες δεν είναι Ελληνική. Είναι όλες τους εισαγόμενες από τα παραπαίδια των απανταχού ανέμπνευστων πολιτικών οι οποίοι αφού μαγευτούν λόγω μωρίας από κάτι στο εξωτερικό ή αφού διαβάσουν μια μυθιστορηματική νουβέλα (βλ. Το Κεφάλαιο) προσπαθούν να το εισάγουν, και να επιβάλλουν τις φαντασιώσεις τους στη χώρα μας.

Και οι 4 ιδεολογίες λοιπόν, πάντα κατά την Ελληνική τους μεταφορά και απόδοση από επαγγελματίες πολιτικούς και δήθεν ακαδημαϊκούς, αποτελούν ακραίες πολιτικές προτάσεις. Αναλυτικότερα:

Ο ελληνικός φασισμός είναι μια εθνικιστική και απολυταρχική ιδεολογία η οποία αναγνωρίζει μόνο το έθνος και αντιτίθεται στην προσέγγιση του ανθρώπου ως ξεχωριστή προσωπικότητα. Σε μια ανέλπιδη και μυωπική αναζήτηση εθνικής «καθαρότητας», καταλήγει σε πρακτικές ωμής βίας, λογοκρισίας, φίμωσης του τύπου και λοιπών καταστολών για να επιβληθεί σε κάθε αντιφρονούντα. Στην τέλεια μορφή του ο φασισμός είναι μια ολοκληρωτική, στρατοκρατική, ανελεύθερη, μισαλλόδοξη και κλειστοφοβική ιδεολογία κατά την οποία ο πολίτης απορροφάται από ένα ισχυρό κέντρο εξουσίας το οποίο συγκεντρώνεται στα χέρια ενός δικτάτορα, στον οποίον καθυποτάσσεται ως δέσμια ολόκληρη η χώρα.

Ο ελληνικός (νέο)φιλελευθερισμός-συντηρητισμός είναι η ιδεολογία της κομματικής δημοκρατίας, και των ολιγαρχών. Ένα σύστημα επαγγελματιών της πολιτικής, όπου κυριαρχούν ανίκανες και διεφθαρμένες μαριονέτες οι οποίες συνάπτουν σχέσεις με διάφορους κύκλους συμφερόντων (του εσωτερικού και του εξωτερικού) και επιβουλεύονται τους πολίτες. Στην τέλεια μορφή του ο (νέο)φιλελευθερισμός-συντηρητισμός είναι μια εκφυλιστική, πλουτοκρατική και οπισθοδρομική ιδεολογία κατά την οποία μια κλειστή σέκτα  ανειδίκευτων οικογενειοκρατών και υποτακτικών τους, καταδυναστεύει τη χώρα με τον μανδύα της δημοκρατίας, διχάζει την κοινωνία και την διαφθείρει με πελατειοκρατικές πολιτικές, επιφέροντας έτσι τον σκοταδισμό του πνεύματος και την απόλυτη υποδούλωση.

Ο ελληνικός σοσιαλισμός είναι κοντινός συγγενής του ελληνικού (νέο)φιλελευθερισμού-συντηρητισμού. Εκεί που ο (νέο)φιλελευθερισμός-συντηρητισμός διακρίνεται για την κοινωνική του αναλγησία, την αδίστακτη θεοποίηση του κέρδους, και την παντελή αδιαφορία για τα ανθρώπινα δικαιώματα, ο  ελληνικός σοσιαλισμός έρχεται με τον λαϊκισμό του και τα σαρώνει όλα. Μία ιδεολογία που βασίζεται στο ψέμα και την εξαπάτηση του πολίτη, πανομοιότυπη κατά τα άλλα με τη διαφθορά του (νέο)φιλελευθερισμού-συντηρητισμού καθώς και τα δύο ρεύματα αντιμετωπίζουν τον πολίτη ως πελάτη. Στην τέλεια μορφή του ο σοσιαλισμός δημιουργεί ένα τεράστιο γραφειοκρατικό κράτος – τέρας (χομπσιανός Λεβιάθαν) το οποίο εξαγοράζει την πολιτική υποστήριξη,  διορίζει υποστηρικτές, και καταστρέφει οικονομικά αλλά κυρίως ηθικά τη χώρα.

Τελευταίος αλλά όχι καταϊδρωμένος, ο ελληνικός κομμουνισμός είναι ο ετεροζυγώτης δίδυμος του ελληνικού φασισμού. Εξίσου ακραίος, βίαιος, λαϊκίστικος και πολέμιος κάθε έννοιας δημοκρατίας και ελευθερίας. Στην τέλεια μορφή του κομμουνισμού δεν υπάρχει Ελλάδα, αλλά ένα είδους μόρφωμα, στην κορυφή του οποίου βρίσκεται το κράτος – αστυνόμος μέσω του οποίου το Κόμμα ελέγχει τα πάντα, από την ιδιωτική οικονομική δραστηριότητα και τα διαθέσιμα προϊόντα στα ράφια, μέχρι τις επιτρεπόμενες ώρες κυκλοφορίας στους δρόμους. Ταυτόχρονα, στην κοινωνία επιβάλλεται ο τρόμος και η ανομία.

Αν και περικυκλωμένοι από ακραίες και επικίνδυνες ιδεολογίες, δεν πρέπει ωστόσο να απελπιστούμε. Στις πολιτικές ακραιότητες του σημερινού πολιτικού μας συστήματος αντιπαρατίθεται η ιδεολογία του δέλτα, η οποία εδραιώνεται με τους πυλώνες της αξιοκρατίας, της διαφάνειας, της ισονομίας και ισότητας, της ανεξάρτητης δικαιοσύνης, της πολιτικής λογοδοσίας και της διαβούλευσης με τους πολίτες. Κυρίως όμως της πραγματικής συμμετοχής και της δημοκρατίας.

Θα επανέλθω σε επόμενο άρθρο με αναλυτική παρουσίαση του θεσμικού οικοδομήματος του δ. Μέχρι τότε μην μένετε παρατηρητές των εξελίξεων. Δεν είμαστε αδύναμοι. Εμείς είμαστε η Ελλάδα – οι πολίτες της.

Πάρε μέρος: www.todelta.gr

  • Standard Post
  • Written by Σταύρος Καλεντερίδης
  • Leave a comment

ΑΡΓΟΣ, Η ΑΡΧΑΙΟΤΕΡΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΠΟΛΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Το Σάββατο 10 Ιουνίου, το δέλτα θα βρεθεί στο Άργος για να παρουσιάσουμε τις ιδέες μας για τη χώρα αλλά και να μιλήσουμε για την αρχαιότερη πόλη της Ελλάδας, της Ευρώπης, και πιθανώς του κόσμου. 

Η πόλη του Περσέα και του Διομήδη διαθέτει ασύγκριτη και αδιαμφισβήτητη ιστορική και πολιτιστική κληρονομιά. Αυτό που δεν αναδεικνύεται είναι πως το αρχαίο Άργος ήταν μία από τις πρώτες δημοκρατίες στην ιστορία της ανθρωπότητας. 

Πολλοί θεωρούν πως η δημοκρατία άνθισε μόνο στην Αθήνα. Αυτό βέβαια πόρρω απέχει από την πραγματικότητα. Το Άργος απόλαυσε και αυτό τους καρπούς της δημοκρατίας το 470 π.Χ. Συγκεκριμένα, η πόλη δεν υιοθέτησε απλά τη δημοκρατία, αλλά την επεξέτεινε με δημοκρατικές πρακτικές, καινοτόμες και πρωτοπόρες ακόμα και για το σήμερα. 

Κυρίαρχος στο πολίτευμα αυτό, όπως και σε κάθε δημοκρατία, ήταν ο δήμος. Δήμος εστί η συνέλευση των πολιτών κατά την οποία όλοι μετέχουν ισότιμα και ελεύθερα. Η συνέλευση αυτή ονομαζόταν Αλιαία (αντίστοιχη της Αθηναϊκής Εκκλησίας του Δήμου) και συγκαλείτο μια φορά το μήνα, αποτελώντας την νομοθετική εξουσία της πόλης. Εδώ οι πολίτες, δίχως αντιπροσώπους, θέσπιζαν οι ίδιοι τους νόμους και ήταν κύριοι της μοίρας τους. 

Το έργο της Αλιαίας επικουρούσαν δύο συμβουλευτικά σώματα – η Βουλή με εξάμηνη θητεία και οι Ογδοήντα – με οικονομικές και διοικητικές αρμοδιότητες. Το πολίτευμα συμπλήρωναν οι Αρτύνοι(αρτύνω=αρμόζω), οι οποίοι ήταν στρατηγοί, ταμίες και θρησκευτικοί ηγέτες. Ρόλος τους ήταν η εφαρμογή των ψηφισμάτων των πολιτών και αποτελούσαν έτσι την εκτελεστική εξουσία της Αργείας πολιτείας.

Το Άργος δεν υστερούσε σε δημοκρατικές πρακτικές, σημαντικότερες εκ των οποίων ήταν ο “οστρακισμός” και οι “ευθύνες”. Ο οστρακισμός είναι η γνωστή σε όλους μας πρακτική της Αθηναϊκής δημοκρατίας, ενώ αξίζει να σημειωθεί πως οι αρχαιολογικές έρευνες δεν καθιστούν σαφές το ποια πόλη προηγήθηκε στην υιοθέτηση του εν λόγω μέτρου. Από την άλλη, οι ευθύνες ήταν η υποχρέωση κάθε απερχόμενου αξιωματούχου, μετά τη λήξη της θητείας του να παρουσιαστεί ενώπιον του δήμου και να προσκομίσει πειστήρια για να αποδείξει πως δεν καταχράστηκε το αξίωμα του και πως προσέφερε ανιδιοτελώς τις υπηρεσίες του στους Αργείους.

Στο Άργος δεν υπήρχαν επαγγελματίες πολιτικοί, μιας και επικρατούσε η σύντομη θητεία και η εναλλαγή στην εξουσία. Τυπικά, δεν υπήρχαν καν πολιτικοί, μιας και οι λειτουργοί αποκαλούντο “προστάτες του δήμου”.

Αν συγκρίνει κανείς αυτό το αρχαίο πολίτευμα με το σημερινό της χώρας. θα τον καταλάβει απόγνωση για τους θεσμούς με τις οποίες κυβερνάται μετά από 2000 χρόνια η Ελλάδα
Δεν υπάρχει λογοδοσία, οι επαγγελματίες πολιτικοί που αποτυγχάνουν συνεχίζουν να πληρώνονται ως βουλευτές ή διάγουν ανενόχλητοι τον ιδιωτικό τους βίο αφού πρώτα μας καταστρέψουν. 
Δεν υπάρχει διάκριση εξουσιών, μιας και η εκάστοτε κυβέρνηση διορίζει δικαστικούς, νομοθετεί και εκτελεί-εφαρμόζει τους νόμους. 
Δεν υπάρχει δύναμη στους πολίτες, μιας και κανείς δεν λαμβάνει υπόψιν του τη βούληση του κόσμου, κανείς δεν τους ενημερώνει, δεν λέει την αλήθεια, και δεν διαβουλεύεται με αυτούς που φέρεται πως εκπροσωπεί. 
Στην ουσία δεν υπάρχει πραγματική δημοκρατία.

Υπάρχει ελπίδα; 
Βέβαια, και το δέλτα αυτήν πρεσβεύει. 
Στην εκδήλωση του Σαββάτου θα μιλήσουμε για το πως θα αλλάξουμε το πολιτικό σύστημα της χώρας και θα δώσουμε έτσι πραγματική διέξοδο για την Ελλάδα και τους πολίτες της.

  • Standard Post
  • Written by Σταύρος Καλεντερίδης
  • Leave a comment

ΚΥΠΡΙΑΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΑ

Πριν από λίγες μέρες στο ξενοδοχείο Λήδρα Πάλας πραγματοποιήθηκε δείπνο μεταξύ του Προέδρου Αναστασιάδη και του Ακιντζί. Ο Έλληνας Πρόεδρος υπέπεσε για ακόμα μια φορά στο σοβαρότατο ολίσθημα να συναντηθεί κατ’ ιδίαν με τον ηγέτη του ψευδοκράτους σε διμερή συζήτηση, εξισώνοντας έτσι τον εαυτό του με τον εκπρόσωπο των κατοχικών δυνάμεων.

Για όσους ακόμα το ψάχνουν, ας το ξεκαθαρίσουμε. Στην Κύπρο δεν υπάρχουν δύο κοινότητες (ή όπως αλλιώς τις αποκαλούν οι προβοκάτορες και οι μυωπικά ανιστόρητοι) μια Ελληνική και μια Τουρκική. Αυτό που υπάρχει είναι μία και μοναδική κρατική οντότητα (το επίσημο και αναγνωρισμένο από όλους κράτος της Κυπριακής Δημοκρατίας), καθώς και μία μειονότητα στο νησί (η Τουρκική). Αντιστοίχως, και δεν χρειάζεται κάποια βαρύτητα σκέψεως για να το καταλάβει κανείς, δεν υπάρχουν «δύο ηγέτες δύο κοινοτήτων» (Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων) όπως ακούμε συχνά, και κοντεύουμε να ξεχάσουμε και αυτά που ξέρουμε. Συγκεκριμένα αυτό που ισχύει, όπως ακριβώς ισχύει και σε δεκάδες άλλα σύγχρονα κράτη με μειονότητες, είναι ότι υπάρχει προφανώς ο αρχηγός του κράτους της Κύπρου από τη μία, και ο εκπρόσωπος της Τουρκικής μειονότητας στο νησί από την άλλη. Αυτό και τίποτα άλλο!

Εξωγενείς παράγοντες και ανθελληνικές δυνάμεις προωθούν την επικοινωνιακή και ουσιαστική ταύτιση των δύο ηγετών (κράτους και τουρκικής μειονότητας) και προσπαθούν έτσι να δημιουργήσουν δύο κοινότητες για να καταλήξουμε στο φαυλεπίφαυλο διζωνικό και δικοινοτικό μόρφωμα που εξιλεώνει και νομιμοποιεί τους ιμπεριαλιστικούς και αδίστακτους εισβολείς στο νησί. Η Κύπρος έχει ιστορία και κράτος και δεν χρειάζεται κανένα κρατίδιο-κληρονόμο που θα την αφελληνίζει και θα δικαιώνει τον πόλεμο, τον ξεριζωμό και το έγκλημα!

Δείτε την απίστευτη ανακοίνωση των Ηνωμένων Εθνών μετά το δείπνο: “Απόψε ο Τουρκοκύπριος ηγέτης κ. Μουσταφά Ακιντζί και ο Ελληνοκύπριος ηγέτης κ. Νίκος Αναστασιάδης είχαν μια ανοιχτή και εποικοδομητική συζήτηση σχετικά με τις προκλήσεις που υπήρξαν τους προηγούμενους μήνες”.

Έχουμε ήδη δηλαδή δημιουργήσει ανεκδιήγητα και εθνοβόρα προηγούμενα.

Για να τελειώνουμε μια και καλή με το ζήτημα, ο Πρόεδρος της Κύπρου και αρχηγός του κράτους, πρέπει να πάψει άμεσα τις διμερείς επαφές με τους εκπροσώπους της μειονότητας και να αναθέσει τις όποιες συζητήσεις και διαπραγματεύσεις σε κάποιον εκπρόσωπο της Ελληνικής πλευράς στο νησί, για παράδειγμα κάποιον βουλευτή ή ακόμα και τον πρόεδρο του κοινοβουλίου.

Τέλος, η αποκάλυψη του Προέδρου Αναστασιάδη ότι έχει καθημερινή επαφή και επικοινωνία με τον Αλέξη Τσίπρα, με τον οποίο συζητούν και ανταλλάσσουν απόψεις και διαμορφώνουν από κοινού στρατηγική για τις κινήσεις στο Κυπριακό, προκαλεί θλίψη για τους πολιτικούς δρώντες και δεν αξίζει να σχολιαστεί ούτε καν ως κακόγουστο αστείο..

Δείτε περισσότερα στο σχετικό βίντεο από την εκδήλωση του δέλτα για τις εξελίξεις στην Κύπρο εδώ 

  • Standard Post
  • Written by Σταύρος Καλεντερίδης
  • Leave a comment

ΠΕΙΡΑΜΑΤΑ ΣΤΟ ΧΩΡΟ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ

Το 2015 ο τότε υπουργός Δικαιοσύνης επέβαλε έναν από τους γνωστούς νόμους του πολιτικού συστήματος της χώρας. Αυτούς δηλαδή που εξυπηρετούν τους πολιτικούς, τα πολιτικά τους τέκνα και τις μυωπικές και διασπαστικές τους ιδεοληψίες.

Ο νόμος 4322 λοιπόν περιλάμβανε και το ομορφότατο άρθρο 12 που έφερε τον ευφάνταστο και φιλικό προς τον χρήστη τίτλο «Έκτακτα μέτρα για την αποσυμφόρηση καταστημάτων κράτησης». Με το άρθρο αυτό αποφυλακίστηκαν με επικίνδυνο και ανεύθυνο τρόπο ορισμένοι σκληροί και σεσημασμένοι εγκληματίες, ανίκανοι (όπως απεδείχθη) να επανενταχτούν με ειρηνικό τρόπο στο κοινωνικό σύνολο. Με το άρθρο αυτό με άλλα λόγια, η πολιτική ηγεσία πέταξε «ελεύθερους λύκους στα αρνιά», εκθέτοντας σε κίνδυνο τους νομοταγείς πολίτες και τις οικογένειες τους.

Το «πάσο εγκληματικότητας» που έδωσε τότε η κυβέρνηση αποκαλύφθηκε μετά την δολοφονία στην Ύδρα το καλοκαίρι του 2015. Το τελευταίο περιστατικό με τη ληστεία στο Π. Φάληρο των 4 αποφυλακισθέντων – κατόχων του ίδιου «πάσου» αποτελεί το πιο πρόσφατο σχετικό περιστατικό.

Ας αναρωτηθούμε ωστόσο, πώς θα μπορούσε κάποιος να είχε σταματήσει αυτό το νομοθετικό πείραμα κατά το οποίο οι ανυπεράσπιστοι πολίτες έγιναν και γίνονται πειραματόζωα των προσωπικών θεωριών κάποιων φαντασμένων ψευτοειδικών;

Με ανεξάρτητη δικαστική εξουσία. Το δέλτα είναι ο μόνος πολιτικός φορέας που καλεί για ανεξάρτητη δικαιοσύνη ανεπηρέαστη από κομματικούς ελέγχους. Αν η ιδέα «κοινής λογικής» του δ ίσχυε το 2015, τότε τα δικαστήρια της χώρας θα κατακεραύνωναν ως παράνομο και αντισυνταγματικό τον νόμο και πολύ πιθανό να είχαν εκκινήσει έννομες διαδικασίες κατά των συντακτών του ως επικίνδυνους για τη δημόσια ασφάλεια (μηνύσεις μέχρι και από πολίτες). Αν η ιδέα κοινής λογικής του δ ίσχυε σήμερα, τότε μια ανεξάρτητη εισαγγελική αρχή θα διενεργούσε έρευνα κατά των πιθανών ιθυνόντων της τότε πολιτικής ηγεσίας για τα κριτήρια βάσει των οποίων αποφυλακίστηκαν συγκεκριμένοι, επικίνδυνοι για τη δημόσια ασφάλεια, κρατούμενοι. Στην καλύτερη, οι αρμόδιοι πολιτικοί θα ζητούσαν δημόσια συγνώμη για την αθλιότητα του νομοσχεδίου τους και θα παραιτούντο του βουλευτικού τους αξιώματος. Στη χειρότερη, θα βρίσκονταν αντιμέτωποι με την ανεξάρτητη δικαιοσύνη.

Ο χώρος της δικαιοσύνης δεν σηκώνει πειραματισμούς ιδεολογιών, δικαιολογίες και προχειρότητες. Αξίζουμε ανεξάρτητη δικαστική εξουσία. Αξίζουμε νόμους που έχουν ως γνώμονα το καλό των πολιτών και της χώρας, και τίποτα λιγότερο.

Μάθε πως αλλάζουμε το πολιτικό σύστημα της χώρας και πάρε μέρος – www.todelta.gr

  • Standard Post
  • Written by Σταύρος Καλεντερίδης
  • Leave a comment

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ

Πριν από έναν περίπου χρόνο η συγκυβέρνηση ψήφισε τον νόμο 4387/2016 με τίτλο «Ρυθμίσεις φορολογίας εισοδήματος». Ο εν λόγω νόμος τέθηκε σε ισχύ για το φορολογικό έτος 2016, αλλά μόλις πριν από λίγες μέρες διαπιστώθηκε πως περιείχε κάτι το ανεκδιήγητο. Συγκεκριμένα, την ίδια στιγμή που οι βουλευτές εξανέμιζαν τα εισοδήματα των πολιτών (μειώσεις μισθών – συντάξεων, αυξήσεις στο απεχθές «χαράτσι» κτλ.), ταυτόχρονα φρόντιζαν να ελαφρύνουν τα δικά τους φορολογικά βάρη ή ορθότερα, αποφάσιζαν να δώσουν στον εαυτό τους αύξηση.    

Σύμφωνα λοιπόν με το άρθρο 43Α του Κώδικα Φορολογίας Εισοδήματος το οποίο περιλαμβάνεται στο νόμο 4387/2016, η συγκυβέρνηση κατήργησε την ειδική εισφορά αλληλεγγύης 8% για τους πολιτικούς και καθιέρωσε γι’ αυτούς ένα πολύ πιο ευνοϊκό καθεστώς εισφοράς, με μία κλίμακα η οποία προκάλεσε μειώσεις στις ετήσιες επιβαρύνσεις τους της τάξεως από 1.049 μέχρι 1.999 ευρώ!

Οι ευνοϊκές ρυθμίσεις αφορούν -μεταξύ άλλων- τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τον Πρωθυπουργό , Υπουργούς και βουλευτές, γενικούς και ειδικούς Γραμματείς των Υπουργείων, Περιφερειάρχες, Δημάρχους και μέλη ανεξάρτητων αρχών. Ωστόσο, οι εκπρόσωποι των ΟΤΑ έσπευσαν να απαρνηθούν μετά βδελυγμίας τα ελαφρυντικά προνόμια που τους παρείχε ο εν λόγω νόμος. Όμως, δεν γνωρίζουμε -ακόμα- μετά βεβαιότητος αν αυτοί τα αποστρέφονται με λαϊκίστικη διάθεση για να διασώσουν την υπόληψη τους ή αν θέλησαν όντως με αγαθά κίνητρα να διαχωρίσουν τη θέση τους από αυτήν την άδικη κοινοβουλευτική συνωμοσία. Αν ισχύει το δεύτερο, σημαίνει πως οι βουλευτές όχι απλώς επεφύλαξαν για τους εαυτούς τους μια ωραιότατη “αύξηση”, αλλά και δεν δίστασαν ύπουλα να εμπλέξουν κι άλλες κατηγορίες πολιτικών -παρά τη θέλησή τους- ως συνένοχους για να μην δεχτούν μόνοι την λαϊκή κατακραυγή!

Συμπληρωματικά, αξίζει να αναφερθεί πως στην καθημαγμένη από την κρίση χώρα μας,  ο μέσος πολίτης φορολογείται και πληρώνει έως και σχεδόν 5 φορές υψηλότερο φόρο από ένα βουλευτή. Αυτό συμβαίνει λόγω του υψηλού ποσοστού αφορολόγητου του συνολικού ετήσιου καθαρού εισοδήματος των βουλευτών το οποίο μπορεί να φτάσει έως και 77%! Την εν λόγω διάταξη την έχει προφανώς ψηφίσει και πάλι η ίδια η βουλή.

Για να αρθούν οι όποιες αμφιβολίες, όλα αυτά τα πολιτικά έκτροπα γίνονται και νομιμοποιούνται βάση συντάγματος το οποίο ρητά προβλέπει πως «οι βουλευτές, για την άσκηση του λειτουργήματός τους, δικαιούνται από το Δημόσιο αποζημίωση και δαπάνες ενώ το ύψος τους καθορίζεται με απόφαση της Ολομέλειας της Βουλής» (άρθρο63§1).

Μπορεί η λέξη “αποζημίωση” να ακούγεται ίσως καλύτερα (και εδώ ας μας απαντήσει κάποιος τι είδους “ζημία” υφίστανται αλήθεια οι βουλευτές κατά την άσκηση του λειτουργήματος ώστε να χρήζουν “αποζημίωσης”), αλλά επί της ουσίας σημαίνει “μισθός” (και μάλιστα παχυλός). Το ύψος του μισθού λοιπόν των βουλευτών στην Ελλάδα αποφασίζεται από τους ίδιους, όσο εξωφρενικό και αν ακούγεται. . Υπάρχει, δηλαδή, θεσμική ταύτιση αυτών που παράγουν το νόμο και αυτών που καρπώνονται τα οφέλη του νόμου. Το κατά πόσο θα φορολογούνται και σε ποιο  βαθμό, επαφίεται επίσης στη «διακριτική τους ευχέρεια». Οι εκάστοτε 300 «εκπρόσωποι» μας, αποφασίζουν, διατάζουν και εκδίδουν τη σχετική απόφαση για το πόσα χρήματα απαιτούν από εμάς για να μας κυβερνήσουν. Μας χρεώνουν δηλαδή το ποσό που οι ίδιοι κοστολογούν την εργασία τους χωρίς εμείς να έχουμε το δικαίωμα της διαπραγμάτευσης. Ακόμη χειρότερα, το γεγονός πως οι υπηρεσίες τους εν τέλει αποδεικνύονται καταστροφικές και εθνοφθόρες, αποτελεί το κερασάκι στην πικρή αυτή τούρτα.

Στα ίδια πλαίσια κινείται και το τελευταίο νομοθετικό αριστούργημα που επιλέγει να διασώσει την ευαίσθητη κοινωνική ομάδα των πολιτικών και να τους φοροελαφρύνει! Με την ίδια αξιοκρατική διαδικασία η συγκυβέρνηση έκρινε άριστη την προσφορά της στη χώρα και δώρισε απλόχερα στα μέλη του κοινοβουλίου την επιβεβλημένη αύξηση!

Πέρα από τα ιλαροτραγικά που αναφέρθησαν, σε κανένα ευνομούμενο κράτος δεν αποφασίζει κάποιος μόνος του και αυθαίρετα για το ύψος του μισθού του. Ίσως αυτό γίνεται σε κάποια αυταρχικά καθεστώτα όπου οι άρχοντες – πολέμαρχοι νέμονται τον εθνικό πλούτο χωρίς να λογοδοτούν σε κανέναν. Σίγουρα γινόταν στη Γηραιά ήπειρο την περίοδο των Σκοτεινών Αιώνων όταν οι μεσαιωνικοί βασιλείς έβαζαν ελεύθερα χέρι στο χρυσάφι του βασιλείου. Ξεκάθαρα όμως μια τέτοια πρακτική δεν έχει θέση σε ένα κράτος δικαίου, ισότητας και ισονομίας, πόσο μάλλον στη γενέτειρα της Δημοκρατίας.

Σε μια δημοκρατική πολιτεία η πολιτική αποτελεί λειτούργημα. Αντί να αλληλοϋποστηρίζονται και να αλληλοκαλύπτονται, οι βουλευτές θα πρέπει να δέχονται  ένα επίδομα δημοσίου λειτουργού (μιας και αυτό είναι) θεσμοθετημένο και σταθερό έτσι ώστε να μην μπαίνει κανείς στον πειρασμό της διαφθοράς. Στην καλύτερη, ο μισθός τους μπορεί να συνδεθεί με τον μισθό ενός διευθυντή κάποιου δημόσιου οργανισμού ενώ εναλλακτικά, όσοι από αυτούς δύνανται, μπορούν να δέχονται τον ισχύοντα βασικό μισθό στη χώρα και ταυτόχρονα να διατηρούν το προσωπικό τους επάγγελμα για την κάλυψη των βιοποριστικών τους αναγκών. Πρέπει να καταστεί σαφές πως η πολιτική αποτελεί εθελοντική προσφορά στο κοινωνικό σύνολο και όχι καριέρα. Έτσι θα έρθει και το τέλος του επαγγελματία πολιτικού.

Όπως είναι κατανοητό, κανένα πολιτικό κόμμα δεν μπορεί να θίξει το εν λόγω ζήτημα για προφανείς λόγους επιβίωσης. Τα μεν κόμματα που βρίσκονται ήδη στη βουλή συναινούν (είτε δια της ψήφου είτε δια της ένοχης σιωπής) καθώς τα μέλη τους δέχονται τις μισθολογικές αυξήσεις, ενώ τα δε εξωκοινοβουλευτικά σιωπούν καθότι επιθυμούν και τα ίδια όσο το δυνατόν καλύτερες απολαβές σε περίπτωση επιτυχημένης εισόδου τους στη βουλή. Μόνο ένα καθαρό και υπερκομματικό πολιτικό κίνημα όπως το δέλτα είναι ελεύθερο να μιλάει για αυτά τα ζητήματα, να παραθέτει τα προβλήματα αλλά και να αντιπροτείνει δημοκρατικές εναλλακτικές. Το τέλος στον καθορισμό του μισθού των βουλευτών από τους ίδιους είναι μάλιστα μία από τις 10 προτάσεις κοινής λογικής του δέλτα.

Το ισχύον πολιτικό σύστημα έχει τελειώσει. Είμαστε αυτοί που περιμέναμε.

Πάρε μέρος – www.todelta.gr

  • Standard Post
  • Written by Σταύρος Καλεντερίδης
  • Leave a comment

ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΒΑΡΒΑΡΟΙ

Είναι αδύνατο να παρακολουθεί κανείς τις εξελίξεις και να μην βλέπει τις ομοιότητες μεταξύ του Τραμπ και της ελληνικής κυβέρνησης.

Η αλήθεια είναι πως και στις 2 περιπτώσεις, τους ακραίους πολιτικούς έφεραν στην εξουσία οι διεφθαρμένες και αντιδημοκρατικές ελίτ Ελλάδας και Η.Π.Α. – οι λεγόμενοι ολιγάρχες. Τα γερασμένα κομματοπαλήκαρα από τη μία και οι επαγγελματίες πολιτικοί – λομπίστες από την άλλη. Μόνο αυτούς έχουμε να κατηγορούμε στην πραγματικότητα καθότι αυτοί δημιούργησαν τις αναγκαίες συνθήκες επικράτησης των βαρβάρων. Σε σύγκριση με τη διαφθορά και την ασυδοσία τους, τα πάντα διαφαίνονταν καλύτερα.

Παρατηρώντας λοιπόν τις εξελίξεις στις Η.Π.Α. είδα έκπληκτος τον Τραμπ να κατηγορεί τον Ομπάμα πως τον παρακολουθούσε προεκλογικά έχοντας βάλει κοριούς στην οικία του. Πρόκειται προφανώς για έναν εξωφρενικό ισχυρισμό που αποδεικνύει την παντελή έλλειψη σοβαρότητας του νυν προέδρου της Αμερικής. Δίχως κανένα αποδεικτικό στοιχείο, ο Τραμπ αναπαρήγαγε τη θεωρία ενός συντηρητικού «δημοσιογράφου» για κοριούς και κάπως έτσι ξεκίνησε η νέα πράξη στο θέατρο του παραλόγου των Η.Π.Α.

Ενώ στην αρχή γέλασα και αναρωτήθηκα πόσο πιο χαμηλά μπορεί να πέσουν οι πολιτικοί του σήμερα, στη συνέχεια προβληματίστηκα όταν συνειδητοποίησα πόσο πιο ακραίοι και παράλογοι είναι οι Έλληνες πολιτικοί από τον Τραμπ. Για παράδειγμα, η σημερινή κυβέρνηση στην Ελλάδα, με τους γραφικούς ανειδίκευτους και τα κομματικά παιδιά της, απέχουν παρασάγγας από τον τρελό και πομπώδη επιχειρηματία Τραμπ. Με ιδεοληψίες και φτηνές ιδεολογίες της δεκάρας, δεν σέβονται τους πολιτικούς άλλων χωρών (σε διαπραγματεύσεις, επισκέψεις, κτλ), δεν σέβονται τους εαυτούς τους (εκφράζουν απόψεις ενώ είναι ανειδίκευτοι και άσχετοι με το αντικείμενο), και τέλος, δεν σέβονται τους πολίτες (προκήρυξαν το απεχθές δημοψήφισμα, λαϊκίζουν με οικτρό τρόπο και δεν σταματούν να λένε ψέματα). Είναι θλιβερό το γεγονός πως αυτοί οι άνθρωποι έχοντας κάνει τόσες καταστροφές στον κοινωνικό ιστό της χώρας, στην οικονομία και στη διεθνή εικόνα και θέση της Ελλάδας, πληρώνονται από τον κρατικό προϋπολογισμό.

Συμπεραίνω πως η ανθρωπότητα έχει καταλήξει τη δεδομένη χρονική στιγμή να υποφέρει από τους χειρότερους δυνατούς πολιτικούς της. Δεδομένου του ανύπαρκτου πολιτικού δυναμικού της Ελλάδας δεν είναι τυχαίο που μας επιβουλεύεται μια κολεγιά απολίτιστων και άξεστων εθνοβόρων προσωπικοτήτων.

  • Standard Post
  • Written by Σταύρος Καλεντερίδης
  • Leave a comment

ΟΔΗΓΟΣ ΚΟΜΜΑΤΩΝ ΓΙΑ ΑΡΧΑΡΙΟΥΣ

Υπάρχει μια θεωρία πολιτικής επιστήμης, γνωστή στην Ελλάδα ως η θεωρία των 2 άκρων, διεθνώς γνωστή ως η  θεωρία του «πετάλου». Σύμφωνα με την εν λόγω θεωρία, οι ακραίες πολιτικές ομάδες στην πραγματικότητα δεν βρίσκονται μακριά η μία από την άλλη πάνω σε κάποια οριζόντια ιδεολογική κλίμακα, αλλά αντιθέτως είναι οι – κατά τα άλλα ίδιες – άκρες ενός πολιτικού «πετάλου» οι οποίες αντικρίζονται και πλησιάζουν η μία την άλλη.

Μιας και η θεωρία των 2 άκρων δεν καλύπτει απόλυτα και δεν εξηγεί πλήρως τον κατήφορο του πολιτικού μας συστήματος, αναγκαιεί η εφαρμογή μιας άλλης θεωρίας, αυτής των «2 άκρων, 2 απολιθωμάτων και λοιπών περισσευμάτων» για να καταστεί σαφές τι ακριβώς συμβαίνει στη χώρα μας.

2 ΑΚΡΑ

Πρώτο συστατικό της θεωρίας αυτής είναι βέβαια τα 2 άκρα. Πρόκειται για ακραία κόμματα τα οποία διαπνέονται από καταστροφικές πολιτικές ιδεολογίες οι οποίες προκαλούν το μίσος, τον διχασμό και τη βία.

Κύριο χαρακτηριστικό των 2 άκρων είναι πως ενώ διατείνονται ότι επιθυμούν να σώσουν μια χώρα, στην πραγματικότητα θέλουν να την καταστρέψουν. «Χρήσιμοι ηλίθιοι» στα κόμματα αυτά προσπαθούν και κάποιες φορές πείθουν, για το καλό των προθέσεων των κομμάτων τους, αλλά η πραγματικότητα συνοψίζεται στην εθνοκτόνα πολιτική που θέλουν να εφαρμόσουν οι ηγέτες τους. Οι αληθινοί και άβουλοι θιασώτες των 2 άκρων είναι άνθρωποι μισαλλόδοξοι, απολίτιστοι, αμύητοι κοινωνικά, χωρίς προσωπικότητα, ζηλωτές της τυφλής και αυτοκαταστροφικής κομματικής ιδεολογίας, δίχως όραμα, ή με μυωπικό όραμα κάποιο απαρχαιωμένο πολιτικό πείραμα το οποίο απέτυχε οικτρά και βούτηξε την ανθρωπότητα στο αίμα και τη δυστυχία.

Επιπλέον χαρακτηριστικό των 2 άκρων είναι η δήθεν δέσμευση τους για «αλλαγή των πάντων», για «εθνική αναγέννηση», «εθνική μεταμόρφωση» και άλλα τέτοια τρομακτικά ψευτο-συνθήματα. Στην πραγματικότητα τα άκρα αντιπαθούν φανατικά τον πολιτισμό, την πρόοδο και το πνεύμα, ενώ ονειρεύονται την επιβολή οπισθοδρομικών πραγματικοτήτων στα πλαίσια είτε μιας νέας Σοβιετίας, είτε ενός Τέταρτου Ράιχ, χωρίς αναστολές για τη βέβαιη βία που θα προκαλέσουν. Επιθυμούν νέες πραγματικότητες που θα βυθίσουν τη χώρα στα ερείπια και τα συντρίμμια. «Αναγκαίες θυσίες» σύμφωνα με την ιδεολογία τους, έτσι ώστε να επιτευχθεί η μεταμόρφωση και να δοθεί στο κόμμα τους η ικανότητα, ως θεοί – δημιουργοί, να χτίσουν πάνω στα συντρίμμια κάτι καλύτερο, και με όσους βέβαια έχουν επιζήσει.

Εξίσου σημαντικό είναι το γεγονός πως τα άκρα απεχθάνονται τη Δημοκρατία. Δρουν βέβαια όπως και τα άλλα κόμματα με αντιδημοκρατικούς θεσμούς, αλλά η εσωτερική τους δομή μοιάζει είτε με παρακρατική οργάνωση είτε με σκοταδιστικές μεσαιωνικές σέκτες. Για τον ίδιο λόγο χρησιμοποιούν κατά κόρον βασικές αντιδημοκρατικές πρακτικές όπως οι συκοφαντίες, η ρητορική μίσους, ο ρεβανσισμός, ο εθνικός διχασμός, ο άκρατος λαϊκισμός,  η προπαγάνδα, η εμμονή στην κομματική γραμμή, η μηδενιστική απλοποίηση των πάντων και βέβαια το ψέμα. Στρατηγικά, τα άκρα προσποιούνται πως παίζουν το παιχνίδι του συστήματος, υπονομεύοντας τις βασικές ελευθερίες και το κράτους δικαίου με το που αναλάβουν την εξουσία έτσι ώστε να προκαταβάλουν και να προκαλέσουν εν τέλει την επιδιωκόμενη συνταγματική αλλαγή. Βασικό στρατηγικό βήμα σε αυτό το σημείο είναι η μεταμόρφωση σε κόμμα-απολίθωμα (βλ. παρακάτω), γνωστό και ως «φαινόμενο του διαδόχου», για να επιτευχθεί η προσέλκυση αντίστοιχων υποστηρικτών για την κατάληψη της εξουσίας. Μακροπρόθεσμα, τα άκρα οραματίζονται να επιβάλουν και το δικό τους πολίτευμα το οποίο είναι σαφώς αυταρχικό, ανελεύθερο και απολυταρχικό.

Τέλος, τα άκρα μπορεί εύκολα να τα αναγνωρίσει κανείς από ειδοποιά χαρακτηριστικά τους, όπως είναι τα πολιτικά απωθημένα, τα διαφόρου τύπου ηθικά πλεονεκτήματα, η καπηλεία οικουμενικών εννοιών ή συμβόλων, τα αισθήματα κατωτερότητας ή ανωτερότητας, και λοιπά κόμπλεξ.

2 ΑΠΟΛΙΘΩΜΑΤΑ

Βασικό κομμάτι της συνταγής της θεωρίας που παρουσιάζεται στο παρόν άρθρο είναι τα συστημικά κόμματα πάνω στα οποία βασίζεται όλη η διαφθορά, η ανικανότητα και η ακινησία κάθε σύγχρονου πολιτικού συστήματος. Τα κόμματα – δεινόσαυροι με τους πολιτικούς – τυραννόσαυρους και τους υποστηρικτές που είτε ψηφίζουν πελατειακά, είτε με την ψευδαίσθηση πολιτικής σταθερότητας και επιλογής του μικρότερου κακού.

Τα απολιθώματα είναι ο ορισμός της Ολιγαρχίας. Ένα κλειστό κονκλάβιο Ολιγαρχών αποφασίζουν για τα ζητήματα του κόμματος, καταλαμβάνουν την εξουσία και συνεχίζουν να αποφασίζουν μόνοι τους δίχως να λογοδοτούν σε κανέναν, αναπαράγοντας την ανικανότητα και την ανυπαρξία τους. Ο ψευτό-αστικός και δήθεν δημοκρατικός χαρακτήρας τους εύκολα ξεγυμνώνεται, καθώς λειτουργούν με δομές σχεδόν μεσαιωνικές όπου ο ένας «τρώει» τον άλλον, η ηγεσία αναδεικνύεται είτε με «δαχτυλίδια» (κληρονομικά δηλαδή), είτε με εκλογές ενός υποψηφίου, και λοιπά φαινόμενα ιλαροτραγικά αλλά και επικίνδυνα. Συνήθως παρατηρείται διαδοχική εναλλαγή στην εξουσία των απολιθωμάτων καθώς είναι εκ φύσεως ανίκανα να παραγάγουν κάποιο έργο οδηγώντας έτσι τους πολίτες να μεταπηδούν εκλογικά στο αντίπαλο κόμμα και πάλι από την αρχή.

Τα χαρακτηριστικά τους είναι αμέτρητα και δύσκολα μπορούν να καλυφθούν σε ένα άρθρο. Κάποιες λέξεις και φράσεις – κλειδιά που αποτελούν οδηγό αναγνώρισης τους είναι οι εξής: παλαιοκομματισμός, διαφθορά, διαπλοκή, πελατειακές σχέσεις, λάδωμα, γραφειοκρατία, υποσχέσεις, κομματικοποίηση των πάντων (φοιτητικές παρατάξεις, συνδικαλιστικές οργανώσεις, Ο.Τ.Α.), έλεγχος της δικαιοσύνης, νεποτισμός, σκάνδαλα, κουμπάροι, κηπουροί, οικογενειοκρατία, ευνοιοκρατία, μιζολιθική εποχή, ανευθυνότητα, κουρασμένα παλικάρια, επαγγελματίες πολιτικοί, ανειδίκευτοι, τραγικές φιγούρες – φετίχ, βαρόνοι, δελφίνοι και γόνοι πολιτικών τζακιών.

Δαρβινικοί εχθροί των απολιθωμάτων αποτελούν η ανανέωση, ο εκσυγχρονισμός, και η δημιουργία. Μεγαλύτερος εχθρός τους ωστόσο είναι η Δημοκρατία και οι πολίτες. Τα κόμματα αυτά δεν πιστεύουν ότι έχουν δικαίωμα οι απλοί πολίτες – «πληβείοι»  να αποφασίζουν για το οτιδήποτε. Αντιθέτως, μόνο αυτοί και οι γόνοι τους δικαιούνται να το κάνουν γι’ αυτό και αντιμετωπίζουν τη χώρα και τους θεσμούς της σαν να είναι το σπίτι τους, διορίζοντας και απολύοντας κατά το δοκούν, επηρεάζοντας τη δικαιοσύνη και τις λοιπές αρχές και γενικότερα οδηγώντας τους πολίτες στην εξαθλίωση και την πολιτική αποξένωση. Μια αποξένωση και αποχή η οποία εξυπηρετεί και εξασφαλίζει τη διαιώνιση της κακονομίας και της κακοδιαχείρισης της χώρας από τα απολιθώματα.

Ίσως ο σωστότερος ορισμός των απολιθωμάτων είναι η περιγραφή ως πολιτικά παράσιτα, σαν το σαράκι που κατατρώει εκ των έσω τις κοινωνίες, τις διαφθείρει, και με έναν νωχελικό αλλά ύπουλο τρόπο τις εκμαυλίζει και τις υποδουλώνει. Οι περισσότεροι από αυτούς τους επηρμένους αλλά κατά τα άλλα πολιτικά ανίδεους «πατρικίους» είναι απολύτως ελεγχόμενοι και δρουν ως φερέφωνα εσωτερικών ή και εξωτερικών μισόδημων συμφερόντων.

ΛΟΙΠΑ ΠΕΡΙΣΣΕΥΜΑΤΑ

Η θεωρία καταλήγει με τα κόμματα – περισσεύματα. Αυτά είναι γνωστά και ως «λοιπά κόμματα». Εν αντιθέσει με τα άκρα και τα απολιθώματα, τα περισσεύματα δεν διεκδικούν την εξουσία και έχουν πάντα χαμηλά εκλογικά ποσοστά. Αυτό είναι και το μοναδικό κοινό χαρακτηριστικό τους.

Κατά τα άλλα, τα περισσεύματα ποικίλλουν και διαφοροποιούνται αρκετά. Κάποια ακολουθούν απαρχαιωμένες και αστείες ιδεολογίες τις οποίες δεν πιστεύουν ούτε καν τα μέλη του αλλά τις ακολουθούν για να δέχονται την κρατική επιχορήγηση εφόσον διατηρούν τα μικρά αλλά εκλέξιμα ποσοστά τους. Κάποια «στήνονται εν μία νυκτί» από οικονομικά συμφέροντα με μοναδικό σκοπό να εξυπηρετήσουν τα εν λόγω συμφέροντα μέσα στη βουλή.  Τέλος, κάποια άλλα, είτε λειτουργούν απλά ως δεκανίκι κάποιου κόμματος (άκρου ή απολιθώματος), είτε προσπαθούν με επικοινωνιακές φούσκες και πυροτεχνήματα να αποκτήσουν ποσοστά ικανά ώστε να καταστούν υποψήφιοι μικροί εταίροι σε περίπτωση συγκυβέρνησης.

Ως επί το πλείστον όμως, τα περισσεύματα είναι αυτό που ονομάζουμε προσωποκεντρικά κόμματα. Αυτό σημαίνει πως ιδρύονται από κάποιον πρώην εκλεγμένο πολιτικό κατόπιν αποχώρησης ή διαγραφής του από το κόμμα (είτε απογοητευμένος διότι δεν του δόθηκε κάποια θέση, είτε επειδή έγινε ξαφνικά «ανεπιθύμητος»), με τις υπόλοιπες θέσεις να συμπληρώνονται από φίλους του και λοιπές φιλόδοξες  προσωπικότητες. Σε περίπτωση που ο ιδρυτής αποχωρήσει είτε καταπονημένος είτε για να εξαργυρώσει τη δύναμη του σε ένα άλλο ισχυρότερο κόμμα, τα προσωποκεντρικά κόμματα οδηγούνται νομοτελειακά στην ανυπαρξία και τη λήθη.   

Στην πραγματικότητα τα κόμματα – περισσεύματα νομιμοποιούν εν τέλει το πολιτικό σύστημα με την παρουσία και τη συμμετοχή τους. Κινητοποιούν μέχρι και υγιείς δυνάμεις της κοινωνίας τις οποίες και ματαιώνουν, ή ορθότερα, τις γονατίζουν, μέσα σε ένα σύστημα το οποίο αποδέχεται ως νικητές και πολιτικούς αξιωματούχους, είτε τους επικίνδυνους ακραίους είτε τα ανάξια απολιθώματα.  

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Και οι τρεις κατηγορίες αφορούν περιπτώσεις κομμάτων που προφανώς δεν ενδιαφέρονται καθόλου για τους πολίτες και τη χώρας τους. Άκρα, απολιθώματα και περισσεύματα είναι πραγματικά κομμάτι του προβλήματος και δεν μπορούν ποτέ να αποτελέσουν στοιχείο της λύσης σε μια χώρα. Η ομοιότητα τους αυτή υπογραμμίζεται από την τρομερή κινητικότητα που παρατηρείται στις τάξεις τους, μιας και ένα κόμμα δύναται να μετεξελιχθεί και να μεταπηδήσει από την μία κατηγορία στην άλλη. Επιπροσθέτως, ένα κόμμα μπορεί να έχει στοιχεία από μία, από δύο ή και από τις τρεις κατηγορίες.

Κλείνοντας, η θεωρία των «2 άκρων, 2 απολιθωμάτων και λοιπών περισσευμάτων» εύκολα γίνεται αντιληπτή. Βάσει αυτής κάποιοι μπορεί να θεωρήσουν πως δεν υπάρχει ελπίδα. Ωστόσο η θεωρία απέχει από την πράξη. Στην πράξη έχουμε τη δυνατότητα να δημιουργήσουμε κάτι θετικό, υπερκομματικό και υπερ-ιδεολογικό και να βελτιώσουμε τη ζωή μας. Αυτό είναι το δέλτα, η πολιτική επανάσταση που ξεκίνησε στην Ελλάδα και σκοπεύει να αλλάξει ολόκληρο το πολιτικό σύστημα της χώρας!

Μάθε πως και πάρε μέρος στο www.todelta.gr

  • Standard Post
  • Written by Σταύρος Καλεντερίδης
  • Leave a comment

ΤΙ ΠΡΟΚΑΛΕΣΕ ΤΗ ΔΙΑΦΟΡΑ ΣΤΙΣ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ ΤΣΙΠΡΑ – ΤΡΑΜΠ;

Για ποιο λόγο, αν και οι δύο εξίσου πολιτικά επικίνδυνοι και ανεξέλεγκτοι, ο Τσίπρας δεν απείλησε και δεν επιτέθηκε ανοιχτά στην Ελληνική δικαιοσύνη όπως είδαμε να κάνει πρόσφατα ο Τραμπ στη χώρα του;

Όταν ακόμα μαινόταν ο «πόλεμος» για το αντισυνταγματικό και πολιτικά ανήθικο ζήτημα αδειοδότησης λειτουργίας των τηλεοπτικών καναλιών, ο Τσίπρας είχε τότε «περιοριστεί» στο να προκαταβάλει την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας, δηλώνοντας πως «η δικαιοσύνη θα βγάλει την απόφαση της αλλά δεν δίνω ούτε μια πιθανότητα το ΣτΕ να ακυρώσει τον διαγωνισμό». Όταν έπειτα το Στε κατακεραύνωσε το σχετικό νομοσχέδιο Παππά το οποίο επιχειρούσε να παραδώσει τον έλεγχο των καναλιών στο κυβερνών κόμμα, ο Τσίπρας παρέμεινε σιωπηλός και φάνηκε να αποδέχεται την ολοκληρωτική του ήττα.

Αντίθετα, ο Πρόεδρος των Η.Π.Α. Τραμπ, πρόσφατα εξέδωσε εκτελεστικές αποφάσεις μέσω των οποίων απαγόρευε την είσοδο στη χώρα σε πολίτες 7 μουσουλμανικών χωρών –   στοχοποιημένες από τον ίδιο. Λίγες μέρες αργότερα, η δικαστική εξουσία των ΗΠΑ αντέδρασε, και ένας ομοσπονδιακός δικαστής από το Σιάτλ «πάγωσε» τις εν λόγω αποφάσεις και ουσιαστικά ακύρωσε την πολιτική Τραμπ στο μεταναστευτικό ζήτημα. Στην περίπτωση αυτή, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ αντέδρασε στην εν λόγω εξέλιξη και κατονόμασε τον εν λόγω δικαστικό, περιγράφοντας την απόφαση του ως «γελοία» και τον ίδιο ως «δήθεν δικαστή», προσθέτοντας, πως στην περίπτωση ενδεχόμενου τρομοκρατικού περιστατικού οι πολίτες θα πρέπει να αποδώσουν ευθύνες στους δικαστικούς της χώρας.

Και στις 2 περιπτώσεις οι αρχηγοί κρατών είδαν τα πολιτικά τους σχέδια να καταρρίπτονται από μια δικαστική απόφαση. Και οι 2 περιπτώσεις αφορούν πολιτικά ασταθείς και επικίνδυνους ηγέτες. Οι αντιδράσεις τους ωστόσο ήταν εκ διαμέτρου αντίθετες. Ο μεν φάνηκε να αποδέχεται την ήττα του, ενώ ο δε αποφάσισε ξεκάθαρα να αντεπιτεθεί. Η διαφορά αυτή εξηγείται από ένα και μόνο πράγμα –  τον τρόπο διορισμού των ανώτατων δικαστικών στις δύο χώρες.

Συγκεκριμένα, στη χώρα μας, «οι προαγωγές στις θέσεις του προέδρου και του αντιπροέδρου του Συμβουλίου της Επικρατείας, του Αρείου Πάγου και του Ελεγκτικού Συνεδρίου ενεργούνται με προεδρικό διάταγμα που εκδίδεται ύστερα από πρόταση του Υπουργικού Συμβουλίου» (αρθ.90§5 Σύνταγμα των Ελλήνων), και επιπροσθέτως, «την πειθαρχική αγωγή κατά των δικαστικών λειτουργών εγείρει ο Υπουργός Δικαιοσύνης» (αρθ.91§1 Σύνταγμα των Ελλήνων).

Αντίθετα, στις ΗΠΑ, «ο Πρόεδρος έχει τη δυνατότητα, κατόπιν συμβουλής και σύμφωνης γνώμης της Γερουσίας, να διορίζει τους ανώτατους δικαστικούς της χώρας» (αρθ.2 Σύνταγμα των ΗΠΑ).

Τι σημαίνει αυτό; Στην Ελλάδα, η πολιτική ηγεσία διορίζει και ελέγχει τη δικαστική εξουσία. Αυτή δυστυχώς είναι η τραγική αλήθεια. Συνεπώς, οι δικαστικοί λειτουργοί δεν είναι αντίπαλοι των κυβερνόντων, ενώ συνηθίζεται κάποιες φορές να λαμβάνονται αντικυβερνητικές αποφάσεις έτσι ώστε να διασκεδάζεται και η κοινή γνώμη ειδικά όταν προηγούνται επικοινωνιακά λάθη και πρόωροι πανηγυρισμοί νίκης, όπως έγινε και στην περίπτωση του αντιδημοκρατικού νόμου Παππά. Γι’ αυτό και η αποδοχή της εξέλιξης από τον Τσίπρα. Η λύση στις όποιες διαφωνίες και η εξομάλυνση των σχέσεων Τσίπρα και δικαστικών, θα δοθεί με προσωπικές επαφές, πιθανότατα μάλιστα στο γραφείο του πρωθυπουργού..

Αντίθετα, στις ΗΠΑ η δικαστική εξουσία είναι ανεξάρτητη καθώς απαιτείται συμβιβασμός Γερουσίας και Προέδρου για την ανάδειξη των ανώτατων δικαστικών, οι οποίοι και δεν λογοδοτούν ούτε ελέγχονται από την εκάστοτε κυβέρνηση. Με άλλα λόγια ο Τραμπ δεν ελέγχει τους δικαστές για να αποδεχτεί σιωπηρά τις εξελίξεις. Αν το δικαστικό σώμα κρίνει αντισυνταγματικό το σύνολο του πολιτικού του προγράμματος και αποφασίσει να το σταματήσει, μπορεί να το κάνει. Στην περίπτωση αυτή, το μόνο που μπορούν να κάνουν ο Τραμπ και το Υπουργείο Δικαιοσύνης που αυτός ελέγχει, είναι να αντεπιτεθούν. Η λύση στην αντιδικία και τις όποιες διαφωνίες θα δοθεί στα δικαστήρια.

Το δέλτα είναι ο πολιτικός φορέας ο οποίος πρεσβεύει την πραγματική ανεξαρτησία της δικαιοσύνης στην Ελλάδα. Μάθε πως και πάρε μέρος στην προσπάθεια μας να αλλάξουμε το πολιτικό σύστημα της χώρας στο www.todelta.gr

  • Standard Post
  • Written by Σταύρος Καλεντερίδης
  • Leave a comment

ΤΟ Δ – ΤΙ ΕΙΝΑΙ, ΤΙ ΠΡΕΣΒΕΥΕΙ, ΤΙ ΕΠΙΔΙΩΚΕΙ

«Από τη στιγμή που ξεκινήσει η κοινωνική αλλαγή τίποτα δεν μπορεί να την ανατρέψει. Δεν γίνεται να αφαιρέσεις τη γνώση από κάποιον που έχει μάθει να διαβάζει. Δεν γίνεται να ταπεινώσεις κάποιον που αισθάνεται υπερηφάνεια. Δεν μπορείς να καταπιέσεις τους πολίτες που δεν φοβούνται πια. Έχουμε δει το μέλλον και το μέλλον μας ανήκει»

– Cesar Chavez
Έχουμε δοκιμάσει τα πάντα. Αριστερόστροφους, δεξιόστροφους, ακραίους, μετριοπαθείς και μέτριους. Κόμματα, σωτήρες, συμμαχίες, λυκοφιλίες, νέα πρόσωπα και αρχαία. Ειδικούς, ανειδίκευτους, λαϊκιστές και τεχνοκράτες. Το αποτέλεσμα ήταν πάντοτε το ίδιο και ήταν πάντοτε εναντίον μας.
Λένε πως έχουμε αυτούς που μας αξίζουν. Πως εμείς τους ψηφίσαμε και πως είμαστε και εμείς συνυπεύθυνοι. Μας στοχοποιούν με μια ενοχική προπαγάνδα η οποία μας οδηγεί στο αδιέξοδο και μας στρέφει τον έναν εναντίον του άλλου. Αν φταίει κάποιος, τότε φταίει το πολιτικό μας σύστημα. Το ίδιο σύστημα που αναδεικνύει μόνο του τους πολιτικούς υποψηφίους με το γνωστό «χρίσμα» το οποίο μάλλον έχει επιβιώσει από άλλον αιώνα. Το ίδιο σαθρό πολιτικό σύστημα στο οποίο το 20% των φερόμενων αντιπροσώπων μας δεν τους ψηφίζουν καν οι πολίτες (12 βουλευτές επικρατείας και 50 βουλευτές-μπόνους πρώτου κόμματος), και στο οποίο προΐσταται ένα κυβερνών κόμμα που κατά την τελευταία εκλογική διαδικασία έλαβε την υποστήριξη μόλις του 19,43% των ψηφοφόρων! Το ίδιο διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα που εξισώνει τη λευκή ψήφο με την άκυρη προς όφελος του και υποκλέπτει την ψήφο των πολιτών που στηρίζουν κόμματα τα οποία δεν κατορθώνουν να μπουν στη βουλή.
Ξέρουμε λοιπόν τι δεν χρειαζόμαστε. Γνωρίζουμε που δεν πρέπει να βασιστούμε για να βρεθεί η λύση. Η αναζήτηση ωστόσο δεν θα είναι μεγάλη καθώς αυτοί που περιμέναμε είμαστε εμείς οι ίδιοι. Προσπαθούν να μας πείσουν πως είμαστε αδρανείς, αδιάφοροι και αμέτοχοι. Στην πραγματικότητα το ίδιο το σύστημα μας κρατάει αιχμάλωτους και μας καθιστά αδύναμους να αντιδράσουμε, ενώ η κάθε προσπάθεια μας για συμμετοχή είτε γίνεται ελεγχόμενα (εκλογές) είτε ματαιώνεται και ακυρώνεται από τους κομματικούς μηχανισμούς και τα στημένα τους παιχνίδια.Αυτό που μένει είναι να πάρουμε την κατάσταση για πρώτη φορά στα χέρια μας. Ελεύθερα και ακηδεμόνευτα. Ξαναγράφοντας τους κανόνες του παιχνιδιού. Αυτό είναι το «δέλτα».
Το δέλτα είναι η πρώτη πολιτική, υπερκομματική εκστρατεία, που στόχο έχει την αλλαγή ολόκληρου του πολιτικού συστήματος της Ελλάδας, την κάλυψη του κενού δημοκρατίας που υπάρχει και την αναζήτηση οριστικών λύσεων στα προβλήματα των πολιτών.
Το θεσμικό οικοδόμημα του δέλτα στηρίζεται σε 10 μεταρρυθμίσεις – αντίδοτο στην παρακμή των κομμάτων, του πολιτικού συστήματος και της «κομματικής δημοκρατίας». Πρόκειται για 10 ιδέες «κοινής λογικής», που θεωρούνται κοινώς και ευρέως αποδεκτές μεταξύ των οποίων είναι:
• Το τέλος στο διορισμό και τον έλεγχο των δικαστικών από τους πολιτικούς
• Η απόλυτη ανεξαρτησία δήμων και περιφερειών
• Η υποχρεωτικά δημοκρατική λειτουργία των κομμάτων
• Η κατάργηση της ασυλίας και των προνομίων των βουλευτών και υπουργών,
και η αντιμετώπιση λοιπών συστημικών παθογενειών που συνδέονται με φαινόμενα διαφθοράς και διαπλοκής αλλά και απαξίωσης του πολίτη.
Πάνω απ΄όλα όμως το δέλτα προωθεί τη Δημοκρατία, στη συμμετοχική και ενισχυμένη της μορφή κατά την οποία ο πολίτης βρίσκεται στο επίκεντρο με ουσιαστική συμμετοχή στο πολιτικό γίγνεσθαι της χώρας. Μιλάμε δηλαδή για μια πολιτική επανάσταση.
Ξεκινάμε συγκεντρώνοντας υποστηρικτές από όλη την Ελλάδα. Η αύξηση των υποστηρικτών θα οδηγήσει σε ανάλογη κλιμάκωση της πολιτικής μας πίεσης προς το πολιτικό σύστημα, με προσέγγιση βουλευτών και αξιωματούχων για την προώθηση ιδεών και πρακτικών «κοινής λογικής» στη χώρα. Στην περίπτωση που τελικά το σύστημα δεν «ενδώσει», και κατόπιν συγκέντρωσης σημαντικής πολιτικής δύναμης μέσω υποστηρικτών, το δέλτα θα καταλήξει στη δημιουργία πολιτικού φορέα ικανού να εκφράσει τους υποστηρικτές του.
Πρώτη εκδήλωση και παρουσίαση του δέλτα την Παρασκευή 14 Οκτωβρίου και ώρα 19:00 στο ιστορικό κτίριο του Μεγάρου της Παλαιάς Βουλής στην Αθήνα (οδός Σταδίου & Κολοκοτρώνη). Event στο Facebook.
Μπες στο www.todelta.gr , γίνε εθελοντής ή υποστηρικτής του δέλτα και πρωταγωνίστησε στην πολιτική μας επανάσταση!
Για περισσότερες πληροφορίες και διευκρινίσεις, μπορείς να επικοινωνείς μαζί μας στην ηλεκτρονική διεύθυνση: connect@todelta.gr
Μην στέκεσαι άλλο αμέτοχος. Δημιούργησε τη νέα εποχή.
  • Standard Post
  • Written by Σταύρος Καλεντερίδης
  • Leave a comment

ΤΟ ΔΕΛΤΑ

«Από τη στιγμή που ξεκινήσει η κοινωνική αλλαγή τίποτα δεν μπορεί να την ανατρέψει. Δεν γίνεται να αφαιρέσεις τη γνώση από κάποιον που έχει μάθει να διαβάζει. Δεν γίνεται να ταπεινώσεις κάποιον που αισθάνεται υπερηφάνεια. Δεν μπορείς να καταπιέσεις τους πολίτες που δεν φοβούνται πια. Έχουμε δει το μέλλον και το μέλλον μας ανήκει»

– Cesar Chavez

Έχουμε δοκιμάσει τα πάντα. Αριστερόστροφους, δεξιόστροφους, ακραίους, μετριοπαθείς και μέτριους. Κόμματα, σωτήρες, συμμαχίες, λυκοφιλίες, νέα πρόσωπα και αρχαία. Ειδικούς, ανειδίκευτους, λαϊκιστές και τεχνοκράτες. Το αποτέλεσμα ήταν πάντοτε το ίδιο και ήταν πάντοτε εναντίον μας.

Λένε πως έχουμε αυτούς που μας αξίζουν. Πως εμείς τους ψηφίσαμε και πως είμαστε και εμείς συνυπεύθυνοι. Μας στοχοποιούν με μια ενοχική προπαγάνδα η οποία μας οδηγεί στο αδιέξοδο και μας στρέφει τον έναν εναντίον του άλλου. Αν φταίει κάποιος, τότε φταίει το πολιτικό μας σύστημα. Το ίδιο σύστημα που αναδεικνύει μόνο του τους πολιτικούς υποψηφίους με το γνωστό «χρίσμα» το οποίο μάλλον έχει επιβιώσει από άλλον αιώνα. Το ίδιο σαθρό πολιτικό σύστημα στο οποίο το 20% των φερόμενων αντιπροσώπων μας δεν τους ψηφίζουν καν οι πολίτες (12 βουλευτές επικρατείας και 50 βουλευτές-μπόνους πρώτου κόμματος), και στο οποίο προΐσταται ένα κυβερνών κόμμα που κατά την τελευταία εκλογική διαδικασία έλαβε την υποστήριξη μόλις του 19,43% των ψηφοφόρων! Το ίδιο διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα που εξισώνει τη λευκή ψήφο με την άκυρη προς όφελος του και υποκλέπτει την ψήφο των πολιτών που στηρίζουν κόμματα τα οποία δεν κατορθώνουν να μπουν στη βουλή.

Ξέρουμε λοιπόν τι δεν χρειαζόμαστε. Γνωρίζουμε που δεν πρέπει να βασιστούμε για να βρεθεί η λύση. Η αναζήτηση ωστόσο δεν θα είναι μεγάλη καθώς αυτοί που περιμέναμε είμαστε εμείς οι ίδιοι. Προσπαθούν να μας πείσουν πως είμαστε αδρανείς, αδιάφοροι και αμέτοχοι. Στην πραγματικότητα το ίδιο το σύστημα μας κρατάει αιχμάλωτους και μας καθιστά αδύναμους να αντιδράσουμε, ενώ η κάθε προσπάθεια μας για συμμετοχή είτε γίνεται ελεγχόμενα (εκλογές) είτε ματαιώνεται και ακυρώνεται από τους κομματικούς μηχανισμούς και τα στημένα τους παιχνίδια.  Αυτό που μένει είναι να πάρουμε την κατάσταση για πρώτη φορά στα χέρια μας. Ελεύθερα και ακηδεμόνευτα. Ξαναγράφοντας τους κανόνες του παιχνιδιού. Αυτό είναι το «δέλτα».

Το δέλτα είναι η πρώτη πολιτική, υπερκομματική εκστρατεία, που στόχο έχει την αλλαγή ολόκληρου του πολιτικού συστήματος της Ελλάδας, την κάλυψη του κενού δημοκρατίας που υπάρχει και την αναζήτηση οριστικών λύσεων στα προβλήματα των πολιτών.

Το θεσμικό οικοδόμημα του δέλτα στηρίζεται σε 10 μεταρρυθμίσεις – αντίδοτο στην παρακμή των κομμάτων, του πολιτικού συστήματος και της “κομματικής δημοκρατίας”. Πρόκειται για 10 ιδέες «κοινής λογικής», που θεωρούνται κοινώς και ευρέως αποδεκτές μεταξύ των οποίων είναι:

  • Το τέλος στο διορισμό και τον έλεγχο των δικαστικών από τους πολιτικούς
  • Η απόλυτη ανεξαρτησία δήμων και περιφερειών
  • Η υποχρεωτικά δημοκρατική λειτουργία των κομμάτων
  • Η κατάργηση της ασυλίας και των προνομίων των βουλευτών και υπουργών,

και η αντιμετώπιση λοιπών συστημικών παθογενειών που συνδέονται με φαινόμενα διαφθοράς και διαπλοκής αλλά και απαξίωσης του πολίτη.

Πάνω απ΄όλα όμως το δέλτα προωθεί τη Δημοκρατία, στη συμμετοχική και ενισχυμένη της μορφή κατά την οποία ο πολίτης βρίσκεται στο επίκεντρο με ουσιαστική συμμετοχή στο πολιτικό γίγνεσθαι της χώρας. Μιλάμε δηλαδή για μια πολιτική επανάσταση.

Ξεκινάμε συγκεντρώνοντας υποστηρικτές από όλη την Ελλάδα. Η αύξηση των υποστηρικτών θα οδηγήσει σε ανάλογη κλιμάκωση της πολιτικής μας πίεσης προς το πολιτικό σύστημα, με προσέγγιση βουλευτών και αξιωματούχων για την προώθηση ιδεών και πρακτικών «κοινής λογικής» στη χώρα. Στην περίπτωση που τελικά το σύστημα δεν «ενδώσει», και κατόπιν συγκέντρωσης σημαντικής πολιτικής δύναμης μέσω υποστηρικτών, το δέλτα θα καταλήξει στη δημιουργία πολιτικού φορέα ικανού να εκφράσει τους υποστηρικτές του.

Πρώτη εκδήλωση και παρουσίαση του δέλτα την Παρασκευή 14 Οκτωβρίου και ώρα 19:00 στο ιστορικό κτίριο του Μεγάρου της Παλαιάς Βουλής στην Αθήνα (οδός Σταδίου & Κολοκοτρώνη): https://www.facebook.com/events/1664432663884919/?ti=icl

Μπες στο www.todelta.gr , γίνε εθελοντής ή υποστηρικτής του δέλτα και πρωταγωνίστησε στην πολιτική μας επανάσταση!

Για περισσότερες πληροφορίες και διευκρινίσεις, μπορείς να επικοινωνείς μαζί μας στην ηλεκτρονική διεύθυνση: connect@todelta.gr

Μην στέκεσαι άλλο αμέτοχος. Δημιούργησε τη νέα εποχή.

  • Standard Post
  • Written by Σταύρος Καλεντερίδης
  • Leave a comment