8+1 ΕΡΩΤΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΣΚΟΠΙΑΝΟ

Τι ακριβώς έχει συμβεί;

Η ελληνική κυβέρνηση μετά την επίσκεψη στις ΗΠΑ, επέστρεψε με την υπόδειξη να λύσει άμεσα το Σκοπιανό ζήτημα για να ανοίξει το θέμα της εισόδου των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ.

Τα Σκόπια από το 1991 έχουν εγείρει εξωφρενικές αξιώσεις εναντίον της Ελλάδας, διεκδικώντας από το όνομα και την ιστορία μας μέχρι και εδάφη της ελληνικής περιφέρειας της Μακεδονίας.

Οι Έλληνες πολιτικοί, συνεννοημένοι μεταξύ τους, διαπραγματεύονται τώρα όπως και τότε, έναν «έντιμο συμβιβασμό», να χαρίσουν δηλαδή τη «Μακεδονία» και να δώσουν χώρο στις εθνικιστικές διεκδικήσεις των Σκοπιανών εναντίον μας. Είναι σαν να διεκδικεί κάποιος στα καλά καθούμενα το σπίτι σου, και εσύ αφενός να δικαιολογείς την επιθετικότητα του και αφετέρου να διαπραγματεύεσαι έναν «έντιμο συμβιβασμό» παραχωρώντας του μόνο το σαλόνι σου.

Η χώρα μας δεν επιτέθηκε σε κανέναν και δεν ζήτησε τίποτα από κανέναν. Αντίθετα είναι η ίδια στόχος και θύμα ιμπεριαλιστικής επιθετικότητας, και το πολιτικό μας σύστημα αντί να υπερασπιστεί τη χώρα όπως οφείλει, είναι αντίθετα αποφασισμένο να προβεί σε παράλογες παραχωρήσεις, για τις οποίες μάλιστα δεν νομιμοποιείται. Ο ιστορικός παραλληλισμός με την τραγική απόπειρα κατευνασμού της ναζιστικής Γερμανίας με το ξεπούλημα της Τσεχοσλοβακίας καθίσταται εδώ διδακτικός.

 

Ποια είναι η σωστή εθνική θέση στο ζήτημα;

Αυστηρή και απόλυτη απαγόρευση οποιασδήποτε χρήσης του ονόματος «Μακεδονία» και των παραγώγων του από τη γείτονα χώρα. Η μακεδονική ταυτότητα, ιστορία και συνείδηση είναι μονάχα και υπερήφανα Ελληνική. Η Μακεδονία είναι Ελλάδα. Η παραμικρή παραχώρηση στα αυτονόητα εθνικά κυρίαρχα δικαιώματα μας αποτελεί τραγική εθνική ήττα.

Την ίδια θέση οφείλει να υιοθετήσει άμεσα και το πολιτικό προσωπικό, αντί να υπονομεύει τη χώρα μας πρεσβεύοντας σύνθετη ονομασία ή χειρότερα.

 

Πώς πρέπει να ονομασθούν τα Σκόπια;

Η γεωγραφική περιοχή των Σκοπίων δεν ήταν ποτέ τμήμα της Μακεδονίας. Αυτό είναι κοινώς και ευρέως αποδεκτό.

Αντίθετα, η Μακεδονία και οι Μακεδόνες Έλληνες βρίσκονταν για τουλάχιστον 2500 χρόνια εκεί ακριβώς όπου είναι η σύγχρονη ελληνική περιφέρεια της Μακεδονίας.

Σχετικά με τα Σκόπια κατά την αρχαιότητα, η περιοχή αποτελούσε την ιστορική Παιονία, κατάκτηση και μετέπειτα μέρος του Μακεδονικού Βασιλείου. Όπως υποστηρίζει ο επίτιμος καθηγητής Κλασικής Αρχαιολογίας του Πανεπιστήμιου Μπέρκλεϊ, κ. Στίβεν Μίλλερ, η  Παιονία ήταν περιοχή βόρεια του όρους Βαρνούς και του όρους Όρβηλος. Η περιγραφή του Ρωμαίου ιστοριογράφου Titus Livius για τη ρωμαϊκή επαρχία της Μακεδονίας (45.29.7 και 12) καθιστά σαφές ότι οι Παίονες ζούσαν βόρεια των εν λόγω βουνών, (τα οποία σήμερα αποτελούν γεωγραφικά τα φυσικά όρια της Ελλάδας) και νότια της Δαρδανίας, που σήμερα βρίσκεται το Κόσοβο.

Αν και είναι γεγονός ότι οι άνθρωποι εκείνοι υποτάχθηκαν στον Φίλιππο Β΄, πατέρα του Αλεξάνδρου το 359 π.Χ. (Διόδωρος ο Σικελιώτης 16.4.2), δεν ήταν ποτέ Μακεδόνες και ποτέ δεν έζησαν στη Μακεδονία. Πράγματι, ο Δημοσθένης (Ολυνθιακός 1.23), μας λέει ότι είχαν υποδουλωθεί από τον Μακεδόνα Φίλιππο και σαφώς κατά συνέπεια δεν ήταν Μακεδόνες. Ο Ισοκράτης (5.23) σημειώνει το ίδιο. Ομοίως, για παράδειγμα, οι Αιγύπτιοι, οι οποίοι υποτάχθηκαν από τον Αλέξανδρο, ήταν υπό μακεδονική μεν διοίκηση, συμπεριλαμβανομένης και της Κλεοπάτρας, αλλά ποτέ δεν υπήρξαν οι ίδιοι Μακεδόνες και η Αίγυπτος ποτέ δεν ονομαζόταν Μακεδονία. Το ίδιο μπορεί να ειπωθεί για τις λοιπές κατακτήσεις του Μεγάλου Αλεξάνδρου, μεταξύ των οποίων το σημερινό Ιράν και η βορειοδυτική Ινδία. Ποτέ δεν ονομάστηκαν Μακεδονία και ποτέ βέβαια δεν είχαν κάποια τέτοια παράλογη απαίτηση.

Ακόμα όμως και η ιστορική Παιονία δεν μπορεί να περιγράψει με ορθό τρόπο τη σημερινή εθνολογική σύνθεση των Σκοπίων. Με βάση λοιπόν τη σημερινή πραγματικότητα, η αποδεκτή ονομασία του – εν πολλοίς τεχνητού – κρατιδίου εκ μέρους της Ελλάδας είναι η «Δημοκρατία της Κεντρικής Βαλκανικής».

Εναλλακτικά, και εφόσον οι Σκοπιανοί το επιθυμούν, μπορούν να υιοθετήσουν το όνομα που κατείχε η περιοχή τους ως επαρχία του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας, και συγκεκριμένα «Βαρντάρσκα Μπανόβινα» (επαρχία του Βαρδάρη), ή παράγωγα αυτού. Τέλος, διατηρούν την επιλογή να υιοθετήσουν ως χώρα το όνομα «Σκόπια» με πρωτεύουσα αυτής την Πόλη των Σκοπίων (κατά τα πρότυπα του Μεξικό και της Πόλης του Μεξικού).

 

Ποιοι και γιατί πρεσβεύουν σύνθετη ονομασία;

Σύσσωμος ο διεθνής επιστημονικός κόσμος (ιστορικοί, φιλόλογοι, αρχαιολόγοι, διεθνώς κορυφαίοι καθηγητές, κτλ.) λένε το αυτονόητο, ότι δηλαδή η Μακεδονία είναι μία, είναι ιστορικά, εθνολογικά και γεωγραφικά Ελληνική, και συνεπώς η γειτονική χώρα δεν έχει κανένα δικαίωμα σε σχετική ονομασία. Το ίδιο προφανώς γνωρίζουν και οι Έλληνες πολίτες.

Αντιθέτως, εγχώριοι πολιτικοί από όλα τα κόμματα (συντριπτική πλειοψηφία), συντάσσονται δυστυχώς με τους Σκοπιανούς ομόλογους τους και τη Σκοπιανή προπαγάνδα και τον αλυτρωτισμό κατά της χώρας μας. Ο λόγος είναι η παραμονή στην εξουσία μιας και θεωρούν ότι κάνοντας το θέλημα ανθελληνικών εξωτερικών δυνάμεων εξασφαλίζουν οικονομική και πολιτική υποστήριξη για να διασφαλίσουν την πολυπόθητη τους καρέκλα. Μιλάμε για ωμό ξεπούλημα. Φανταστείτε αν ήταν ανεστραμμένη η δυναμική και αν οι πολίτες δεν γνώριζαν την αλήθεια, τι θα είχαν πρωτο-ξεπουλήσει οι πολιτικοί της Ελλάδας. Σίγουρα δεν θα είχαν κανένα πρόβλημα να εκχωρήσουν και ολόκληρο το όνομα «Μακεδονία», δίχως σύνθετα.

Οι Σκοπιανοί πολιτικοί προωθούν βέβαια το εθνικό τους συμφέρον και αποβλέπουν σε επεκτατισμό, άμεση συνδιαχείριση των Μακεδονικών αρχαιολογικών χώρων (Βεργίνα, Πέλλα, Αμφίπολη, κτλ.), μελλοντική κατάληψη και απελευθέρωση των «κατεχόμενων» πόλεων της Ελληνικής «Μακεδονίας του Αιγαίου», και έξοδο τους στη θάλασσα. Ιστορικά, αντίστοιχος στόχος και του Τίτο και των Βουλγάρων ήταν η απόσπαση της Ελληνικής Μακεδονίας με αντίστοιχη προπαγάνδα.

Οι εξωγενείς δυνάμεις, τα συμφέροντα των οποίων εκπροσωπούν οι εκμαυλισμένοι Έλληνες πολιτικοί, επιθυμούν το ξήλωμα της Μακεδονικής ταυτότητας από την Ελλάδα, κάτι το οποίο ισοδυναμεί με άμεση αποδυνάμωση της χώρας, για να μπορούν έτσι να διαχειρίζονται και να επιβουλεύονται με μεγαλύτερη ευκολία την πατρίδα μας.

Για τους λόγους αυτούς παρατηρούμε πλήρη διαφωνία Ελλήνων και Σκοπιανών πολιτικών από τη μία πλευρά, και πολιτών, επιστημόνων και διεθνούς κοινής γνώμης από την άλλη.

 

Ποια είναι η θέση της Τουρκίας;

Η Τουρκία έχει αναγνωρίσει τα Σκόπια ως Μακεδονία και πρεσβεύει τη διεθνή αναγνώριση της χώρας ως Μακεδονία και τίποτα λιγότερο. Επιπλέον σε διπλωματικό επίπεδο η Τουρκία δεν δέχεται καμία σύνθετη ονομασία, ενώ επιφυλάσσεται να ασκήσει βέτο στην ένταξη των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ αν η χώρα δεν εισχωρήσει στη βορειοατλαντική συμμαχία με την «καθαρή» συνταγματική της ονομασία, δηλαδή ως «Μακεδονία».

Η τακτική αυτή βέβαια είναι περισσότερο διπλωματική παρά ρεαλιστική και αποσκοπεί στο να υποβοηθήσει τις ελληνικές πολιτικές ελίτ να περάσουν με δόλιο τρόπο μια σύνθετη ονομασία, «πουλώντας» στους Έλληνες πολίτες το αφήγημα της νίκης, τρόπον τινά, επί της Τουρκικής αδιαλλαξίας.

 

Τι θα συμβεί στο μαύρο σενάριο αποδοχής σύνθετης ονομασίας από την Ελλάδα;

Αρχικά η Ελλάδα δεν κερδίζει τίποτα απολύτως.

Αντίθετα, η Ελληνική Μακεδονία ως περιφέρεια θα υστερεί πάντα της Σκοπιανής «Μακεδονίας» ως χώρα, σε διεθνή προβολή και αναγνώριση. Σε συνδυασμό με την νομοτελειακά βέβαιη εγκατάλειψη του όποιου σύνθετου προσδιορισμού από τους Σκοπιανούς (βόρεια, νέα, άνω, κτλ.) είτε για χάριν συντομίας, είτε λόγω σκοπιμότητας, τα Σκόπια θα γίνουν η μία και μοναδική, αληθινή Μακεδονία. Προφανώς αυτή η εγκατάλειψη του σύνθετου όρου θα έπεται της ένταξης των γειτόνων σε Ε.Ε. και ΝΑΤΟ, και έτσι η Ελλάδα δεν θα έχει την παραμικρή δυνατότητα αντίδρασης.

Ταυτόχρονα οι Σκοπιανοί επιτυγχάνουν την νομιμοποίηση που τόσα χρόνια αποζητούν. Από εμάς διεκδικούν, εμείς τους δικαιώνουμε αν το κάνουμε και κανένας άλλος, από όσα κράτη και αν τους έχουν αναγνωρίσει. Και όλα τα κράτη της υφηλίου να τους αναγνωρίσουν, εμείς είμαστε αυτοί που κρατάμε το κλειδί της νομιμοποίησης των αξιώσεών τους ως αποκλειστικοί ιδιοκτήτες της μακεδονικής κληρονομιάς.

Το όνομα είναι σαφέστατα συνδεδεμένο με ευρύτερες στοχεύσεις. Ο ακραίος εθνικισμός και αλυτρωτισμός των Σκοπιανών θα εκδηλωθεί άμεσα με κλιμακούμενες αξιώσεις εναντίον της χώρας μας (πολιτιστικές, οικονομικές, εδαφικές). Για παράδειγμα, οι Σκοπιανοί με την ευγενή συνδρομή της Τουρκίας, σκοπεύουν να ανασύρουν στην επιφάνεια μέσω οθωμανικών αρχείων περιουσίες που ανήκουν σε Σκοπιανούς «Μακεδόνες», με απώτερο σκοπό την νομική τους διεκδίκηση σε «σκλαβωμένες» περιοχές της Μακεδονίας, που βρίσκονται δηλαδή εντός ελληνικού εδάφους.

Ταυτόχρονα θα δημιουργηθεί ένα καταστροφικό νομικό προηγούμενο το οποίο θα ανοίξει την όρεξη και θα δώσει πάτημα σε όσους επιβουλεύονται τη χώρα μας (γείτονες χώρες και μη) να εγείρουν δικές τους διεκδικήσεις κατά των εθνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας (Θράκη, Αιγαίο, διαχείριση αρχαιολογικών χώρων, εθνική ιστορία, ταυτότητα και ονομασίες, κτλ.). Ανοίγει δηλαδή ο ασκός του Αιόλου.

 

Ποια είναι η επίσημη θέση του υπουργείου εξωτερικών της Ελλάδας;

«Σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό πριν από τη λέξη Μακεδονία που θα ισχύει έναντι όλων (erga omnes), για κάθε χρήση, εσωτερική και διεθνή», όπως αναφέρει η επίσημη ιστοσελίδα.

Με απλά λόγια, η θέση του ΥΠΕΞ είναι ανθελληνική και παραδίδει τα κλειδιά της Μακεδονίας. Η ίδια η πολιτεία προωθεί με τον πλέον επίσημο τρόπο τα συμφέροντα των αντιπάλων της χώρας.

Αντίθετα παρατηρούμε τη σαφή δήλωση του Υπουργείο εξωτερικών των ΗΠΑ (1944), η οποία είναι αναρτημένη στην επίσημη ιστοσελίδα του Υπουργείου και δηλώνει ότι: «η κυβέρνηση αυτή θεωρεί τις συζητήσεις περί Μακεδονικού “κράτους”, Μακεδονικής “πατρίδας”, και Μακεδονικής “εθνικής συνείδησης”, αβάσιμη προπαγάνδα, η οποία δεν έχει καμία σχέση με κάποια εθνική ή πολιτική πραγματικότητα, ενώ διακρίνουμε στις προσπάθειες αυτές, κεκαλυμμένες επιθετικές διαθέσεις κατά της Ελλάδος».

Ταυτόχρονα, ανακαλούμε τη δημόσια δήλωση του Σκοπιανού Προέδρου Κίρο Γκλιγκόροφ (1992): «Οι Σκοπιανοί είναι Σλάβοι και δεν έχουν καμία σχέση με τους αρχαίους Μακεδόνες και τον Μέγα Αλέξανδρο».

Το ελληνικό πολιτικό σύστημα είναι πολιτικά χρεωκοπημένο, δεν εκπροσωπεί την Ελλάδα και τους πολίτες και πρέπει να διαλυθεί για να ανασυσταθεί.

 

Πώς αντιμετωπίζουμε οριστικά τις προσπάθειες των πολιτικών να πουλήσουν την Μακεδονία;

Με ποινικοποίηση της άρνησης της Ελληνικής αποκλειστικότητας στη Μακεδονία αλλά και όλων των υπολοίπων περιοχών, ιστορικών και γεωγραφικών, της Ελλάδας. Ποινικοποίηση κάθε προσπάθειας ξεπουλήματος και παράδοσης της Μακεδονίας (και όλων των λοιπών ελληνικών περιοχών), με σύνθετες ονομασίες και λοιπές αντεθνικές παραχωρήσεις.

 

Και τέλος, κάτι το οποίο δεν αναφέρει κανείς:

Τι δικαιούται η Ελλάδα και οι πολίτες της;

Η Ελλάδα πρέπει να περάσει στην δίκαιη αντεπίθεση για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων της. Για πολύ καιρό έχουμε υποστεί αλλεπάλληλες ήττες για τα αυτονόητα, λόγω ενός ανάξιου, ηττοπαθούς, ή και χειρότερα, πολιτικού προσωπικού. Προσπαθούν να μας κάνουν να ξεχάσουμε ότι η χώρα μας έχει ξεκάθαρα το πάνω χέρι, μιας και εκτός του δίκαιου και της αλήθειας που είναι με το μέρος μας, η Ελλάδα είναι μέλος της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ, τη στιγμή που τα Σκόπια είναι εδώ και χρόνια υποψήφια για ένταξη και στους δύο οργανισμούς.

Για να λήξει λοιπόν το ζήτημα δια παντός, τα Σκόπια έκλεψαν το Ελληνικό όνομα «Μακεδονία» το 1991. Η κλοπή αυτή συνεχίστηκε με καπηλεία των ελληνικών ονομάτων και συμβόλων σε πλατείες, δρόμους, γήπεδα, αεροδρόμια καθώς και σε αλυτρωτικούς ιμπεριαλιστικούς χάρτες «ενωμένης Μακεδονίας». Το πολιτιστικό έγκλημα διεπράχθη αφενός εναντίον της Ελλάδας, αφετέρου εναντίον των Σκοπιανών πολιτών με τη δημιουργία από Σκοπιανές εγχώριες ελίτ και μέλη της διασποράς, ψεύτικης ιστορικής ταυτότητας. Μεταξύ αυτών οι Todor Petrov (εμπνευστής της Σκοπιανής σημαίας με το σύμβολο της Βεργίνας), Nestor Oginar («ακαδημαϊκός», υποστηρικτής φυλετικής συνέχειας αρχαίων Μακεδόνων και Σκοπιανών), Dragi Gjorgiev (Σκοπιανό Ίδρυμα Εθνικής Ιστορίας), Νίκολα Γκρούεφσκι, κ.ά. Η Ελλάδα πρέπει να καταγγείλει και να μηνύσει στα αρμόδια δικαστήρια τους ανωτέρω ιθύνοντες για ζημιές που επέφεραν στη χώρας μας αλλά και στους Σκοπιανούς πολίτες. Τα εγκλήματα δεν μπορούν να μένουν ατιμώρητα.

Ταυτόχρονα η Ελληνική πολιτεία οφείλει να προβεί σε διαβήματα και να αξιοποιήσει κάθε ένδικο μέσο για να προκαλέσει την επιτέλους παραδοχή, εκ μέρους των Σκοπίων, της παραχάραξης της αλήθειας με τις εθνικιστικές ανοησίες οι οποίες κατέληξαν σε ιμπεριαλιστική προπαγάνδα και προκαλούν μέχρι και σήμερα αποσταθεροποίηση στην περιοχή.

Τέλος, επιβάλλεται και η δικαίωση των Ελλήνων πολιτών ενώπιον των πολιτικών της χώρας μας οι οποίοι αφενός επέτρεψαν δια της ανικανότητας, της υποχωρητικότητας και της αδράνειας τους τα εγκλήματα αυτά να λάβουν χώρα, αφετέρου ακόμα και σήμερα δια της στάσης τους υπονομεύουν την εθνική κυριαρχία της Ελλάδας και οδηγούν σε καταστροφικά νομικά προηγούμενα για τη χώρα μας. Η πολιτική κατακραυγή και εκλογική απόρριψη τους πρέπει να θεωρείται δεδομένη, ενώ συλλογικές οργανώσεις πολιτών έχουν κάθε δικαίωμα να προχωρήσουν σε μηνυτήριες αναφορές κατά των πολιτικών ιθυνόντων και όσων προσπαθούν να ξεπουλήσουν την Μακεδονία.

  • Standard Post
  • Written by Σταύρος Καλεντερίδης
  • Leave a comment

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ: ΓΙΑΤΙ ΟΧΙ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ

Του Σταύρου Καλεντερίδη

Ένα δημοψήφισμα για το Σκοπιανό θα ήταν μια εθνική προδοσία όπως ήταν το πραξικόπημα του 2015.

Δημοκρατικά δημοψηφίσματα δεν γίνονται από πολιτικούς. Η χώρα μας έχει υποφέρει στην ιστορία από δημοψηφίσματα που προκήρυξε η εκάστοτε διεφθαρμένη πολιτική ηγεσία. Από χούντες και βασιλιάδες, μέχρι τις συμμορίες του Μαξίμου στις μέρες μας. Και στις 8 περιπτώσεις δημοψηφισμάτων, τα ερωτήματα ήταν ελεγχόμενα, προκατέβαλαν το αποτέλεσμα και εν τέλει στοίχισαν στη χώρα. Για να μην έχουμε τα ίδια επιβλαβή εθνικά αποτελέσματα και το αίσθημα προδοσίας και πικρίας του 2015, διαδικασίες για δημοψήφισμα πρέπει να εκκινούν μόνο οι πολίτες. Όταν δηλαδή προκύπτει ανάγκη στην κοινωνία και όχι όταν το πολιτικό προσωπικό θέλει να ξεπουλήσει τη χώρα. Οι διαδικασίες δημοψηφίσματος πρέπει να είναι υποχρεωτικά δημοκρατικές, δίκαιες, και με τρόπο που να διασφαλίζονται τα ανθρώπινα δικαιώματα και η εθνική κυριαρχία της χώρας. Ενδεικτικά, εξετάστε την περίπτωση της Ελβετίας. Τα δημοψηφίσματα ως έχουν στην Ελλάδα αποτελούν εργαλείο χειρισμού και εξαπάτησης των πολιτών.

Δημοψηφίσματα γίνονται όταν υπάρχει κάποιο δίλημμα στην κοινωνία, ενώ για το Σκοπιανό ζήτημα δεν υφίσταται κανένα απολύτως. Από πότε πρέπει να ψηφίζουμε για τα τεχνητά ιστορικά κατασκευάσματα των αντιπάλων της Ελλάδας τα οποία αγγίζουν και τα όρια της τρέλας; Δεν γίνονται δημοψηφίσματα επειδή απλά διαφωνεί το πουλημένο πολιτικό σύστημα με τους πολίτες μιας χώρας. Εν προκειμένω, δεν υπάρχει τίποτα αμφισβητήσιμο, ενώ οι πιέσεις για δημοψήφισμα αποτελούν προσπάθειες των πολιτικών να δημιουργήσουν τεχνητή αμφισβήτηση της ελληνικότητας της Μακεδονίας μας. Ένα τέτοιο δημοψήφισμα θα αποτελούσε σφετερισμό και κατάχρηση εξουσίας και εξηγώ:

Το ζήτημα άπτεται των εθνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας μας και ως εκ τούτου είναι υπεράνω διαπραγματεύσεων. Το δημοψήφισμα αν μας επιβληθεί και πραγματοποιηθεί, θα δημιουργήσει ένα καταστροφικό νομικό προηγούμενο το οποίο θα διαρρηγνύει το θεσμικό εθνικό οικοδόμημα της Ελλάδας. Θα δημιουργήσει ρωγμές στο θεσμικό οικοδόμημα που καθιστά τη χώρα ελεύθερο και κυρίαρχο κράτος. Τα πράγματα είναι τόσο σοβαρά. Δεν μπορούν να μας επιβάλλουν δημοψήφισμα για να ψηφίσουμε αν θέλουμε να κρατήσουμε ή να απωλέσουμε τα φυσικά κυριαρχικά δικαιώματα του έθνους μας. Δεν γίνονται δημοψηφίσματα επί παντός επιστητού. Το επόμενο βήμα είναι να μας βάλουν να ψηφίσουμε για το ποιο κράτος θα ασκεί κυριαρχία στη Ρόδο ή για το ποια χώρα θα είναι υπεύθυνη πολιτιστικής διαχείρισης του Παρθενώνα. Μπορούμε δηλαδή αντί για Ελλάδα να αποκαλούμαστε και το «Μεγάλο Παζάρι».

Τα κυριαρχικά δικαιώματα μιας χώρας είναι προφανώς αδιαπραγμάτευτα και ανήκουν στη σφαίρα του αυτονόητου. Οι ψηφοφορίες επ’ αυτών τα καθιστούν αυτομάτως νομικά μετέωρα και εν δυνάμει παραχωρήσιμα. Με την διενέργεια δημοψηφίσματος αποδεχόμαστε σιωπηρά την αιόλη φύση τους. Ταυτόχρονα, η οποιαδήποτε δημοψηφισματική δικαίωση τώρα, θα αποδειχθεί προσωρινή ενώ αποτελεί στην ουσία πύρρειο νίκη για τρεις λόγους. Πρώτον, διότι όπως προαναφέρθηκε, θα είναι πλέον ήδη αργά μιας και η Ελλάδα θα έχει αποδεχθεί ότι η εκούσια παραχώρηση της εθνικής μας ταυτότητας και κληρονομιάς είναι πλέον συζητήσιμη. Δεύτερον, διότι οι Έλληνες πολίτες θα φανούμε αδιάλλακτοι σε ένα ζήτημα που έχουμε αποδεχθεί ως συζητήσιμο. Η αδιαλλαξία αυτή θα μας κοστίσει στα μάτια της διεθνούς κοινής γνώμης μιας και θα γίνουμε ο στενοκέφαλος λαός που δεν επιθυμεί τη λύση. Μέσω της πολιτικής πίεσης που θα δεχθούμε είναι πολύ πιθανό να οδηγηθούμε μελλοντικά σε ταπεινή συνθηκολόγηση σε ένα δεύτερο δημοψήφισμα επί του θέματος. Θυμηθείτε εδώ το ΟΧΙ στο σχέδιο Ανάν για το οποίο τα διεθνή κοράκια μας βάφτιζαν αδιάλλακτους και στείρους επειδή δεν υπερψηφίσαμε το έκτρωμα που παρουσίασαν μπροστά μας. Η ιστορία θα επαναληφθεί. Τρίτον, δίνεται η ευκαιρία σε όλους αυτούς που επιβουλεύονται την Ελλάδα να απαιτήσουν δημοψήφισμα για οτιδήποτε ορέγονται, από την κυριαρχία στο Καρπενήσι και την «αυτοδιάθεση» της Θράκης μέχρι την από κοινού διαχείριση των Μακεδονικών αρχαιολογικών χώρων. Επιπλέον, οι αντίπαλοι της χώρας θα αποκτήσουν το δικαίωμα να μας ξανακαλέσουν για δημοψήφισμα σχετικά με το Σκοπιανό, υποστηρίζοντας ότι «οι επόμενες γενιές Ελλήνων μπορεί να αποκτήσουν διαφορετική άποψη στο εν λόγω συζητήσιμο θέμα». Με άλλα λόγια, με το δημοψήφισμα ανοίγει η Κερκόπορτα για το ξεφτιλισμένο πολιτικό σύστημα να μας υποβάλλει σε συνεχή δημοψηφίσματα μέχρις ότου η εξάντληση, η επανάληψη, η επιμονή των γραικύλων πολιτικών και η διεθνής πίεση να μας οδηγήσουν στο ξεπούλημα των πάντων.

Η διενέργεια δημοψηφίσματος θα είναι η πρώτη μεγάλη νίκη των Σκοπιανών. Θα είναι επίσης μία τραγική και μεγάλη εθνική ήττα για την Ελλάδα, όχι από τα αποδυτήρια, αλλά από το κρεβάτι. Θα ενισχύσουμε μονομερώς τα αλυτρωτικά συναισθήματα αυτών που τα έχουν ήδη εκφράσει, ανοίγοντας τους την όρεξη να εντατικοποιήσουν τις διεκδικητικές τους προσπάθειες, ενώ θα προκαλέσουμε επεκτατικές βλέψεις εναντίον μας και σε αυτούς που ακόμα δεν έχουν!

Πρόκειται για ωμό πραξικόπημα. Ανοίγουν τον ασκό του Αιόλου και μας καθιστούν τον λαό που βγάζει στο σφυρί τα πάντα, από τις περιοχές μέχρι την ιστορία του. Θα γίνουμε τα «χαμένα παιδιά» που μια ομάδα σφετεριστών και πραξικοπηματιών τους οδήγησαν στο να ξεπουλήσουν τη γη και την ψυχή τους. Δίχως ταυτότητα και δίχως μέλλον. Και όλα αυτά με μια απλή προκήρυξη προδοτικού δημοψηφίσματος.

Η πάγια θέση των Ελλήνων είναι σαφής: «Καμία διαπραγμάτευση με τη λέξη Μακεδονία». Δεν υπάρχει χώρος για κανένα δημοψήφισμα, καμία παραχώρηση και καμία νέα εθνική ήττα.

  • Standard Post
  • Written by Σταύρος Καλεντερίδης
  • Leave a comment

ΠΕΡΙΚΥΚΛΩΜΕΝΟΙ ΑΠΟ ΤΑ ΑΚΡΑ

Σε συνέχεια του άρθρου μου για τη θεωρία των «2 άκρων, 2 απολιθωμάτων και λοιπών περισσευμάτων» παραθέτω τη θεωρία της πλήρους «περικύκλωσης από τα άκρα».

Στην πραγματικότητα η πατρίδα μας (λυπάμαι αν στεναχωρώ κάποιο άκρο με την επιλογή των λέξεων, ωστόσο παραμένω υπεράνω ιδεολογιών), είναι περικυκλωμένη από πολιτικά ακραίες ιδεολογίες.

Οι πολιτικές ιδεολογίες αποτελούν αντικείμενο μελέτης της πολιτικής επιστήμης και περιγράφουν πολύ συγκεκριμένα πράγματα για τη θέσμιση μιας κοινωνίας. Αυτοί που παρουσιάζονται ως θιασώτες τους, πρεσβεύουν ταυτόχρονα και το αντίστοιχο πολιτικό, κοινωνικό, οικονομικό και αξιακό μοντέλο. Είναι δηλαδή «στρατιώτες» της εκάστοτε πολιτικής ιδεολογίας. Αν εξετάσουμε τις ιδεολογίες αυτές υπό το πρίσμα της πολιτικής επιστήμης και τις μεταφέρουμε στο σημερινό πολιτικό σύστημα της χώρας καταλήγουμε σε πολύ συγκεκριμένα συμπεράσματα.

Οι 4 ιδεολογίες οι οποίες κυριαρχούν στην Ελλάδα είναι ο (νέο)φιλελευθερισμός-συντηρητισμός, ο σοσιαλισμός (ή η τραγελαφικά επονομαζόμενη σοσιαλδημοκρατία), ο κομμουνισμός και ο φασισμός. 

Αρχικά να πω πως καμία από αυτές τις ιδεολογίες δεν είναι Ελληνική. Είναι όλες τους εισαγόμενες από τα παραπαίδια των απανταχού ανέμπνευστων πολιτικών οι οποίοι αφού μαγευτούν λόγω μωρίας από κάτι στο εξωτερικό ή αφού διαβάσουν μια μυθιστορηματική νουβέλα (βλ. Το Κεφάλαιο) προσπαθούν να το εισάγουν, και να επιβάλλουν τις φαντασιώσεις τους στη χώρα μας.

Και οι 4 ιδεολογίες λοιπόν, πάντα κατά την Ελληνική τους μεταφορά και απόδοση από επαγγελματίες πολιτικούς και δήθεν ακαδημαϊκούς, αποτελούν ακραίες πολιτικές προτάσεις. Αναλυτικότερα:

Ο ελληνικός φασισμός είναι μια εθνικιστική και απολυταρχική ιδεολογία η οποία αναγνωρίζει μόνο το έθνος και αντιτίθεται στην προσέγγιση του ανθρώπου ως ξεχωριστή προσωπικότητα. Σε μια ανέλπιδη και μυωπική αναζήτηση εθνικής «καθαρότητας», καταλήγει σε πρακτικές ωμής βίας, λογοκρισίας, φίμωσης του τύπου και λοιπών καταστολών για να επιβληθεί σε κάθε αντιφρονούντα. Στην τέλεια μορφή του ο φασισμός είναι μια ολοκληρωτική, στρατοκρατική, ανελεύθερη, μισαλλόδοξη και κλειστοφοβική ιδεολογία κατά την οποία ο πολίτης απορροφάται από ένα ισχυρό κέντρο εξουσίας το οποίο συγκεντρώνεται στα χέρια ενός δικτάτορα, στον οποίον καθυποτάσσεται ως δέσμια ολόκληρη η χώρα.

Ο ελληνικός (νέο)φιλελευθερισμός-συντηρητισμός είναι η ιδεολογία της κομματικής δημοκρατίας, και των ολιγαρχών. Ένα σύστημα επαγγελματιών της πολιτικής, όπου κυριαρχούν ανίκανες και διεφθαρμένες μαριονέτες οι οποίες συνάπτουν σχέσεις με διάφορους κύκλους συμφερόντων (του εσωτερικού και του εξωτερικού) και επιβουλεύονται τους πολίτες. Στην τέλεια μορφή του ο (νέο)φιλελευθερισμός-συντηρητισμός είναι μια εκφυλιστική, πλουτοκρατική και οπισθοδρομική ιδεολογία κατά την οποία μια κλειστή σέκτα  ανειδίκευτων οικογενειοκρατών και υποτακτικών τους, καταδυναστεύει τη χώρα με τον μανδύα της δημοκρατίας, διχάζει την κοινωνία και την διαφθείρει με πελατειοκρατικές πολιτικές, επιφέροντας έτσι τον σκοταδισμό του πνεύματος και την απόλυτη υποδούλωση.

Ο ελληνικός σοσιαλισμός είναι κοντινός συγγενής του ελληνικού (νέο)φιλελευθερισμού-συντηρητισμού. Εκεί που ο (νέο)φιλελευθερισμός-συντηρητισμός διακρίνεται για την κοινωνική του αναλγησία, την αδίστακτη θεοποίηση του κέρδους, και την παντελή αδιαφορία για τα ανθρώπινα δικαιώματα, ο  ελληνικός σοσιαλισμός έρχεται με τον λαϊκισμό του και τα σαρώνει όλα. Μία ιδεολογία που βασίζεται στο ψέμα και την εξαπάτηση του πολίτη, πανομοιότυπη κατά τα άλλα με τη διαφθορά του (νέο)φιλελευθερισμού-συντηρητισμού καθώς και τα δύο ρεύματα αντιμετωπίζουν τον πολίτη ως πελάτη. Στην τέλεια μορφή του ο σοσιαλισμός δημιουργεί ένα τεράστιο γραφειοκρατικό κράτος – τέρας (χομπσιανός Λεβιάθαν) το οποίο εξαγοράζει την πολιτική υποστήριξη,  διορίζει υποστηρικτές, και καταστρέφει οικονομικά αλλά κυρίως ηθικά τη χώρα.

Τελευταίος αλλά όχι καταϊδρωμένος, ο ελληνικός κομμουνισμός είναι ο ετεροζυγώτης δίδυμος του ελληνικού φασισμού. Εξίσου ακραίος, βίαιος, λαϊκίστικος και πολέμιος κάθε έννοιας δημοκρατίας και ελευθερίας. Στην τέλεια μορφή του κομμουνισμού δεν υπάρχει Ελλάδα, αλλά ένα είδους μόρφωμα, στην κορυφή του οποίου βρίσκεται το κράτος – αστυνόμος μέσω του οποίου το Κόμμα ελέγχει τα πάντα, από την ιδιωτική οικονομική δραστηριότητα και τα διαθέσιμα προϊόντα στα ράφια, μέχρι τις επιτρεπόμενες ώρες κυκλοφορίας στους δρόμους. Ταυτόχρονα, στην κοινωνία επιβάλλεται ο τρόμος και η ανομία.

Αν και περικυκλωμένοι από ακραίες και επικίνδυνες ιδεολογίες, δεν πρέπει ωστόσο να απελπιστούμε. Στις πολιτικές ακραιότητες του σημερινού πολιτικού μας συστήματος αντιπαρατίθεται η ιδεολογία του δέλτα, η οποία εδραιώνεται με τους πυλώνες της αξιοκρατίας, της διαφάνειας, της ισονομίας και ισότητας, της ανεξάρτητης δικαιοσύνης, της πολιτικής λογοδοσίας και της διαβούλευσης με τους πολίτες. Κυρίως όμως της πραγματικής συμμετοχής και της δημοκρατίας.

Θα επανέλθω σε επόμενο άρθρο με αναλυτική παρουσίαση του θεσμικού οικοδομήματος του δ. Μέχρι τότε μην μένετε παρατηρητές των εξελίξεων. Δεν είμαστε αδύναμοι. Εμείς είμαστε η Ελλάδα – οι πολίτες της.

Πάρε μέρος: www.todelta.gr

  • Standard Post
  • Written by Σταύρος Καλεντερίδης
  • Leave a comment

ΑΡΓΟΣ, Η ΑΡΧΑΙΟΤΕΡΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΠΟΛΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Το Σάββατο 10 Ιουνίου, το δέλτα θα βρεθεί στο Άργος για να παρουσιάσουμε τις ιδέες μας για τη χώρα αλλά και να μιλήσουμε για την αρχαιότερη πόλη της Ελλάδας, της Ευρώπης, και πιθανώς του κόσμου. 

Η πόλη του Περσέα και του Διομήδη διαθέτει ασύγκριτη και αδιαμφισβήτητη ιστορική και πολιτιστική κληρονομιά. Αυτό που δεν αναδεικνύεται είναι πως το αρχαίο Άργος ήταν μία από τις πρώτες δημοκρατίες στην ιστορία της ανθρωπότητας. 

Πολλοί θεωρούν πως η δημοκρατία άνθισε μόνο στην Αθήνα. Αυτό βέβαια πόρρω απέχει από την πραγματικότητα. Το Άργος απόλαυσε και αυτό τους καρπούς της δημοκρατίας το 470 π.Χ. Συγκεκριμένα, η πόλη δεν υιοθέτησε απλά τη δημοκρατία, αλλά την επεξέτεινε με δημοκρατικές πρακτικές, καινοτόμες και πρωτοπόρες ακόμα και για το σήμερα. 

Κυρίαρχος στο πολίτευμα αυτό, όπως και σε κάθε δημοκρατία, ήταν ο δήμος. Δήμος εστί η συνέλευση των πολιτών κατά την οποία όλοι μετέχουν ισότιμα και ελεύθερα. Η συνέλευση αυτή ονομαζόταν Αλιαία (αντίστοιχη της Αθηναϊκής Εκκλησίας του Δήμου) και συγκαλείτο μια φορά το μήνα, αποτελώντας την νομοθετική εξουσία της πόλης. Εδώ οι πολίτες, δίχως αντιπροσώπους, θέσπιζαν οι ίδιοι τους νόμους και ήταν κύριοι της μοίρας τους. 

Το έργο της Αλιαίας επικουρούσαν δύο συμβουλευτικά σώματα – η Βουλή με εξάμηνη θητεία και οι Ογδοήντα – με οικονομικές και διοικητικές αρμοδιότητες. Το πολίτευμα συμπλήρωναν οι Αρτύνοι(αρτύνω=αρμόζω), οι οποίοι ήταν στρατηγοί, ταμίες και θρησκευτικοί ηγέτες. Ρόλος τους ήταν η εφαρμογή των ψηφισμάτων των πολιτών και αποτελούσαν έτσι την εκτελεστική εξουσία της Αργείας πολιτείας.

Το Άργος δεν υστερούσε σε δημοκρατικές πρακτικές, σημαντικότερες εκ των οποίων ήταν ο “οστρακισμός” και οι “ευθύνες”. Ο οστρακισμός είναι η γνωστή σε όλους μας πρακτική της Αθηναϊκής δημοκρατίας, ενώ αξίζει να σημειωθεί πως οι αρχαιολογικές έρευνες δεν καθιστούν σαφές το ποια πόλη προηγήθηκε στην υιοθέτηση του εν λόγω μέτρου. Από την άλλη, οι ευθύνες ήταν η υποχρέωση κάθε απερχόμενου αξιωματούχου, μετά τη λήξη της θητείας του να παρουσιαστεί ενώπιον του δήμου και να προσκομίσει πειστήρια για να αποδείξει πως δεν καταχράστηκε το αξίωμα του και πως προσέφερε ανιδιοτελώς τις υπηρεσίες του στους Αργείους.

Στο Άργος δεν υπήρχαν επαγγελματίες πολιτικοί, μιας και επικρατούσε η σύντομη θητεία και η εναλλαγή στην εξουσία. Τυπικά, δεν υπήρχαν καν πολιτικοί, μιας και οι λειτουργοί αποκαλούντο “προστάτες του δήμου”.

Αν συγκρίνει κανείς αυτό το αρχαίο πολίτευμα με το σημερινό της χώρας. θα τον καταλάβει απόγνωση για τους θεσμούς με τις οποίες κυβερνάται μετά από 2000 χρόνια η Ελλάδα
Δεν υπάρχει λογοδοσία, οι επαγγελματίες πολιτικοί που αποτυγχάνουν συνεχίζουν να πληρώνονται ως βουλευτές ή διάγουν ανενόχλητοι τον ιδιωτικό τους βίο αφού πρώτα μας καταστρέψουν. 
Δεν υπάρχει διάκριση εξουσιών, μιας και η εκάστοτε κυβέρνηση διορίζει δικαστικούς, νομοθετεί και εκτελεί-εφαρμόζει τους νόμους. 
Δεν υπάρχει δύναμη στους πολίτες, μιας και κανείς δεν λαμβάνει υπόψιν του τη βούληση του κόσμου, κανείς δεν τους ενημερώνει, δεν λέει την αλήθεια, και δεν διαβουλεύεται με αυτούς που φέρεται πως εκπροσωπεί. 
Στην ουσία δεν υπάρχει πραγματική δημοκρατία.

Υπάρχει ελπίδα; 
Βέβαια, και το δέλτα αυτήν πρεσβεύει. 
Στην εκδήλωση του Σαββάτου θα μιλήσουμε για το πως θα αλλάξουμε το πολιτικό σύστημα της χώρας και θα δώσουμε έτσι πραγματική διέξοδο για την Ελλάδα και τους πολίτες της.

  • Standard Post
  • Written by Σταύρος Καλεντερίδης
  • Leave a comment

ΚΥΠΡΙΑΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΑ

Πριν από λίγες μέρες στο ξενοδοχείο Λήδρα Πάλας πραγματοποιήθηκε δείπνο μεταξύ του Προέδρου Αναστασιάδη και του Ακιντζί. Ο Έλληνας Πρόεδρος υπέπεσε για ακόμα μια φορά στο σοβαρότατο ολίσθημα να συναντηθεί κατ’ ιδίαν με τον ηγέτη του ψευδοκράτους σε διμερή συζήτηση, εξισώνοντας έτσι τον εαυτό του με τον εκπρόσωπο των κατοχικών δυνάμεων.

Για όσους ακόμα το ψάχνουν, ας το ξεκαθαρίσουμε. Στην Κύπρο δεν υπάρχουν δύο κοινότητες (ή όπως αλλιώς τις αποκαλούν οι προβοκάτορες και οι μυωπικά ανιστόρητοι) μια Ελληνική και μια Τουρκική. Αυτό που υπάρχει είναι μία και μοναδική κρατική οντότητα (το επίσημο και αναγνωρισμένο από όλους κράτος της Κυπριακής Δημοκρατίας), καθώς και μία μειονότητα στο νησί (η Τουρκική). Αντιστοίχως, και δεν χρειάζεται κάποια βαρύτητα σκέψεως για να το καταλάβει κανείς, δεν υπάρχουν «δύο ηγέτες δύο κοινοτήτων» (Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων) όπως ακούμε συχνά, και κοντεύουμε να ξεχάσουμε και αυτά που ξέρουμε. Συγκεκριμένα αυτό που ισχύει, όπως ακριβώς ισχύει και σε δεκάδες άλλα σύγχρονα κράτη με μειονότητες, είναι ότι υπάρχει προφανώς ο αρχηγός του κράτους της Κύπρου από τη μία, και ο εκπρόσωπος της Τουρκικής μειονότητας στο νησί από την άλλη. Αυτό και τίποτα άλλο!

Εξωγενείς παράγοντες και ανθελληνικές δυνάμεις προωθούν την επικοινωνιακή και ουσιαστική ταύτιση των δύο ηγετών (κράτους και τουρκικής μειονότητας) και προσπαθούν έτσι να δημιουργήσουν δύο κοινότητες για να καταλήξουμε στο φαυλεπίφαυλο διζωνικό και δικοινοτικό μόρφωμα που εξιλεώνει και νομιμοποιεί τους ιμπεριαλιστικούς και αδίστακτους εισβολείς στο νησί. Η Κύπρος έχει ιστορία και κράτος και δεν χρειάζεται κανένα κρατίδιο-κληρονόμο που θα την αφελληνίζει και θα δικαιώνει τον πόλεμο, τον ξεριζωμό και το έγκλημα!

Δείτε την απίστευτη ανακοίνωση των Ηνωμένων Εθνών μετά το δείπνο: “Απόψε ο Τουρκοκύπριος ηγέτης κ. Μουσταφά Ακιντζί και ο Ελληνοκύπριος ηγέτης κ. Νίκος Αναστασιάδης είχαν μια ανοιχτή και εποικοδομητική συζήτηση σχετικά με τις προκλήσεις που υπήρξαν τους προηγούμενους μήνες”.

Έχουμε ήδη δηλαδή δημιουργήσει ανεκδιήγητα και εθνοβόρα προηγούμενα.

Για να τελειώνουμε μια και καλή με το ζήτημα, ο Πρόεδρος της Κύπρου και αρχηγός του κράτους, πρέπει να πάψει άμεσα τις διμερείς επαφές με τους εκπροσώπους της μειονότητας και να αναθέσει τις όποιες συζητήσεις και διαπραγματεύσεις σε κάποιον εκπρόσωπο της Ελληνικής πλευράς στο νησί, για παράδειγμα κάποιον βουλευτή ή ακόμα και τον πρόεδρο του κοινοβουλίου.

Τέλος, η αποκάλυψη του Προέδρου Αναστασιάδη ότι έχει καθημερινή επαφή και επικοινωνία με τον Αλέξη Τσίπρα, με τον οποίο συζητούν και ανταλλάσσουν απόψεις και διαμορφώνουν από κοινού στρατηγική για τις κινήσεις στο Κυπριακό, προκαλεί θλίψη για τους πολιτικούς δρώντες και δεν αξίζει να σχολιαστεί ούτε καν ως κακόγουστο αστείο..

Δείτε περισσότερα στο σχετικό βίντεο από την εκδήλωση του δέλτα για τις εξελίξεις στην Κύπρο εδώ 

  • Standard Post
  • Written by Σταύρος Καλεντερίδης
  • Leave a comment

ΠΕΙΡΑΜΑΤΑ ΣΤΟ ΧΩΡΟ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ

Το 2015 ο τότε υπουργός Δικαιοσύνης επέβαλε έναν από τους γνωστούς νόμους του πολιτικού συστήματος της χώρας. Αυτούς δηλαδή που εξυπηρετούν τους πολιτικούς, τα πολιτικά τους τέκνα και τις μυωπικές και διασπαστικές τους ιδεοληψίες.

Ο νόμος 4322 λοιπόν περιλάμβανε και το ομορφότατο άρθρο 12 που έφερε τον ευφάνταστο και φιλικό προς τον χρήστη τίτλο «Έκτακτα μέτρα για την αποσυμφόρηση καταστημάτων κράτησης». Με το άρθρο αυτό αποφυλακίστηκαν με επικίνδυνο και ανεύθυνο τρόπο ορισμένοι σκληροί και σεσημασμένοι εγκληματίες, ανίκανοι (όπως απεδείχθη) να επανενταχτούν με ειρηνικό τρόπο στο κοινωνικό σύνολο. Με το άρθρο αυτό με άλλα λόγια, η πολιτική ηγεσία πέταξε «ελεύθερους λύκους στα αρνιά», εκθέτοντας σε κίνδυνο τους νομοταγείς πολίτες και τις οικογένειες τους.

Το «πάσο εγκληματικότητας» που έδωσε τότε η κυβέρνηση αποκαλύφθηκε μετά την δολοφονία στην Ύδρα το καλοκαίρι του 2015. Το τελευταίο περιστατικό με τη ληστεία στο Π. Φάληρο των 4 αποφυλακισθέντων – κατόχων του ίδιου «πάσου» αποτελεί το πιο πρόσφατο σχετικό περιστατικό.

Ας αναρωτηθούμε ωστόσο, πώς θα μπορούσε κάποιος να είχε σταματήσει αυτό το νομοθετικό πείραμα κατά το οποίο οι ανυπεράσπιστοι πολίτες έγιναν και γίνονται πειραματόζωα των προσωπικών θεωριών κάποιων φαντασμένων ψευτοειδικών;

Με ανεξάρτητη δικαστική εξουσία. Το δέλτα είναι ο μόνος πολιτικός φορέας που καλεί για ανεξάρτητη δικαιοσύνη ανεπηρέαστη από κομματικούς ελέγχους. Αν η ιδέα «κοινής λογικής» του δ ίσχυε το 2015, τότε τα δικαστήρια της χώρας θα κατακεραύνωναν ως παράνομο και αντισυνταγματικό τον νόμο και πολύ πιθανό να είχαν εκκινήσει έννομες διαδικασίες κατά των συντακτών του ως επικίνδυνους για τη δημόσια ασφάλεια (μηνύσεις μέχρι και από πολίτες). Αν η ιδέα κοινής λογικής του δ ίσχυε σήμερα, τότε μια ανεξάρτητη εισαγγελική αρχή θα διενεργούσε έρευνα κατά των πιθανών ιθυνόντων της τότε πολιτικής ηγεσίας για τα κριτήρια βάσει των οποίων αποφυλακίστηκαν συγκεκριμένοι, επικίνδυνοι για τη δημόσια ασφάλεια, κρατούμενοι. Στην καλύτερη, οι αρμόδιοι πολιτικοί θα ζητούσαν δημόσια συγνώμη για την αθλιότητα του νομοσχεδίου τους και θα παραιτούντο του βουλευτικού τους αξιώματος. Στη χειρότερη, θα βρίσκονταν αντιμέτωποι με την ανεξάρτητη δικαιοσύνη.

Ο χώρος της δικαιοσύνης δεν σηκώνει πειραματισμούς ιδεολογιών, δικαιολογίες και προχειρότητες. Αξίζουμε ανεξάρτητη δικαστική εξουσία. Αξίζουμε νόμους που έχουν ως γνώμονα το καλό των πολιτών και της χώρας, και τίποτα λιγότερο.

Μάθε πως αλλάζουμε το πολιτικό σύστημα της χώρας και πάρε μέρος – www.todelta.gr

  • Standard Post
  • Written by Σταύρος Καλεντερίδης
  • Leave a comment

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ

Πριν από έναν περίπου χρόνο η συγκυβέρνηση ψήφισε τον νόμο 4387/2016 με τίτλο «Ρυθμίσεις φορολογίας εισοδήματος». Ο εν λόγω νόμος τέθηκε σε ισχύ για το φορολογικό έτος 2016, αλλά μόλις πριν από λίγες μέρες διαπιστώθηκε πως περιείχε κάτι το ανεκδιήγητο. Συγκεκριμένα, την ίδια στιγμή που οι βουλευτές εξανέμιζαν τα εισοδήματα των πολιτών (μειώσεις μισθών – συντάξεων, αυξήσεις στο απεχθές «χαράτσι» κτλ.), ταυτόχρονα φρόντιζαν να ελαφρύνουν τα δικά τους φορολογικά βάρη ή ορθότερα, αποφάσιζαν να δώσουν στον εαυτό τους αύξηση.    

Σύμφωνα λοιπόν με το άρθρο 43Α του Κώδικα Φορολογίας Εισοδήματος το οποίο περιλαμβάνεται στο νόμο 4387/2016, η συγκυβέρνηση κατήργησε την ειδική εισφορά αλληλεγγύης 8% για τους πολιτικούς και καθιέρωσε γι’ αυτούς ένα πολύ πιο ευνοϊκό καθεστώς εισφοράς, με μία κλίμακα η οποία προκάλεσε μειώσεις στις ετήσιες επιβαρύνσεις τους της τάξεως από 1.049 μέχρι 1.999 ευρώ!

Οι ευνοϊκές ρυθμίσεις αφορούν -μεταξύ άλλων- τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τον Πρωθυπουργό , Υπουργούς και βουλευτές, γενικούς και ειδικούς Γραμματείς των Υπουργείων, Περιφερειάρχες, Δημάρχους και μέλη ανεξάρτητων αρχών. Ωστόσο, οι εκπρόσωποι των ΟΤΑ έσπευσαν να απαρνηθούν μετά βδελυγμίας τα ελαφρυντικά προνόμια που τους παρείχε ο εν λόγω νόμος. Όμως, δεν γνωρίζουμε -ακόμα- μετά βεβαιότητος αν αυτοί τα αποστρέφονται με λαϊκίστικη διάθεση για να διασώσουν την υπόληψη τους ή αν θέλησαν όντως με αγαθά κίνητρα να διαχωρίσουν τη θέση τους από αυτήν την άδικη κοινοβουλευτική συνωμοσία. Αν ισχύει το δεύτερο, σημαίνει πως οι βουλευτές όχι απλώς επεφύλαξαν για τους εαυτούς τους μια ωραιότατη “αύξηση”, αλλά και δεν δίστασαν ύπουλα να εμπλέξουν κι άλλες κατηγορίες πολιτικών -παρά τη θέλησή τους- ως συνένοχους για να μην δεχτούν μόνοι την λαϊκή κατακραυγή!

Συμπληρωματικά, αξίζει να αναφερθεί πως στην καθημαγμένη από την κρίση χώρα μας,  ο μέσος πολίτης φορολογείται και πληρώνει έως και σχεδόν 5 φορές υψηλότερο φόρο από ένα βουλευτή. Αυτό συμβαίνει λόγω του υψηλού ποσοστού αφορολόγητου του συνολικού ετήσιου καθαρού εισοδήματος των βουλευτών το οποίο μπορεί να φτάσει έως και 77%! Την εν λόγω διάταξη την έχει προφανώς ψηφίσει και πάλι η ίδια η βουλή.

Για να αρθούν οι όποιες αμφιβολίες, όλα αυτά τα πολιτικά έκτροπα γίνονται και νομιμοποιούνται βάση συντάγματος το οποίο ρητά προβλέπει πως «οι βουλευτές, για την άσκηση του λειτουργήματός τους, δικαιούνται από το Δημόσιο αποζημίωση και δαπάνες ενώ το ύψος τους καθορίζεται με απόφαση της Ολομέλειας της Βουλής» (άρθρο63§1).

Μπορεί η λέξη “αποζημίωση” να ακούγεται ίσως καλύτερα (και εδώ ας μας απαντήσει κάποιος τι είδους “ζημία” υφίστανται αλήθεια οι βουλευτές κατά την άσκηση του λειτουργήματος ώστε να χρήζουν “αποζημίωσης”), αλλά επί της ουσίας σημαίνει “μισθός” (και μάλιστα παχυλός). Το ύψος του μισθού λοιπόν των βουλευτών στην Ελλάδα αποφασίζεται από τους ίδιους, όσο εξωφρενικό και αν ακούγεται. . Υπάρχει, δηλαδή, θεσμική ταύτιση αυτών που παράγουν το νόμο και αυτών που καρπώνονται τα οφέλη του νόμου. Το κατά πόσο θα φορολογούνται και σε ποιο  βαθμό, επαφίεται επίσης στη «διακριτική τους ευχέρεια». Οι εκάστοτε 300 «εκπρόσωποι» μας, αποφασίζουν, διατάζουν και εκδίδουν τη σχετική απόφαση για το πόσα χρήματα απαιτούν από εμάς για να μας κυβερνήσουν. Μας χρεώνουν δηλαδή το ποσό που οι ίδιοι κοστολογούν την εργασία τους χωρίς εμείς να έχουμε το δικαίωμα της διαπραγμάτευσης. Ακόμη χειρότερα, το γεγονός πως οι υπηρεσίες τους εν τέλει αποδεικνύονται καταστροφικές και εθνοφθόρες, αποτελεί το κερασάκι στην πικρή αυτή τούρτα.

Στα ίδια πλαίσια κινείται και το τελευταίο νομοθετικό αριστούργημα που επιλέγει να διασώσει την ευαίσθητη κοινωνική ομάδα των πολιτικών και να τους φοροελαφρύνει! Με την ίδια αξιοκρατική διαδικασία η συγκυβέρνηση έκρινε άριστη την προσφορά της στη χώρα και δώρισε απλόχερα στα μέλη του κοινοβουλίου την επιβεβλημένη αύξηση!

Πέρα από τα ιλαροτραγικά που αναφέρθησαν, σε κανένα ευνομούμενο κράτος δεν αποφασίζει κάποιος μόνος του και αυθαίρετα για το ύψος του μισθού του. Ίσως αυτό γίνεται σε κάποια αυταρχικά καθεστώτα όπου οι άρχοντες – πολέμαρχοι νέμονται τον εθνικό πλούτο χωρίς να λογοδοτούν σε κανέναν. Σίγουρα γινόταν στη Γηραιά ήπειρο την περίοδο των Σκοτεινών Αιώνων όταν οι μεσαιωνικοί βασιλείς έβαζαν ελεύθερα χέρι στο χρυσάφι του βασιλείου. Ξεκάθαρα όμως μια τέτοια πρακτική δεν έχει θέση σε ένα κράτος δικαίου, ισότητας και ισονομίας, πόσο μάλλον στη γενέτειρα της Δημοκρατίας.

Σε μια δημοκρατική πολιτεία η πολιτική αποτελεί λειτούργημα. Αντί να αλληλοϋποστηρίζονται και να αλληλοκαλύπτονται, οι βουλευτές θα πρέπει να δέχονται  ένα επίδομα δημοσίου λειτουργού (μιας και αυτό είναι) θεσμοθετημένο και σταθερό έτσι ώστε να μην μπαίνει κανείς στον πειρασμό της διαφθοράς. Στην καλύτερη, ο μισθός τους μπορεί να συνδεθεί με τον μισθό ενός διευθυντή κάποιου δημόσιου οργανισμού ενώ εναλλακτικά, όσοι από αυτούς δύνανται, μπορούν να δέχονται τον ισχύοντα βασικό μισθό στη χώρα και ταυτόχρονα να διατηρούν το προσωπικό τους επάγγελμα για την κάλυψη των βιοποριστικών τους αναγκών. Πρέπει να καταστεί σαφές πως η πολιτική αποτελεί εθελοντική προσφορά στο κοινωνικό σύνολο και όχι καριέρα. Έτσι θα έρθει και το τέλος του επαγγελματία πολιτικού.

Όπως είναι κατανοητό, κανένα πολιτικό κόμμα δεν μπορεί να θίξει το εν λόγω ζήτημα για προφανείς λόγους επιβίωσης. Τα μεν κόμματα που βρίσκονται ήδη στη βουλή συναινούν (είτε δια της ψήφου είτε δια της ένοχης σιωπής) καθώς τα μέλη τους δέχονται τις μισθολογικές αυξήσεις, ενώ τα δε εξωκοινοβουλευτικά σιωπούν καθότι επιθυμούν και τα ίδια όσο το δυνατόν καλύτερες απολαβές σε περίπτωση επιτυχημένης εισόδου τους στη βουλή. Μόνο ένα καθαρό και υπερκομματικό πολιτικό κίνημα όπως το δέλτα είναι ελεύθερο να μιλάει για αυτά τα ζητήματα, να παραθέτει τα προβλήματα αλλά και να αντιπροτείνει δημοκρατικές εναλλακτικές. Το τέλος στον καθορισμό του μισθού των βουλευτών από τους ίδιους είναι μάλιστα μία από τις 10 προτάσεις κοινής λογικής του δέλτα.

Το ισχύον πολιτικό σύστημα έχει τελειώσει. Είμαστε αυτοί που περιμέναμε.

Πάρε μέρος – www.todelta.gr

  • Standard Post
  • Written by Σταύρος Καλεντερίδης
  • Leave a comment

ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΒΑΡΒΑΡΟΙ

Είναι αδύνατο να παρακολουθεί κανείς τις εξελίξεις και να μην βλέπει τις ομοιότητες μεταξύ του Τραμπ και της ελληνικής κυβέρνησης.

Η αλήθεια είναι πως και στις 2 περιπτώσεις, τους ακραίους πολιτικούς έφεραν στην εξουσία οι διεφθαρμένες και αντιδημοκρατικές ελίτ Ελλάδας και Η.Π.Α. – οι λεγόμενοι ολιγάρχες. Τα γερασμένα κομματοπαλήκαρα από τη μία και οι επαγγελματίες πολιτικοί – λομπίστες από την άλλη. Μόνο αυτούς έχουμε να κατηγορούμε στην πραγματικότητα καθότι αυτοί δημιούργησαν τις αναγκαίες συνθήκες επικράτησης των βαρβάρων. Σε σύγκριση με τη διαφθορά και την ασυδοσία τους, τα πάντα διαφαίνονταν καλύτερα.

Παρατηρώντας λοιπόν τις εξελίξεις στις Η.Π.Α. είδα έκπληκτος τον Τραμπ να κατηγορεί τον Ομπάμα πως τον παρακολουθούσε προεκλογικά έχοντας βάλει κοριούς στην οικία του. Πρόκειται προφανώς για έναν εξωφρενικό ισχυρισμό που αποδεικνύει την παντελή έλλειψη σοβαρότητας του νυν προέδρου της Αμερικής. Δίχως κανένα αποδεικτικό στοιχείο, ο Τραμπ αναπαρήγαγε τη θεωρία ενός συντηρητικού «δημοσιογράφου» για κοριούς και κάπως έτσι ξεκίνησε η νέα πράξη στο θέατρο του παραλόγου των Η.Π.Α.

Ενώ στην αρχή γέλασα και αναρωτήθηκα πόσο πιο χαμηλά μπορεί να πέσουν οι πολιτικοί του σήμερα, στη συνέχεια προβληματίστηκα όταν συνειδητοποίησα πόσο πιο ακραίοι και παράλογοι είναι οι Έλληνες πολιτικοί από τον Τραμπ. Για παράδειγμα, η σημερινή κυβέρνηση στην Ελλάδα, με τους γραφικούς ανειδίκευτους και τα κομματικά παιδιά της, απέχουν παρασάγγας από τον τρελό και πομπώδη επιχειρηματία Τραμπ. Με ιδεοληψίες και φτηνές ιδεολογίες της δεκάρας, δεν σέβονται τους πολιτικούς άλλων χωρών (σε διαπραγματεύσεις, επισκέψεις, κτλ), δεν σέβονται τους εαυτούς τους (εκφράζουν απόψεις ενώ είναι ανειδίκευτοι και άσχετοι με το αντικείμενο), και τέλος, δεν σέβονται τους πολίτες (προκήρυξαν το απεχθές δημοψήφισμα, λαϊκίζουν με οικτρό τρόπο και δεν σταματούν να λένε ψέματα). Είναι θλιβερό το γεγονός πως αυτοί οι άνθρωποι έχοντας κάνει τόσες καταστροφές στον κοινωνικό ιστό της χώρας, στην οικονομία και στη διεθνή εικόνα και θέση της Ελλάδας, πληρώνονται από τον κρατικό προϋπολογισμό.

Συμπεραίνω πως η ανθρωπότητα έχει καταλήξει τη δεδομένη χρονική στιγμή να υποφέρει από τους χειρότερους δυνατούς πολιτικούς της. Δεδομένου του ανύπαρκτου πολιτικού δυναμικού της Ελλάδας δεν είναι τυχαίο που μας επιβουλεύεται μια κολεγιά απολίτιστων και άξεστων εθνοβόρων προσωπικοτήτων.

  • Standard Post
  • Written by Σταύρος Καλεντερίδης
  • Leave a comment

ΟΔΗΓΟΣ ΚΟΜΜΑΤΩΝ ΓΙΑ ΑΡΧΑΡΙΟΥΣ

Υπάρχει μια θεωρία πολιτικής επιστήμης, γνωστή στην Ελλάδα ως η θεωρία των 2 άκρων, διεθνώς γνωστή ως η  θεωρία του «πετάλου». Σύμφωνα με την εν λόγω θεωρία, οι ακραίες πολιτικές ομάδες στην πραγματικότητα δεν βρίσκονται μακριά η μία από την άλλη πάνω σε κάποια οριζόντια ιδεολογική κλίμακα, αλλά αντιθέτως είναι οι – κατά τα άλλα ίδιες – άκρες ενός πολιτικού «πετάλου» οι οποίες αντικρίζονται και πλησιάζουν η μία την άλλη.

Μιας και η θεωρία των 2 άκρων δεν καλύπτει απόλυτα και δεν εξηγεί πλήρως τον κατήφορο του πολιτικού μας συστήματος, αναγκαιεί η εφαρμογή μιας άλλης θεωρίας, αυτής των «2 άκρων, 2 απολιθωμάτων και λοιπών περισσευμάτων» για να καταστεί σαφές τι ακριβώς συμβαίνει στη χώρα μας.

2 ΑΚΡΑ

Πρώτο συστατικό της θεωρίας αυτής είναι βέβαια τα 2 άκρα. Πρόκειται για ακραία κόμματα τα οποία διαπνέονται από καταστροφικές πολιτικές ιδεολογίες οι οποίες προκαλούν το μίσος, τον διχασμό και τη βία.

Κύριο χαρακτηριστικό των 2 άκρων είναι πως ενώ διατείνονται ότι επιθυμούν να σώσουν μια χώρα, στην πραγματικότητα θέλουν να την καταστρέψουν. «Χρήσιμοι ηλίθιοι» στα κόμματα αυτά προσπαθούν και κάποιες φορές πείθουν, για το καλό των προθέσεων των κομμάτων τους, αλλά η πραγματικότητα συνοψίζεται στην εθνοκτόνα πολιτική που θέλουν να εφαρμόσουν οι ηγέτες τους. Οι αληθινοί και άβουλοι θιασώτες των 2 άκρων είναι άνθρωποι μισαλλόδοξοι, απολίτιστοι, αμύητοι κοινωνικά, χωρίς προσωπικότητα, ζηλωτές της τυφλής και αυτοκαταστροφικής κομματικής ιδεολογίας, δίχως όραμα, ή με μυωπικό όραμα κάποιο απαρχαιωμένο πολιτικό πείραμα το οποίο απέτυχε οικτρά και βούτηξε την ανθρωπότητα στο αίμα και τη δυστυχία.

Επιπλέον χαρακτηριστικό των 2 άκρων είναι η δήθεν δέσμευση τους για «αλλαγή των πάντων», για «εθνική αναγέννηση», «εθνική μεταμόρφωση» και άλλα τέτοια τρομακτικά ψευτο-συνθήματα. Στην πραγματικότητα τα άκρα αντιπαθούν φανατικά τον πολιτισμό, την πρόοδο και το πνεύμα, ενώ ονειρεύονται την επιβολή οπισθοδρομικών πραγματικοτήτων στα πλαίσια είτε μιας νέας Σοβιετίας, είτε ενός Τέταρτου Ράιχ, χωρίς αναστολές για τη βέβαιη βία που θα προκαλέσουν. Επιθυμούν νέες πραγματικότητες που θα βυθίσουν τη χώρα στα ερείπια και τα συντρίμμια. «Αναγκαίες θυσίες» σύμφωνα με την ιδεολογία τους, έτσι ώστε να επιτευχθεί η μεταμόρφωση και να δοθεί στο κόμμα τους η ικανότητα, ως θεοί – δημιουργοί, να χτίσουν πάνω στα συντρίμμια κάτι καλύτερο, και με όσους βέβαια έχουν επιζήσει.

Εξίσου σημαντικό είναι το γεγονός πως τα άκρα απεχθάνονται τη Δημοκρατία. Δρουν βέβαια όπως και τα άλλα κόμματα με αντιδημοκρατικούς θεσμούς, αλλά η εσωτερική τους δομή μοιάζει είτε με παρακρατική οργάνωση είτε με σκοταδιστικές μεσαιωνικές σέκτες. Για τον ίδιο λόγο χρησιμοποιούν κατά κόρον βασικές αντιδημοκρατικές πρακτικές όπως οι συκοφαντίες, η ρητορική μίσους, ο ρεβανσισμός, ο εθνικός διχασμός, ο άκρατος λαϊκισμός,  η προπαγάνδα, η εμμονή στην κομματική γραμμή, η μηδενιστική απλοποίηση των πάντων και βέβαια το ψέμα. Στρατηγικά, τα άκρα προσποιούνται πως παίζουν το παιχνίδι του συστήματος, υπονομεύοντας τις βασικές ελευθερίες και το κράτους δικαίου με το που αναλάβουν την εξουσία έτσι ώστε να προκαταβάλουν και να προκαλέσουν εν τέλει την επιδιωκόμενη συνταγματική αλλαγή. Βασικό στρατηγικό βήμα σε αυτό το σημείο είναι η μεταμόρφωση σε κόμμα-απολίθωμα (βλ. παρακάτω), γνωστό και ως «φαινόμενο του διαδόχου», για να επιτευχθεί η προσέλκυση αντίστοιχων υποστηρικτών για την κατάληψη της εξουσίας. Μακροπρόθεσμα, τα άκρα οραματίζονται να επιβάλουν και το δικό τους πολίτευμα το οποίο είναι σαφώς αυταρχικό, ανελεύθερο και απολυταρχικό.

Τέλος, τα άκρα μπορεί εύκολα να τα αναγνωρίσει κανείς από ειδοποιά χαρακτηριστικά τους, όπως είναι τα πολιτικά απωθημένα, τα διαφόρου τύπου ηθικά πλεονεκτήματα, η καπηλεία οικουμενικών εννοιών ή συμβόλων, τα αισθήματα κατωτερότητας ή ανωτερότητας, και λοιπά κόμπλεξ.

2 ΑΠΟΛΙΘΩΜΑΤΑ

Βασικό κομμάτι της συνταγής της θεωρίας που παρουσιάζεται στο παρόν άρθρο είναι τα συστημικά κόμματα πάνω στα οποία βασίζεται όλη η διαφθορά, η ανικανότητα και η ακινησία κάθε σύγχρονου πολιτικού συστήματος. Τα κόμματα – δεινόσαυροι με τους πολιτικούς – τυραννόσαυρους και τους υποστηρικτές που είτε ψηφίζουν πελατειακά, είτε με την ψευδαίσθηση πολιτικής σταθερότητας και επιλογής του μικρότερου κακού.

Τα απολιθώματα είναι ο ορισμός της Ολιγαρχίας. Ένα κλειστό κονκλάβιο Ολιγαρχών αποφασίζουν για τα ζητήματα του κόμματος, καταλαμβάνουν την εξουσία και συνεχίζουν να αποφασίζουν μόνοι τους δίχως να λογοδοτούν σε κανέναν, αναπαράγοντας την ανικανότητα και την ανυπαρξία τους. Ο ψευτό-αστικός και δήθεν δημοκρατικός χαρακτήρας τους εύκολα ξεγυμνώνεται, καθώς λειτουργούν με δομές σχεδόν μεσαιωνικές όπου ο ένας «τρώει» τον άλλον, η ηγεσία αναδεικνύεται είτε με «δαχτυλίδια» (κληρονομικά δηλαδή), είτε με εκλογές ενός υποψηφίου, και λοιπά φαινόμενα ιλαροτραγικά αλλά και επικίνδυνα. Συνήθως παρατηρείται διαδοχική εναλλαγή στην εξουσία των απολιθωμάτων καθώς είναι εκ φύσεως ανίκανα να παραγάγουν κάποιο έργο οδηγώντας έτσι τους πολίτες να μεταπηδούν εκλογικά στο αντίπαλο κόμμα και πάλι από την αρχή.

Τα χαρακτηριστικά τους είναι αμέτρητα και δύσκολα μπορούν να καλυφθούν σε ένα άρθρο. Κάποιες λέξεις και φράσεις – κλειδιά που αποτελούν οδηγό αναγνώρισης τους είναι οι εξής: παλαιοκομματισμός, διαφθορά, διαπλοκή, πελατειακές σχέσεις, λάδωμα, γραφειοκρατία, υποσχέσεις, κομματικοποίηση των πάντων (φοιτητικές παρατάξεις, συνδικαλιστικές οργανώσεις, Ο.Τ.Α.), έλεγχος της δικαιοσύνης, νεποτισμός, σκάνδαλα, κουμπάροι, κηπουροί, οικογενειοκρατία, ευνοιοκρατία, μιζολιθική εποχή, ανευθυνότητα, κουρασμένα παλικάρια, επαγγελματίες πολιτικοί, ανειδίκευτοι, τραγικές φιγούρες – φετίχ, βαρόνοι, δελφίνοι και γόνοι πολιτικών τζακιών.

Δαρβινικοί εχθροί των απολιθωμάτων αποτελούν η ανανέωση, ο εκσυγχρονισμός, και η δημιουργία. Μεγαλύτερος εχθρός τους ωστόσο είναι η Δημοκρατία και οι πολίτες. Τα κόμματα αυτά δεν πιστεύουν ότι έχουν δικαίωμα οι απλοί πολίτες – «πληβείοι»  να αποφασίζουν για το οτιδήποτε. Αντιθέτως, μόνο αυτοί και οι γόνοι τους δικαιούνται να το κάνουν γι’ αυτό και αντιμετωπίζουν τη χώρα και τους θεσμούς της σαν να είναι το σπίτι τους, διορίζοντας και απολύοντας κατά το δοκούν, επηρεάζοντας τη δικαιοσύνη και τις λοιπές αρχές και γενικότερα οδηγώντας τους πολίτες στην εξαθλίωση και την πολιτική αποξένωση. Μια αποξένωση και αποχή η οποία εξυπηρετεί και εξασφαλίζει τη διαιώνιση της κακονομίας και της κακοδιαχείρισης της χώρας από τα απολιθώματα.

Ίσως ο σωστότερος ορισμός των απολιθωμάτων είναι η περιγραφή ως πολιτικά παράσιτα, σαν το σαράκι που κατατρώει εκ των έσω τις κοινωνίες, τις διαφθείρει, και με έναν νωχελικό αλλά ύπουλο τρόπο τις εκμαυλίζει και τις υποδουλώνει. Οι περισσότεροι από αυτούς τους επηρμένους αλλά κατά τα άλλα πολιτικά ανίδεους «πατρικίους» είναι απολύτως ελεγχόμενοι και δρουν ως φερέφωνα εσωτερικών ή και εξωτερικών μισόδημων συμφερόντων.

ΛΟΙΠΑ ΠΕΡΙΣΣΕΥΜΑΤΑ

Η θεωρία καταλήγει με τα κόμματα – περισσεύματα. Αυτά είναι γνωστά και ως «λοιπά κόμματα». Εν αντιθέσει με τα άκρα και τα απολιθώματα, τα περισσεύματα δεν διεκδικούν την εξουσία και έχουν πάντα χαμηλά εκλογικά ποσοστά. Αυτό είναι και το μοναδικό κοινό χαρακτηριστικό τους.

Κατά τα άλλα, τα περισσεύματα ποικίλλουν και διαφοροποιούνται αρκετά. Κάποια ακολουθούν απαρχαιωμένες και αστείες ιδεολογίες τις οποίες δεν πιστεύουν ούτε καν τα μέλη του αλλά τις ακολουθούν για να δέχονται την κρατική επιχορήγηση εφόσον διατηρούν τα μικρά αλλά εκλέξιμα ποσοστά τους. Κάποια «στήνονται εν μία νυκτί» από οικονομικά συμφέροντα με μοναδικό σκοπό να εξυπηρετήσουν τα εν λόγω συμφέροντα μέσα στη βουλή.  Τέλος, κάποια άλλα, είτε λειτουργούν απλά ως δεκανίκι κάποιου κόμματος (άκρου ή απολιθώματος), είτε προσπαθούν με επικοινωνιακές φούσκες και πυροτεχνήματα να αποκτήσουν ποσοστά ικανά ώστε να καταστούν υποψήφιοι μικροί εταίροι σε περίπτωση συγκυβέρνησης.

Ως επί το πλείστον όμως, τα περισσεύματα είναι αυτό που ονομάζουμε προσωποκεντρικά κόμματα. Αυτό σημαίνει πως ιδρύονται από κάποιον πρώην εκλεγμένο πολιτικό κατόπιν αποχώρησης ή διαγραφής του από το κόμμα (είτε απογοητευμένος διότι δεν του δόθηκε κάποια θέση, είτε επειδή έγινε ξαφνικά «ανεπιθύμητος»), με τις υπόλοιπες θέσεις να συμπληρώνονται από φίλους του και λοιπές φιλόδοξες  προσωπικότητες. Σε περίπτωση που ο ιδρυτής αποχωρήσει είτε καταπονημένος είτε για να εξαργυρώσει τη δύναμη του σε ένα άλλο ισχυρότερο κόμμα, τα προσωποκεντρικά κόμματα οδηγούνται νομοτελειακά στην ανυπαρξία και τη λήθη.   

Στην πραγματικότητα τα κόμματα – περισσεύματα νομιμοποιούν εν τέλει το πολιτικό σύστημα με την παρουσία και τη συμμετοχή τους. Κινητοποιούν μέχρι και υγιείς δυνάμεις της κοινωνίας τις οποίες και ματαιώνουν, ή ορθότερα, τις γονατίζουν, μέσα σε ένα σύστημα το οποίο αποδέχεται ως νικητές και πολιτικούς αξιωματούχους, είτε τους επικίνδυνους ακραίους είτε τα ανάξια απολιθώματα.  

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Και οι τρεις κατηγορίες αφορούν περιπτώσεις κομμάτων που προφανώς δεν ενδιαφέρονται καθόλου για τους πολίτες και τη χώρας τους. Άκρα, απολιθώματα και περισσεύματα είναι πραγματικά κομμάτι του προβλήματος και δεν μπορούν ποτέ να αποτελέσουν στοιχείο της λύσης σε μια χώρα. Η ομοιότητα τους αυτή υπογραμμίζεται από την τρομερή κινητικότητα που παρατηρείται στις τάξεις τους, μιας και ένα κόμμα δύναται να μετεξελιχθεί και να μεταπηδήσει από την μία κατηγορία στην άλλη. Επιπροσθέτως, ένα κόμμα μπορεί να έχει στοιχεία από μία, από δύο ή και από τις τρεις κατηγορίες.

Κλείνοντας, η θεωρία των «2 άκρων, 2 απολιθωμάτων και λοιπών περισσευμάτων» εύκολα γίνεται αντιληπτή. Βάσει αυτής κάποιοι μπορεί να θεωρήσουν πως δεν υπάρχει ελπίδα. Ωστόσο η θεωρία απέχει από την πράξη. Στην πράξη έχουμε τη δυνατότητα να δημιουργήσουμε κάτι θετικό, υπερκομματικό και υπερ-ιδεολογικό και να βελτιώσουμε τη ζωή μας. Αυτό είναι το δέλτα, η πολιτική επανάσταση που ξεκίνησε στην Ελλάδα και σκοπεύει να αλλάξει ολόκληρο το πολιτικό σύστημα της χώρας!

Μάθε πως και πάρε μέρος στο www.todelta.gr

  • Standard Post
  • Written by Σταύρος Καλεντερίδης
  • Leave a comment

ΤΙ ΠΡΟΚΑΛΕΣΕ ΤΗ ΔΙΑΦΟΡΑ ΣΤΙΣ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ ΤΣΙΠΡΑ – ΤΡΑΜΠ;

Για ποιο λόγο, αν και οι δύο εξίσου πολιτικά επικίνδυνοι και ανεξέλεγκτοι, ο Τσίπρας δεν απείλησε και δεν επιτέθηκε ανοιχτά στην Ελληνική δικαιοσύνη όπως είδαμε να κάνει πρόσφατα ο Τραμπ στη χώρα του;

Όταν ακόμα μαινόταν ο «πόλεμος» για το αντισυνταγματικό και πολιτικά ανήθικο ζήτημα αδειοδότησης λειτουργίας των τηλεοπτικών καναλιών, ο Τσίπρας είχε τότε «περιοριστεί» στο να προκαταβάλει την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας, δηλώνοντας πως «η δικαιοσύνη θα βγάλει την απόφαση της αλλά δεν δίνω ούτε μια πιθανότητα το ΣτΕ να ακυρώσει τον διαγωνισμό». Όταν έπειτα το Στε κατακεραύνωσε το σχετικό νομοσχέδιο Παππά το οποίο επιχειρούσε να παραδώσει τον έλεγχο των καναλιών στο κυβερνών κόμμα, ο Τσίπρας παρέμεινε σιωπηλός και φάνηκε να αποδέχεται την ολοκληρωτική του ήττα.

Αντίθετα, ο Πρόεδρος των Η.Π.Α. Τραμπ, πρόσφατα εξέδωσε εκτελεστικές αποφάσεις μέσω των οποίων απαγόρευε την είσοδο στη χώρα σε πολίτες 7 μουσουλμανικών χωρών –   στοχοποιημένες από τον ίδιο. Λίγες μέρες αργότερα, η δικαστική εξουσία των ΗΠΑ αντέδρασε, και ένας ομοσπονδιακός δικαστής από το Σιάτλ «πάγωσε» τις εν λόγω αποφάσεις και ουσιαστικά ακύρωσε την πολιτική Τραμπ στο μεταναστευτικό ζήτημα. Στην περίπτωση αυτή, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ αντέδρασε στην εν λόγω εξέλιξη και κατονόμασε τον εν λόγω δικαστικό, περιγράφοντας την απόφαση του ως «γελοία» και τον ίδιο ως «δήθεν δικαστή», προσθέτοντας, πως στην περίπτωση ενδεχόμενου τρομοκρατικού περιστατικού οι πολίτες θα πρέπει να αποδώσουν ευθύνες στους δικαστικούς της χώρας.

Και στις 2 περιπτώσεις οι αρχηγοί κρατών είδαν τα πολιτικά τους σχέδια να καταρρίπτονται από μια δικαστική απόφαση. Και οι 2 περιπτώσεις αφορούν πολιτικά ασταθείς και επικίνδυνους ηγέτες. Οι αντιδράσεις τους ωστόσο ήταν εκ διαμέτρου αντίθετες. Ο μεν φάνηκε να αποδέχεται την ήττα του, ενώ ο δε αποφάσισε ξεκάθαρα να αντεπιτεθεί. Η διαφορά αυτή εξηγείται από ένα και μόνο πράγμα –  τον τρόπο διορισμού των ανώτατων δικαστικών στις δύο χώρες.

Συγκεκριμένα, στη χώρα μας, «οι προαγωγές στις θέσεις του προέδρου και του αντιπροέδρου του Συμβουλίου της Επικρατείας, του Αρείου Πάγου και του Ελεγκτικού Συνεδρίου ενεργούνται με προεδρικό διάταγμα που εκδίδεται ύστερα από πρόταση του Υπουργικού Συμβουλίου» (αρθ.90§5 Σύνταγμα των Ελλήνων), και επιπροσθέτως, «την πειθαρχική αγωγή κατά των δικαστικών λειτουργών εγείρει ο Υπουργός Δικαιοσύνης» (αρθ.91§1 Σύνταγμα των Ελλήνων).

Αντίθετα, στις ΗΠΑ, «ο Πρόεδρος έχει τη δυνατότητα, κατόπιν συμβουλής και σύμφωνης γνώμης της Γερουσίας, να διορίζει τους ανώτατους δικαστικούς της χώρας» (αρθ.2 Σύνταγμα των ΗΠΑ).

Τι σημαίνει αυτό; Στην Ελλάδα, η πολιτική ηγεσία διορίζει και ελέγχει τη δικαστική εξουσία. Αυτή δυστυχώς είναι η τραγική αλήθεια. Συνεπώς, οι δικαστικοί λειτουργοί δεν είναι αντίπαλοι των κυβερνόντων, ενώ συνηθίζεται κάποιες φορές να λαμβάνονται αντικυβερνητικές αποφάσεις έτσι ώστε να διασκεδάζεται και η κοινή γνώμη ειδικά όταν προηγούνται επικοινωνιακά λάθη και πρόωροι πανηγυρισμοί νίκης, όπως έγινε και στην περίπτωση του αντιδημοκρατικού νόμου Παππά. Γι’ αυτό και η αποδοχή της εξέλιξης από τον Τσίπρα. Η λύση στις όποιες διαφωνίες και η εξομάλυνση των σχέσεων Τσίπρα και δικαστικών, θα δοθεί με προσωπικές επαφές, πιθανότατα μάλιστα στο γραφείο του πρωθυπουργού..

Αντίθετα, στις ΗΠΑ η δικαστική εξουσία είναι ανεξάρτητη καθώς απαιτείται συμβιβασμός Γερουσίας και Προέδρου για την ανάδειξη των ανώτατων δικαστικών, οι οποίοι και δεν λογοδοτούν ούτε ελέγχονται από την εκάστοτε κυβέρνηση. Με άλλα λόγια ο Τραμπ δεν ελέγχει τους δικαστές για να αποδεχτεί σιωπηρά τις εξελίξεις. Αν το δικαστικό σώμα κρίνει αντισυνταγματικό το σύνολο του πολιτικού του προγράμματος και αποφασίσει να το σταματήσει, μπορεί να το κάνει. Στην περίπτωση αυτή, το μόνο που μπορούν να κάνουν ο Τραμπ και το Υπουργείο Δικαιοσύνης που αυτός ελέγχει, είναι να αντεπιτεθούν. Η λύση στην αντιδικία και τις όποιες διαφωνίες θα δοθεί στα δικαστήρια.

Το δέλτα είναι ο πολιτικός φορέας ο οποίος πρεσβεύει την πραγματική ανεξαρτησία της δικαιοσύνης στην Ελλάδα. Μάθε πως και πάρε μέρος στην προσπάθεια μας να αλλάξουμε το πολιτικό σύστημα της χώρας στο www.todelta.gr

  • Standard Post
  • Written by Σταύρος Καλεντερίδης
  • Leave a comment